شب نوشت هایی برای نخوابیدن

گریه در تاریکی

2011-11-16T22:33:00.002+03:30

سرررددررددسس . سرم به شدت تیر می کشد ! شقیقه هایم را آرام فشار می دهم . چشمانم ترجیح می دهند خود را از خواندن ادامه کتاب به بهانه ی سردرد معاف کنند . حریفشان نمی شوم . چشمانم را می بندم و داستان را اینگونه تصور می کنم . آن جوری که جرات خواندنش را داشته باشم : مردی موقر با ربدوشامبری گران قیمت در اتاقی آفتاب گیر و دنج روی صندلی راحتی لم داده است و دارد از پنجره ی اتاقش کوههای زیبای سوئیس را دید می زند . سردرد . سررردرد . سسسسرررردددرررددد . ریش چند روزه مرد به صورت او ظاهری متین و جاافتاده داده است . دختری جوان و فریبا در کنار مرد میان سالی کنار او هستند . سسسرررردددددررد . دختر , زن برادر اوست و مرد پزشک مخصوصش. معلوم است که از او به خوبی مراقبت می کنند و حفظ سکوت خانه برایشان اهمیت دارد چرا که به نجوا و به اشاره با هم حرف می زنند و پزشک مواظب است کوچک ترین صدائی از خود در نیاورد . سسسردددررددسسررددد . بی فایده است . حقیقت کتاب فراموش نشدنی است . آن قدر تلخ , که این سردرد لعنتی هم نمی تواند حریفش شود . حریف سرنوشت آلبینوس . سردرررردددسسردد

خنده در تاریکی

ولادمیر ناباکوف . امید نیکفرجام

نشر مروارید

247 صفحه

جلال از پشت عینک معماری

2011-08-19T12:24:00.000+04:30

جلال را همه می شناسیم . داستان هایش را خوانده ایم . زبانش را تحسین کرده ایم هرچند شاید با قسمتی از افکارش در "غرب زدگی " و " خسی در میقات " موافق نباشیم . مهم ترین ویژگی جلال , نوسنده بودنش – به معنای واقعی کلمه – بود که درباره ی هر موضوعی که نیاز میدید وارد میشد و نظر می داد . اگر کارنامه ی هنری او محدود به داستان هایش می بود مسلما امروز جایگاه فعلی اش را نداشت ! وزنه ی سفرنامه ها , تک نگاری ها و مقالات جلال اگر نگوئیم از داستان هایش سنگین تر است چیزی از آن ها کم ندارد . توصیفات دقیق و از آن مهم تر قدرت و شجاعت تحلیل و بیان نظر خود درباره ی موضوع مورد بحث بطور شفاف ویژگی است که جای خالی آن هنوز هم در ادبیات ایران حس می شود . "ناصر فتحی راسخ " در کتاب " خشت و شیشه " آثار جلال را از پشت عینک یک معمار و شهرساز بررسی کرده است .

الف ) بخش معماری : ایده ی کتاب خلاقانه و تازه است اما چیزی که جای خالیش در کتاب به چشم می خورد چگونگی ارتباط مناسب توصیفات معماری جلال در کتاب های مختلفش به همدیگر است . توصیفات معماری جلال برای دانشجوی امروز معماری کاربردی نیست ! نگاه توریست کنجکاوی است که به زبان مردم کوچه بازار آشناست و نمی توان حاوی نکات آموزشی باشد . " امروز صبح گوگن هایم را دیدم . گوگن هایم یک موزه جمع و جور است و خالی از گرفتگی و بوی مرده نمی دهد ! ... مضافاتش همه با هم جور "

اشکال دیگر کتاب نبود نصاویر مناسب و واضح از مطلبی است که جلال درباره ی آن صحبت می کند که اگر می بود هم خواننده ی غیر معمار می توانست از کتاب سر در بیاورد و هم معمار جماعت می توانست مروری کند بر آموخته هایش . توصیفات معماری جلال بیش از آن که از بعد معماری قابل توجه باشد تمرینی است برای نویسندگی او یا حداکثر , تلاشی است برای ورود جلال به حوزه ی معماری به زعم خودش . " ورودی شاه زند دری بود و پشت در پلکانی بلند که می رفت بالا بر فراز تپه و 39 پله داشت که اگر اشتباه کنی در شمردنش گنه کاری و باید از سر بگیری "

اما دو یادداشت جلال : " طرح مسجدی برای رفسنجان " و " مصاحبه با هوشنگ سیحون بعد از زلزله بوئین زهرا " خواندنی و حاوی نکات مهمی برای معماران است و باید متاسف شد که بعد از گذشت این همه سال از نگارش آنها هنوز هم معماری معاصر ایران قادر به حل آن ها نشده است .

ب ) بخش شهرسازی و شهر نشینی : تا کنون هرچه درباره معماری جلال گفتم را فراموش کنید ! نوشته های جلال در حوزه شهرسازی غنی و کاربردی است . دیگر نویسنده ای نیست که بخواهد قدرت تسلط خود بر زبان و اصطلاحات معیار را به رخ بکشد , بلکه منتقدی است که به خوبی شهر , امکانات و معضل های آن را می شناسد و به علت سفرهای متنوعش به شهرهای معروف دنیا توانسته است مقایسه جالبی با شهرهای ایران انجام دهد . " اگر از آسمان در مهرآباد به زمین بنشینی آن طرف شهر به دندان های ریخته یک حیوان ماقبل تاریخ می ماند . خشک و بیروح ! ... برازیلیا – پایتخت جدید – با عمارات عظیم و زمین های خالی که مدام آدم باید دنبال آدم هایش بگردد ! "

جلال شهرساز علاوه بر بیان نقاط ضعف ها , راه حل هایی هم برای آن پیشنهاد کرده است که بیان گر درک عمیق او در این حوزه است . " آقای شهردار , دودکش ها را به شرق تهران ببرید که دودشان با نسیم دائمی شهریار , تهران را خفه نکند ! " یا " دور خیابان ها {مکه} پر از نئون ... بحث در این نیست که چراغ موشی را جای نئون بگذارند بلکه در این است که چرا نباید برای چنان عظمتی نوع خاصی و شکل خاصی از لامپ بهمان کمپانیها سفارش بدهند و آخر تشخصی ! و نه اینکه خانه خدا یک مصرف کننده عادی پنسیلوانیا ! "

هرچند که جلال در برخی نوشته هایش جانماز آب کشیده است اما کتاب خواندنی است . " آقای شهردار , آیا می دانید که در یک شهر اسلامی بلندتر از مناره خانه خدا چیزی ساختن زشت است ؟ شما چرااین مسائل را رعایت نمی کنید ؟ "

خشت و شیشه ( هنر و معماری در آثار جلال آل احمد )

ناصر فتحی راسخ

نشر افق . 210 صفحه

مدایحی بی صله برای بهرام صادقی

2011-08-14T00:23:00.002+04:30

"ملکوت" کتاب عجیبی است ! در خط اول آب پاکی را روی دستت می ریزد : " در ساعت یازده شب چهارشنبه آن هفته جن در آقای مودت حلول کرد " . دنبال جنگولک بازی های روایی مد آن زمان نیست . می داند آس داستانش سوژه نیست . کارت اولش را – که تو فکر می کنی حکم است – برایت رو می کند و منتظر می ماند تا آخر بازی . فصل اول را که یک نفس خواندی کارت تمام است ! بازی را که باخته ای هیچ , مشتاقانه بازی های بعدی را هم طلب می کنی . و برایتان هیچ نمی ماند جز هوس یک قمار دیگر ! اینجایش را داشته باشید :

" هنگام غروب به گندام زاری رسیدم . در همین وقت صدای زمزمه ای شنیدم و دانستم کشاورزی است که با خرش به خانه بر می گردد . او را می دیدم که از میان سبزه راهی پیچاپیچ می گذشت و دم به دم کوچکتر میشد و کوله بارش بر پشتش آهسته تکان می خورد . بچه ای بر روی خر نشسته و قوز کرده بود . این را می دانستم که مرد دهقان با بچه اش و خرش از بازار ده بر می گردند . برای شب و فردایش قند و دوده و نفت خریده است و شاید هم پارچه چیت گلدار قرمز برای زنش و کفش پولک نشانی برای دختر دم بختش ... تفنگم بسویش نشانه رفت و دستم ماشه را چکاند و صدایی برخاست که مرا اندکی به عقب راند و دیگر نقطه ای بر سبزه راه پیچاپیچ نبود و صدایی از دور که آهسته آواز می خواند و غم انگیز می خواند و خونی که لابد روی زمین ریخته بود و من خری را می دیدم که در تاریکی فرار می کرد بی آنکه بچه ای رویش باشد "

بهرام صادقی نویسنده ی عجیبی است . باید هم باشد . اگر نبود که با دو کتاب در ذهن فراموشکار تاریخی این ملت که باقی نمی ماند . می ماند ؟ فضای داستانی اش چند دهه جلوتر از زمان خودش بود . فضاسازی های دقیقش دستت را می گیرد و می برد و می برد تا جائی که نمی شناسی , می ترسی و رو بر می گردانی که از او بخواهی تو را برگرداند اما می بینی نویسنده رفته است ! خودت مجبوری راه را پیدا کنی .

در "ملکوت " گاهی حس می کنی نخ هایی که صادقی برایت لا به لای سطرهای کتاب مخفی کرده است کم است و داستان برایت گنگ جلوه می کند . حق هم داری ! اما با این نگاه دو دو تا چهار تا از هنر نمی توان خیلی لذت برد . با این نگاه نمی توان قانع شد که مارلون براندو بعد از تیرخوردنش در پایان " آخرین تانگو در پاریس " تا تراس خانه خود را می کشد و آن نگاه جادویی را به شهر می اندازد و بعد می میرد . انگار قسمت هایی از کتاب فقط متعلق به خود نویسنده است . معبدی است مقدس که تو حق ورود به آن را نداری و فقط مجازی به تحسین برج و بارویش از دور و حداکثر دست سابیدن به در ورودی اش ! اما نگران نباش اگر به گاه به خواندن کتاب آمده باشی دربان منتظر توست وگرنه به در کوفتنت را پاسخی نمی آید !

ملکوت

بهرام صادقی

نشر زمان . 112 صفحه

استیونز نبودن سخت است

2011-08-10T14:19:00.003+04:30

استیونز کتاب "بازمانده روز" در خوانش اول انسانی قابل ستایش به نظر می آید که توانسته است بین کار و زندگی شخصی اش تمایز قائل شود . خدمتکار حرفه ای و منظمی که اجازه نمی دهد احساسات سطحی روی کارش تاثیر منفی بگذارد . آینده اش را در شغلش می بیند و مدام در پی چیزی است که خود از آن " تشخص در کار " یاد می کند .

اما بعد از ته نشین شدن کتاب در جانتان , بُت استیونز برای شما فرو میریزد . دیگر او نه یک انسان منظم بلکه رباتی است بی دست و پا که چون نمی تواند در زندگی رُلی به جز خدمتکاری مطیع و رام را ایفا کند ترجیح می دهد فکر کند که معنای زندگی چیزی بیش از این نیست . نه مرگ ویران کننده ی پدر , نه رابطه ی عاطفی او با میس کنتن و نه سفر شش روزه ی او در طبیعت بکر انگلیس برای دیدار مجدد میس کنتن برای اظهار هرچنددیر عشقی قدیمی و دیدار با انسان های عادی که فارغ از هر زنده باد و مرده باد تعریفی ساده اما واضح از زندگی دارند هم نتوانست در او تغییری ایجاد کند . جالب تر این که او از کاری که انجام می دهد راضی است و از آن لذت می برد .

حالا به جای استیونز , خودمان و به جای علاقه ی او – خدمت کاری- چیزی را که در زندگی برایمان بیش از همه مهم است را جایگزین کنید . تا به حال فکر کرده اید که فداکاری ها و گذشت ها و گاها دیوانگی هایی که با کمال میل در راه آن مطلوب انجام می دهیم از دید ناظر بیطرف بیرونی دست کمی از زندگی استیونز ندارد ؟!

کتاب به ظاهر کنایه است به دوران ویکتوریایی انگلیس اما انگشت اتهامش را به سوی همه ی ما گرفته است و گیرم که تو از این کنایت اشاره ای نفهمی !

The remain of the day بازمانده روز

Kazuo Ishiguro کازوئو ایشی گور

ترجمه نجف دریابندری . نشر کارنامه

پ.ن : ترجمه جادویی دریابندری در این کتاب دو صحنه تلخ را تا ابد در ذهنم پارک کرد . جائیکه پدر استیونز را به علت کهولت سن بازنشسته می کنند و بعد مرگ تراژدیک پدر استیونز . به قول گروس : روزهای تاریک دیگر تمام شد / حالا فقط شب است !

پ.ن 2 : دیازپام های قبلی ایشی گورو

هرگز رهایم نکن

Tampons, Cosmetics and Other Forbidden Stuffs in Communism

2011-08-02T19:30:00.002+04:30

باز هم نزدیک انتخابات و آزادی نیم بند مطبوعات غیر دولتی ؛ انتشار مجدد "اعتماد" و "شهروند امروز" و ماهنامه جدید "تجربه" درکنار گستاخی های روزنامه "روزگار" و گاهی اوقات "شرق" باجِ اقتدارگریان به مردم است.

از این میان شهروند امروز با سردبیری رضا خجسته رحیمی که جانشین محمد قوچانی شده، تا حدودی جذاب تر از سایرین است. مقالات به روز و ارتباط بسیار گسترده با استادان دانشگاههای خارج نشین و همچنین مصاحبه با استادان غیر ایرانی به جذابیت های این هفته نامه افزوده است. سعید لیلاز، عباس عبدی ، علیرضا علوی تبار ، سرگه بارسقیان و … تیم نویسندگان را تشکیل می دهند. از بخش های جالب شهروند می توان به عکسخانه (به ویژه دو مجموعه خوابگاه دختران و اتاق بازجویی) و پرونده ویژه ("ارباب حلقه ها" با طرح جلد فوق العاده اش و "فروپاشی شوروی") اشاره کرد. و دیگر اینکه کاوه شجاعی و فرزانه سالمی بخش ترجمه ها را تقریبا قبضه کرده اند.

اما شهروند یک بخش استثنایی دارد که هوشمندی مترجم و هیات تحریریه شهروند را نشان می دهد : مصائب زندگی در حکومت های کمونیستی نوشته ی اسلاونکا دراکولیچ؛ نوشته هایی درباره زندگی زنان در کشورهای کمونیستی (یوگسلاوی ،صربستان، لهستان، بلغارستان، اوکراین ، آلمان شرقی و ... ) که آنچنان شباهتی با وضعیت ایران در سالهای بعد از انقلاب دارد که خواننده باور نمی کند این رخدادها در خارج اتفاق می افتد. تفتیش عقاید ، حضور دائمی گروه های فشار و نیروهای امنیتی ، وضعیت افتضاح اقتصاد دولتی ، نبود امنیت جانی و مالی ، ناامیدی و بدبینی، سانسور شدید و نبود آزادی مطبوعات و آزادی بیان، انتخابات فرمایشی و نداشتن توسعه ی سیاسی و در نهایت اقتدارگرایی دولت از نکات مشترک ما و آنها است. شباهت ها آنقدر زیاد است که گاهی خواننده احساس می کند فقط اسامی افراد و مکان ها را عوض کرده اند و به عنوان ترجمه چاپ کرده اند! البته ترجمه ی روان و سلیس "رویا رضوانی" در انتقال این حس مشترکِ بدبختی بسیار موثر بوده است.

"این زمستان باز هم به یاد اولریکه می افتم. اگر الان اینجا بود، اگر در مقابل این صلیب های سفید ایستاده بود، اگر می دید که دیگر دیواری در کار نیست و پرچم آلمانِ متحد بر بالای ساختمان رایشتاگ در باد می رقصد چه حالی پیدا می کرد؟ آیا احساس نمی کرد چیزی را – مثلا گذشته اش را – از او دزدیده اند؟ دو سالی که در زندان گذرانده بود، بیماری اش، ریختن موهایش، وحشتش، عزم و پایداری اش- همه برای هیچ، همه بیهوده بوده؟ این همه رنج را به بازیگوشی حافظه وانهاده اند، پاسداشتِ این همه رنج، تنها برگزاری توری با اتوبوس در "شرق" است؟ ...مسئله این است که آنها طوری عمل می کنند که انگار می توان فورا متحد شد... انگار تقسیم قبلی ملت، دیگر اصلا اهمیت ندارد و باید فورا به فراموشی سپرده شود.... "دیوار" [تبدیل شده] به تکه های کوچک بتون رنگ شده ای که هر یک را به 5 مارک آلمان می فروشند، و اعتبار کل تاریخ این ملت را تا حد یادگاری های کوچک و بی ارزش تقلیل می دهند... هر قدر گذشته را زودتر فراموش کنیم ، بیشتر باید نگران آینده باشیم." (شهروند امروز ، شماره 4)

او درباره ی سانسور شدید مطبوعات می نویسد که باعث می شود نویسنده ای به حد جنون و افسردگی برسد و در نهایتِ جوانی به زندگی خود پایان دهد. درباره ی کمبود مواد غذایی می نویسد که اگر حتا صبحانه و ناهار و شام نداشته باشند ، مهم نیست که به آن عادت کرده اند ، چیزی که اهمیت دارد فقط بحث سیاسی سر میز است! می نویسد که آنها حتا حق انتخاب مواد غذایی را ندارد چون که اصلا غذایی وجود ندارد که بخواهد تنوع هم داشته باشد. می نویسد که از زنان خواسته اند که؛ ظاهرتان درست مثل مردها باشد ، اول از همه به کشورتان خدمت کنید ، بعد به خانه داری و همسرداری مشغول باشید و در نهایت وظیفه ی شما اطفای جنسی مردها است. می نویسد مادرم و سایر زن ها در آرایش چهره و لباس خود هیچ حق انتخابی نداشتند چون که باز هم هیچ چیزی برای انتخاب نبود. همه زن ها رنگ موی قرمز می زدند نه بخاطر زیبایی ، نه ! باز هم چون هیچ انتخابی نداشتند. می نویسد که پوشش زن ها هم درست مثل مردها بود؛ خشن و بی هیچ آراستگی. باید چرک و کثیف می بودیم تا که با نگاهی بدبینانه نگاه مان نکنند، تا نگویند او جاسوس و روسپی است. می نویسد که دیوار برلین سالها ارتباط مردم را با دنیا قطع کرده و باعث مرگ بسیاری از مردم در تلاش برای رسیدن به آزادی شده است. می نویسد که این هم وضعیتِ استقلالِ اقتصادی کمونیسم است؛ بعد از سالها، از تامین یک مایحتاج مطلقا زنانه – نوار بهداشتی- هم عاجز است.

****

خانم اسلاونکا دراکولیچ متولد 1949 در ریکای کرواسی است. او که نویسنده ی هفته نامه های "استارت" و "داناس" طی سال های 1982 تا 1992 بود، به همراه پنج نویسنده ی زن دیگر از جانب روزنامه های تندوری ملی گرا به خیانت به کشورمتهم شد. اتهام آنها نگاه فیمینیستی و عدم قطعیت در موضع گیری نسبت به تجاوز نیروهای صرب بوسنایی به غیرصرب ها بود. بعد از اعلام این خبر توسط روزنامه ها ، دارکولیچ مدام تهدید جانی می شد و به اموالش آسیب می رساندند و در نهایت مجبور به ترک کرواسی شد. نوشته هایش تا مدت ها در کرواسی ممنوع الچاپ بوده است. تا کنون چند رمان و مقالات زیادی نوشته است که بیشترشان در مورد وضعیت زندگی در کشورهای کمونیستی و منطقه ی بالکان بوده است.

تعدادی از آثار او :

رمان :

مناظری از ترس - 1992

پوستِ مرمری - 1993

اِس. رمانی درباره ی بالکان (یا انگار آنجا نیستم) - 1999

تختخوابِ فریدا – 2008

غیر داستانی :

چگونه از کمونیسم نجات یافتیم و حتا خندیدیم – 1991

بالکان اکسپرس - 1993

کافه اروپا - 1996

آنها حتا به یک مورچه هم آزار نرساندند: دادگاه جنایات جنگی در لاهه - 2004

پ.ن1 : شهروند امروز قیمتش 2000 تومنه. من که هزینه هام سر به فلک کشیده و توان خرید شهروند رو ندارم، مجله رو از "رفیق حسین"- بعد از اینکه خودش خوندش، می گیرم و می خونم! دمت گرم.

پ.ن2: درمورد ترجمه که این همه ازش تعریف کردم؛ واقعا نمی دونم که خانم رضوانی مقالات دارکولیچ رو از انگلیسی ترجمه کرده یا از زبان اصلی!

در دفاع از اول شخص مفرد

2011-07-25T01:09:00.000+04:30

داستان های با زاویه روایت اول شخص چند سالی است در ادبیات ایران مد شده است و اکثر نویسنده های جوانی که وارد بازار چاپ می شوند از این نحوه ی روایت استفاده می کنند . یکی از مهم ترین مزیت های این روایت به دانای کل در این است که نویسنده می تواند تعدادی از اطلاعات داستانش را که بازگو کردنش برای خواننده – به جهت فهم بهتر وقایع – ضروری است , مبهم و سربسته نگه دارد ! راوی چون مانند مخاطب از دید خاص خودش ناظر و راوی وقایع است می تواند تعبیر و برداشت شخصی خود را از اتفاقات داشته باشد که لزوما بی نقص و کامل نیست و می تواند همراه جانب داری و اشتباه و تعصب خاص آن کاراکتر باشد . مثلا در دانای کل نمی توانید بنویسید " به نظر می رسید که او داشت دروغ می گفت " اما در روایت اول شخص این کار منطقی و صحیح است . به یاد بیاورید داستان "پنین" نوشته ی "ولادمیر ناباکوف" که راوی به علت خصومت شخصی با کسی که داستان درباره ی اوست تا اواخر داستان درباره ی او به خواننده دروغ می گوید ! سهیم کردن خواننده در روند خلق و درک وقایع در روایت اول شخص که اصطلاحا در ادبیات مدرن به سطرهای سپید اطلاق می گردد از دیگر دلایل گسترش این نوع روایت می باشد . مخاطب امروزی ادبیات نیاز به دانای کل ندارد که همه ی وقایع را از سیر تا پیاز برایش تعریف کند . باهوش است و ترجیح می دهد به شعورش احترام گذاشته شود و تا حدی نتیجه گیری و علل و معلول داستان را خودش کشف کند .

نشر چشمه در مجموعه "جهان تازه داستان " که به کارهای اول نویسنده های جوان اختصاص دارد در این میان از سایر همکارانش فعال تر است . "احتمالا گم شده ام " نوشته ی "سارا سالار " از جمله ی همین کتاب هاست که با رپرتاژ خبری مناسب و حواشی زردی مانند این که نویسنده همسر سروش صحت معروف است یک سالی است که چاپ شده است و به گواهی آمار نشر چشمه از کارهای پرفروش ایرانی سال گذشته بوده است . داستان روایت یک روز از زندگی زنی جوان در تهران امروز است که نمی تواند از خاطرات دوران نوجوانی و دانشگاهش با دختری به نام گندم خلاصی پیدا کند . روایت اول شخص نویسنده از این داستان مهم ترین ویژگی کتاب است که در پایان بدل به پاشنه آشیل کار می شود و خواننده را پا در هوا و مردد رها می کند . نویسنده در استفاده از سطرهای سپید به قدری افراط کرده است که رابطه راوی با گندم و فرید دهدار که از اصلی ترین نکات داستان است و باید به نحو مناسبی گره گشایی میشد , مبهم باقی می ماند .

دلیل نام بردن مکرر نویسنده از مارک ها و جمله های ی تبلیغاتی معروف – که تقلیدی ناشیانه از "کافه پیانو" ی فرهاد جعفری است – قابل درک نیست ! نه در معرفی کاراکترها تاثیری دارد و نه در بیان کیفیت محیط وقوع داستان . به نظر می رسد نویسنده به تعریف نازل و دم دستی از کاراکترهای امروزی و مدرن رسیده است ! تنها رابطه ای که در داستان به خوبی پرداخت و روایت شده است رابطه راوی با پسر 5 ساله اش – سامیار- است که ملموس و باورپذیر از کار درآمده است که با توجه به جنسیت نویسنده قابل انتظار است . " سامیار عین برق از در مهد می دود بیرون . می خواهد مثل هر روز بازیگوشی کند و سوار ماشین نشود . می گیرمش و مثل بچه گربه پرتش می کنم توی ماشین و راه می افتم . ساکت و بغض کرده روی صندلی عقب می نشیند . می داند نباید چیزی بگوید یا کاری بکند . امروز دوباره از آن روزهایی است که مامان عصبی و کلافه است . می داند باید صبر کند تا همه چیر به خیر و خوشی بگذرد و مامان دوباره مهربان بشود " . جایی خواندم که فرزاد موتمن درباره رضا ناجی گفته بود که : دادن سیمرغ به بازیگری که فقط با یک لهجه بلد است حرف بزند و آن هم زبان مادری اش است , خنده دار است !

از مزیت های داستان لحن ساده و راحت نویسنده است که با وجود استفاده از لغات خط قرمزی نه تنها متن را به ابتذال و سبکی نکشانده است بلکه کاراکترها را ملموس کرده است . هر چند نویسنده در عباراتی مانند " سه نقطه شعر داشتم می گفتم " موفق نبوده است اما با کمی اغماض در بقیه ی موارد زبان , زبان مردم کوچه بازار است . نویسنده علاوه بر آن توانسته است از برخی کلیشه های رایج آشنایی زدایی کند و توصیفات جدیدی خلق کند " بلوزم را می اندازم کف زمین , شلوارم را , سوتینم را , صورتم را توی دست هام قایم می کنم ... می روم توی وان ... آخ ... انگار تمام سلول های بدنم می گویند متشکریم , متشکریم "

اما این نکات مثبت در کلیت مبهم داستان و تحول سریع و با عجله ی راوی در انتها به چشم نمی آید . نقظه ضعفی که اثر نویسنده ها و فیلم نامه نویسان با آن مواجه هستند . ریتم آرام داستان که مدام در حال جابه جایی در زمان حال و گذشته است در چند صفحه ی آخر ناگهان تند شده و کاملا بر کلیت کار سنگینی می کند . داستان اول " سارا سالار " با همه ی این تفاسیر و به گواهی آمار پرفروش از آب درآمده است هرچند که چرچیل جمله ی معروفی دارد که سه نوع دروغ وجود دارد : دروغ کوچک , دروغ متوسط و آمار !

ورود آقایان حسین فرحبخش و عبدالله علیخانی ممنوع

2011-07-19T23:16:00.000+04:30

ورود آقایان ممنوع کمدی محترمی است چونکه به شعورت توهین نمی کند . تو را به عنوان یک مخاطب باهوش قبول دارد و در آفرینش قصه و به پیش بردنش تو را هم سهیم می کند .

ورود آقایان ممنوع کمدی محترمی است چونکه برای نجات خودش دست به دامان لوده بازی نمی شود . لهجه یا قومیتی را مسخره نمی کند . تکیه کلام من در آوردی و مبتذلی ندارد . بازیگرانش لوده نیستند , ادا در نمی آورند . بازی می کنند .

ورود آقایان ممنوع کمدی محترمی است جونکه مبتنی بر فیلم نامه ای چفت و بست دار است . در برهوت سینمای کمدی ایران که نویسنده و کارگردان – اگر بتوان این شاخص ها را به آنها نسبت داد – همه ی بار کمدی فیلم را به قامت رعنا و اندام فریبا و دلقک بازی بازیگران و بداهه های از مد افتاده شان پاس داده اند , این فیلم بیست دقیقه ابتدایی اش را برای جا انداختن قصه و موقعیت داستانش به درستی خرج می کند .

ورود آقایان ممنوع کمدی محترمی است چونکه قادر است دیالوگ های ساده و عادی روزمره مان را در موقعیتی برایمان تعریف کند که از ته دل بخندیم ! محترم است چونکه شخصیت هایش را برابر به مخاطبش عرضه می کند و هرکدام از آنها فرصت ارائه بازی خود را دارند .

اگر از برخی اشکالات روایی و منطقی فیلم که بگذریم – مانند تحول خانم مدیر در عوض کردن وضع ظاهری اش یا حضور خانم مدیر و شاگردهایش در ویلای دکتر – استانداردهای پایه یک کمدی طنز موقعیت خوب را داراست . در پایان یک فیلم کمدی در سینمای کم رمق فعلی ایران چیزی که در خاطرتان می ماند چند دیالوگ خوب از فیلم است . این ویژگی را دست کم نگیرید !

پ . ن : این هم از بازی های روزگار و سینماست که در فیلم مجبورت می کند به بازیگری بخندی که وضع فعلی اش در انفرادی اصلا خنده دار نیست ! اللم فک کل اسیر !

Nasser Al Johar

2011-07-12T17:57:00.006+04:30

تیم فوتبال عربستان که معرف حضورتان است ، همان تیمی که توی آزادی ما را شکست داد و بعد هم آن حرکات موزون و رفتن به جام جهانی و باز هم حسرت هزارساله ی ما... این عرب ها یک مربی دارند به اسم "ناصر الجوهر" که هر وقت اوضاع تیمشان قمر در عقرب است و کسی حاضر نیست مربیگری این تیم شکست خورده و درب و داغان را قبول کند، از ایشان استفاده می کنند.
توی مملکت خودمان مسئله ای داریم به نام انتخابات مجلس و ریاست جمهوری و یک جریانی هم داریم به نام اصلاحات. هر وقت حاکمیت احساس می کند اینها –اصلاح طلبان مذکور- زیادی اند، آنها را از لحاظ سیاسی ، خبری ، منصبی ، فرهنگی و ... بایکوت می کند؛ چون ما اساسن همیشه احساس می کنیم به کسی غیر از خودمان احتیاج نداریم. اما وقتی به انتخابات نزدیک می شویم ، به دلایلی اینها داخل آدم حساب می شوند. حرف از آزادی بیان و آزادی های مدنی و مطبوعات آزاد و خواسته های مردم و به ویژه جوانان به میان می آید. اصلاح طلبان کذایی هم که همیشه به دنبال منفذی برای ابراز وجود هستند با توان هرچه تمام تر شروع به برنامه ریزی و تشکیل ستاد و یارگیری و تبلیغات برای انتخابات می کنند.
حالا توی این مملکت گل و بلبل همیشه چند موقعیت تقریبا از پیش برنامه ریزی شده اتفاق می افتد :
1. قضیه مجلس ششم پیش می آید اصلاح طلبان با بیشتر نیروهایشان مجلس را در دست می گیرند، هرچند در این میان کارشکنی های حاکمیت و آقا بالا سر به شدت احساس می شود.
2. قضیه مجلس هفتم پیش می آید : اصلاح طلبان همه شان رد صلاحیت می شوند و مجلس در اختیار اصولگرایان –شما بخوانید حاکمیت- قرار می گیرد.
3. اصلاح طلبان بخاطر داخل آدم حساب نشدن ، سکوت سیاسی را بر می گزینند و رکود کامل سیاسی بر جامعه حکمفرما می شود و حاکمیت از این سکوت برای نابودی مخالفان، بیشترین بهره برداری را می کند. در نتیجه چنین رخدادهایی انتخابات کم رونق می شود و همان بیست و چند میلیون نفری که همیشه رای می دهند به پای صندوق ها می آیند.
4.اما انگار 22 خرداد 88 بود که مردم برای اینکه مبادا بازهم اصلاح طلبان در این کشور جایی را تصاحب کنند دوباره به نامزد مردمی!!! احمدی نژاد رای می دادند. 40 میلیون نفر!
اما خس و خاشاک –همان مردم -که این انتخابات – شما بخوانید انتصابات – را بر نمی تابند ، اغتشاش می کنند و بعد فتنه و این جور توهمات حکومتی پیش می آید. حاکمیت هم بدجوری تلافی می کند؛ بگیر و بند و بُکش و بُکن و ... و باز هم رکود ناخواسته سیاسی اصلاح طلبان.
5. اما گاهی وقت ها یک وضعیت عجیت و ناخواسته پیش می آید. یک شکاف در حد گراند کَنیون در بین اصولگرایان حامی حاکمیت و احمدی نژاد افتاده که اسمش هست جریان انحرافی. چیزی مخوف تر و فتنه انگیزتر از اصلاحات که می خواهد نظام را زیر و زبر کند و این جور حرفا... . باز هم حاکمیت تصمیم گرفته که اصلاح طلبان را داخل آدم حساب کند ، آنهم از صدقه سر جناب مشایی!
حاکمیت اگر نگوییم محالِ ذاتی است ، یقینن محال عقلی است که بتواند بازهم چهل میلیون نفر را –آنهم ناخواسته- به پای صندوق بکشاند. همه جا جار زده اند که اگر اینها –همین اصلاح طلبان - توبه کنند و از فتنه گران اعلام برائت کنند می توانند از رافت اسلامی برخوردار شوند و این حرفا...
یکی شان گفته نمیشه این اصلاح طلبی رو نفی کرد که اصلن مثل انکار واقیعت است!
آن یکی گفته با اینکه فتنه ریشه در اصلاحات داره، اگه شفاف سازی و اعلام برائت از فتنه کنند، می ذاریم به آغوش نظام برگردند..... دیگران هم همین اراجیف را سر هم کرده اند....
***
بحث بازگشتِ اصلاح طلبان را خاتمی مطرح کرد که تقریبا شبیه همان حرف های هاشمی در 26 تیر 88 بود. خاتمی از بخشش ملی و دو طرفه گفته. البته چند تا شرط هم برای حاکمیت داشت : آزادی زندانیان سیاسی و اجازه فعالیت آزاد به رسانه ها و احزاب و ... .
اما خاتمی عزیز! در این مدت که چهارده سال از جنبش اصلاحات می گذرد، تنها چیزی که در مقابل این همه آرا و مشارکت مردم شاهد بوده ایم، فقط فحاشی و توهین و تحقیر بوده، بازداشت و زندان بوده ،شکنجه و تجاوز بوده. همیشه اصلاحات را دست نشانده ی بیگانه و استکبار نامیده اند. آنهم استکباری که ساخته ی ذهن مریض و متوهم همین اقتدارگرایان است که با رای ما مشروعیت و اعتبار کسب کرده اند.
حتا بعضی مثل جناب مصباح که فکر می کند حرف هایشان وحی منزل است گفته؛ ولی فقیه مشروعیت را از مردم کسب نمی کند و این مردم هستند که از ولی صاحب مشروعیت می شوند و مردم صفر هستند و ولی فقیه یک! و ... . اصلن کدام انتخابات در ایران –بجز مجلس و ریاست جمهوری اول – بدون حضور احزاب منتقدِ حاکمیت با مشارکت زیاد مردم همراه بوده که حالا این آقا اینطور فلسفه می بافد! تاریخ هم ثابت کرده هر وقت انتخاباتی پرشور بوده ، بخاطر تمکین به حاکمیت و تایید حکومت نبوده بلکه بخاطر نارضایتی و در اعتراض به حاکمیت به نامزدی غیرحکومتی رای داده اند.

حالا ماییم و صندوق های خالی رای و اعتبار اقتدارگرایان.
خاتمی و اصلاحات و آزادی بیان و مطبوعات آزاد و حقوق مدنی را دوست داریم و البته نیازهای ابتدایی مان هستند اما... این ماییم که باید تصمیم منطقی و درستی بگیریم. می توانیم قهر کنیم و رای ندهیم. این نظام با همان بیست و چند میلیون رای ثابت (کارمندان ، نظامی ها ، عده ای که پول می گیرند و ...) همچنان مشروعیت خود را –حداقل برای خودش!- حفظ می کند. در نتیجه برای یک دوره طولانی ، مثل همین شش سال گذشته به خانه نشینی سیاسی و عواقب آن محکومیم.
یا اینکه می توانیم رای بدهیم به همان معدود نامزدهای اصلاحاتی که به نظر جنتی و الباقی بیماری عمر گرفتگان برای حاکمیت خطر بزرگی محسوب نمی شوند، تا فقط کمی فضای جامعه باز شود. یعنی حاکمیت بیشتر مشروعیتش را از همین رای های ما می گیرد و پروپاگندا و سود سیاسی و رسانه ای اش را می برد که ما تنها کمی جامعه ی بازی داشته باشیم. اما چه پشتوانه ای هست که اینها بازهم کسی را بازداشت نکنند و نکشند و تجاوز نکنند و...؟ اگر هست بگویید تا ما هم با آسودگی خاطر رای بدهیم!
راه سومی هم هست که تا حدودی شرط های خاتمی را شامل می شود؛ از موضع قدرت وارد شویم! اصلاح طلبان فقط بعد پذیرفتن تمام شروط شان –آنهم پذیرفتن بی قید شرط- حاضر به بازگشت به صحنه ی سیاست باشند. این گزینه آخر تقریبن محال است که عملی شود!

بازگشت نصفه نیمه و کم جان به سیاست و امید به گسترش تدریجی این جریان درون نظام و البته عواقب آن یا خانه نشینی دائمی سیاسی به امید یک 22 خرداد دیگر یا ... . در هر حال، ما باید کاری کنیم که هیچوقت و در هیچ مکان و زمانی ناصر الجوهر نباشیم. همین.

I’m Not Who I’m

2011-03-14T20:23:00.010+03:30

این جمله را در نظر داشته باشید و ادامه ی متن را بخوانید "ملاک، حالِ فعلی افراد است."

بنظرتان نقطه ی اشتراک این افراد چیست؟

ناصر خسرو
جلال آل احمد
عبدالکریم سروش
محسن مخملباف
سید مهدی شجاعی
[این فهرست می تواند خیلی خیلی طولانی تر باشد! ]

تعجب نکنید! اینها در یک نقطه کاملا مشترک هستند؛ تغییر 180 درجه از اصول سابق خود. ما فعلا به خوب و بد بودن این تغییر کاری نداریم.
ناصر خسرو سیاح معروف، یک شب خواب می بیند که باید متحول بشود و می شود و سفر و ...
جلال آل احمد نویسنده ی توده ای و روشنفکر دهه های سی و چهل که سفرهایی به اسرائیل، روسیه و امریکا داشته است، بعد از سفر به عربستان و خانه ی خدا دچار تحول عمیقی می شود و به اصل خویش باز می گردد. خسی در میقات و غربزدگی و در خدمت و خیانت روشنفکران بعد از این سفر نوشته شده اند.
عبدالکریم سروش عضو کمیته ی فرهنگی در جریان انقلاب فرهنگی بود و طی یک پاکسازی فرهنگی، اساتید دانشگاهی را که عقاید و خط فکری شان با اصول روحانیتِ حاکم در تناقض بود، اخراج کردند. [حالا هی ایشان بگوید نه من آن زمان نبوده ام و آن کارها را نکرده ام!] ایشان بعدها در دوره ی اصلاحات کتاب های "صراط های مستقیم" و "پلورالیسم دینی" و ... را نوشت.
محسن مخملباف چریک ِ فیلمساز و نویسنده و از سینه چاکان انقلاب 57 ، آن زمان برای خودش اسطوره ای انقلابی محسوب می شد. بیشتر فیلم های مخملباف با آیه ای از قرآن و تشکر از پایگاه مقاومت منطقه و برادران سپاهی شروع می شد. موضوع فیلم ها هم داستان های مذهبی و تحولات اخلاقی بود. داستان "جراحی یک روح"، فیلم های "دو چشم بی سو" ، "استعاذه" ، "توبه ی نصوح" و "بایکوت" محصول این دوره هستند. ایشان بعد از تحولات سینمایی و هنری، فیلم هایی مانند عروسی خوبان ، شب های زایند ه رود ، نوبت عاشقی ، هنرپیشه و... را ساخت. مخملباف آنقدر مهم بود که بعد از توقیف دو فیلم شب های زایند رود و نوبت عاشقی برای اخذ مجوز، فیلم ها را برای مجلس به نمایش گذاشتند. آنقدر مهم بود که کیارستمی "کلوز-آپ" اش کند. و اما تحول مخملباف؛ فیلم های "فریاد مورچه ها" و " س..ک.س و فلسفه" ، حمایت از جنبش سبز ، ردِ تمامی عقاید پیشین خود و دشمنی آشکار با نظام حاکم. با ساخت فیلمِ مستند زندگی خا.من.ه.ا.ی. این تحول فکری عقیدتی اش را کامل کرد. البته در این تحول خانواده اش هم او را همراهی می کنند.
و اما آخرین فرد این فهرست :
سید مهدی شجاعی
جناب شجاعی چنان سابقه ی درخشان و مثبتی در حمایت از نظام حاکم دارد که هنوز قبول اینکه ایشان اصل و فرع نظام را کاملا زیر سوال برده، غیر قابل باور است. می شود فرض کرد سایر افراد مذکور این فهرست آدم های دمدمی مزاجی بودند که هیچگاه راه خود را نیافتند (یا خیلی دیر آن را پیدا کردند) اما در مورد سید مهدی شجاعی قضیه کاملا فرق می کند. نویسنده ی متعهد و انقلابی و چهره ی ماندگار سال، که هیچگاه حتی لطیفه ای در نقد نظام ننوشته ، ناگهان در یک چرخش 180 درجه ای [و شاید بیشتر!] تمام عملکرد نظام در سه دهه ی گذشته را نه فقط نقد، که کاملا زیر سوال می برد و از بیخ و بن آن را رد می کند!
برای یادآوری فهرست کوتاهی از آثار جناب شجاعی را از نظر بگذرانید: [لینک کتاب های نیسان]
کتاب های شجاعی معمولا چندین بار تجدید چاپ می شوند و حتی تا چاپ بیست و ششم هم پیش رفته اند! البته در مورد فروش آثار او و کلا کتب مورد حمایت حکومت حرف و حدیث زیاد است؛ چاپ پانزدهم یعنی 12 چاپ اول را یکجا کتابخانه های عمومی خریده اند و دو چاپ بعدی هم نصیب مساجد و مدارس شده است و یک چاپ هم می ماند که پیشکش خودتان!
شجاعی در عرصه ی نویسندگی و به لطف همین حمایت حکومتی معروف شده و کیسه اش را حسابی پر کرده است [انتشارات نیستان متعلق به خود او است]. طنزهای اجتماعی اش ارزش یکبار خواندن را دارند اما وقتی می خواهد مسائل اخلاقی را اجتماعی کند فاجعه رخ می دهد. برای نمونه در کتاب "طوفان دیگری در راه است" [چاپ ششم!] ، یک فاحشه بعد از دیدن یک بچه ی نسبتا عقب افتاده ، متحول می شود؛ نامش را به زینب تغییر می دهد، درآمدش را تطهیر می کند و سرپرستی بچه را قبول می کند. بچه می رود خارجه درس می خواند و بر می گردد که به کشورش خدمت کند و بعد می رود جنگ، بشود همرزم چمران... و چقدر همه چیز آبکی اتفاق می افتد. جوری که می گویی خدایا فهمیه رحیمی ، همان ویرجینیا وولف نیست؟!! از اینها بگذریم.

احتمالا کتاب های مزرعه حیوانات و 1984 جورج اورول را خوانده اید. نقدی بر سیستم های حاکم در بسیاری کشورهای مارکسیستی ، توتالیتری ، جهان سومی و عقب مانده. در ایران هم یک طنز ملایم با عنوان "دو قطعه عکس 4*6" داریم و البته کتاب "بهشت خاکستری" عطاالله مهاجرانی که در دوره ی وزارتش آن را چاپ کرد.
حالا کتابی چاپ شده توی همین مایه ها! البته اگر از پیشینه ی شجاعی خبر داشته باشید ، این عنوان را نقدی بر اصلاحات و امپریالیسم و آزادی های غیر اخلاقی غربی فرض می کنید [من خودم همچین توهماتی داشتم!] اما همین که شروع به خواندن کتاب می کنید، متوجه می شوید که نه! ماجرا چیز دیگری است...

و اما شرحی بر کتاب "دموکراسی یا دموقراضه" :
پیش از هر چیز باید بدانید که این کتاب در حال حاضر جزو کتب ضاله محسوب می شود. این کتاب در تیرماه 1387 چاپ شد و چاپ ششم آن با تیراژ بیست هزار نسخه درست یکی دو ماه قبل از انتصابات ریاست جمهوری سال 1388 [موسوم به فتنه 88] وارد بازار نشر شد. همان زمان شجاعی به همراه گروهی از نویسندگان متعهد نامه ای به پرزیدنت! در اعتراض به سیاست های فرهنگی حکومت نوشتند. دیگر اینکه این کتاب در رده بندی سنی نوجوانان منتشر شده است! [و باور کردن یا نکردن تیراژ این کتاب را بگذارید برای بعد از خواندن کتاب!]
به دلیل بایکوت شدید خبری این کتاب در هیچ جا ، حتی اینترنت نقد و بررسی نشده است.

خلاصه داستان :
در سالیان دور پادشاهی به نام ممول می زیست که بعد مرگش بیست و پنج پسرش طی یک انتخابات مردمی به حکومت رسیدند. اما پسرها یکی از یکی بدتر و غارتگرتر و بی شرف تر بودند. داستان دوره ی حکومت آخرین پسر دمو کافیه ، معروف به دموقراضه را بررسی می کند. کتاب، دمو قراضه را فردی کریه ، قد کوتاه ، بسیار بد دهن و فحاش و دوستدار ابله ها و احمق ها معرفی کرده است [اگر اسم کسی در ذهن شما وول می خورد، بنده بی تقصیرم!]. او بعد از به قدرت رسیدن، تمام منصاب حکومتی را هم به کور و کچل ها و آدم های بی سواد و بی شعور می دهد و قس علی هذا...

اشارات و کنایه های کتاب آنقدر واضح و آشکار است که آدم – شاخ که چه عرض کنم – عاج در می آورد. مسخره کردن طرح های سهمیه بندی بنزین، هدفمندی یارانه ها (که آن زمان فقط حرفش بود) ، اشاره به توقف موقتی گشت های ارشاد پیش از انتخابات، مسخره کردن علنی انتخابات و تاکید بر تشریفاتی بودن آن، توهین مستقیم به پرزیدنت و تکرار فحاشی های ایشان، اشاره مستقیم به دزدی ها و اختلاس های دولتی، شوخی با جملاتی که در باب مستضعفین و محرومین گفته شده، مسخره کردن آن اصل معروف! و همچنین توهین به بالاترین مقاماتِ زنده و مرده ی حکومتی! و... . در یک کلام این کتاب می گوید اساسِ حکومت بر پایه ی دورغ و دغل بنا نهاده شده. اما همه ی اینها حتی بعد از دوبار خواندن کتاب غیر قابل باور و هضم است.

تکنیک و سبک نگارش کتاب :
جناب شجاعی در عرصه ی نویسندگی نویسنده چندان صاحب سبکی نیست. نثر این کتاب نیز روزنامه ای وار و ساده است؛ چیزی در حد و اندازه های کتاب خُنک و مزخرف ِ "کافه پیانو" و نوشته های مستور. مقدمه کتاب خیلی روده درازی دارد و پایان بندی کتاب هم که انگار ساعاتی قبل از حروفچینی نوشته شده است و البته دخالت های بیجای نویسنده در جای جای کتاب بشدت روی اعصاب است.
دیگر اینکه کتاب پر است از سطوری که از کتاب های دیگر به امانت گرفته شده اند: پاورقی های فرانسوی را به سبک ابراهیم رها و "دو قطعه..." نوشته شده است. روشنگران و شفاف سازی را در کتاب مهاجرانی خیلی کامل تر می بینیم. بیانیه ها و کم و زیاد شدن جملات، شبیه مزرعه ی حیواناتِ اورول است و ...

و اما ...
چیکده هایی از کتاب :
دشمن چیز مفیدی است ، اگر کم آوردید خودتان درست کنید [برره و دشمن فرضی رو که یادتون هست ؟!]
مردم همه گوسفندند و ما چوپان... پادشاه بچه محل خداست.... ویرانی مقدمه آبادانی است..... دزدی کار زشتی است ، مگر برای اهداف متعالی... پادشاه در وصیت نامه اش به پسرانش توصیه کرد : "حتی الامکان با هم دعوا نکنید".... مردم باید حق انتخاب داشته باشند . باید در تعیین سرنوشت و اداره امور خود مشارکت داشته باشند...
پادشاه فقید! دستور العمل نسبتا جامع و روشنی را، از خود به جا گذاشته بود....انتخابات مطابق توصیه پادشاه فقید با حضور تقریبا تمامی مردم برگزار شد....اولین و سالم ترین انتخابات عالم همین انتخابات بوده است.... مردم به قدری مجذوب اولین انتخابات اند ، و گرم مشارکت بی سابقه و دموکراسی اهدایی، که مجال فکر کردن به مسائل سالم را هم ندارند چه رسد به ناسالم.... نامزد پیروز اولین کاری که انجام داد در آوردن شکلک برای بقیه برادران بود....
چرا مردم با وجود گرایش های مختلف و حمایت از سایر برادران ، در لحظه ی آخر بر روی یک نفر متمرکز شدند و به او رای دادند؟ باید بگوییم مردم به نحو شگفت انگیزی در غیر قابل پیش بینی اند و هیچ معیار و ضابطه مشخصی برای انتخاب ندارند... شب انتخابات همه ی نامزدها از پیروزی خورد را قطعی می دانستند... احتمال وقوع تقلب در انتخابات را برادر سوم مطرح کرد... غیر منتظره بودن نتیجه ی انتخابات... فرزند آخر از حداقل شرایط برای ادراه مملکت یعنی سلامت جسم و عقل برخوردار نبود... منصب ها و مقام های خطیر لشکری و کشوری را به افرادی داد که از حداقل شرایط و شایستگی نیز برخوردار نبودند... مثلا مقام دیوانی و مسئولیت مکاتبات پادشاه با پادشاهان ممالک دیگر به کسی سپرده شده که از سوادی در حد خواندن و نوشتن ابتدایی هم بی بهره بود...
"مردم عادت می کنند." یادتان باشد! این جمله؛ کلید اجرای همه برنامه ها، سیاست ها و تصمیمات ماست... باید مردم را به مرگ گرفت تا تب را بهترین سلامتی بدانند... شما به قدر کافی همراه و همدل نیستید. شما احمقید! شما بی شعورید! قاطرید! یابویید! الاغید!... همه گذشتگان همه جور فحش بوده اند... پادشاه خود را نماینده تام الاختیار خدا و واسطه میان خدا و مردم جا می زند....هر کس هر حرفی با خدا دارد، به پادشاه بگوید... اطاعت از پادشاه ، اطاعت از خدا است... فرمان خدا و پادشاه یکی است... خدمتگزار راستین مردم باشید...
دشمن را باید خلق کنیم. تولید کنیم. آن هم تولید متنوع و رنگارنگ و انبوه... دشمن یعنی کسی که همه ی ضعف ها و کم کاری هایتان را گردن او بیندازید... یعنی کسی که حواس مردم را پرتِ او کنید تا هوس نکنند چیزی از شما بخواهند... و همه خوبی است به این است که نباشد... برای نقص و کاستی هایتان فلسفه درست کنید و به مردم بخوارانید. مردم، استعداد غریبی دارند برای خر شدن... اصل برنامه ها و تدابیر دموقراضه ، مشغول کردن مردم به گونه بوده است که کسی حال و حوصله و انگیزه و فرصت انقلاب کردن نداشته باشد... مردم اظهار داشتند تا آخرین نفس و تا آخرین قطره ی خونشان مقاومت خواهند کرد... بی اغراق و کمترین مبالغه، مردم گوسفندند به همراه فراورده های غیر مأکول آن... ما آمده ایم که بمانیم...
....
و در آخر اینکه بازهم باید به فکر شاخ ها و عاج ها بود!!

فرضیه ی دریافت مجوز :
شجاعی شخصا کتاب را می برد ارشاد و بخش ممیزی. مسئول بخش بد از یک معانقه و مصافحه ی آبدار با جناب شجاعی ، مجوز کتاب را تقدیم ایشان می کند. نویسنده می گوید شما که هنوز کتابو نخوندید؟! مسئول مذکور می گوید: استاد! خواهش می کنم، این حرفی که شما می زنید از صدتا فحش هم بدتره!! مگه ممکنه کتابی رو شما بنویسید و زبونم لال نعوذبالله ایراد و اشکال ممیزی داشته باشه!؟ شجاعی هم بر می گردد و با لبخندی بر لب آنجا را ترک می کند.

حالا یک سوال می ماند؛ با عنایت به این جمله که "ملاک ، حالِ فعلی افراد است." آیا سردبیر روزنامه ی سنگین و قطورکیهان -مخصوص پاک کردن سبزی و شیشه- حاضر است ایشان را با این همه سابقه درخشان ، ضد انقلاب و وطن فروش و ... بنامد؟
اصلا خود شما جناب شجاعی ، شما که نه بند 209 رفته اید و نه که.ری.زک توی محله تان هست! شما دیگر چرا؟؟

پ.ن: برای دریافت کتاب ایمیل بزنید. در قسمت موضوع بنویسد "دموقراضه" .

Gen.ie In Bottle. Part II

2011-01-26T13:20:00.023+03:30

[بخش اول این تحقیق انگشت حیرت به دهان بر!]
خواننده ای که امروز در مورد او می خوانید، به نوعی می تواند در هر چهار گروه قرار بگیرد. تعجب نکنید، او آفتاب پرست نیست! اما خب گاهی اوقات گند می زند به هنرش.او جمع اضداد است. بانو کریستینا آگیولِرا.
یکی دو ماه پیش، قبل از پخش آخرین آلبوم استودیویی کریستینا ، می خواستم درموردش مطلبی بنویسم. اما بعد از شنیدن آلبوم فرا طبیعی "Bio-ni-c" [بای-آ-نیک تلفظ می شود] از نوشتن آن پشیمان شدم. دلیلش هم اظهر من الشمس است. این آلبوم به حدی مزخرف بود که از این خواننده نا امید شدم. اما مگر می شود با یک آلبوم در مورد این بانوی زیبای آمریکایی حق مطلب را ادا کرد. خب با این مقدمه ی ناجوانمردانه برویم سراغ گذری بر آثار او.
اگر بخواهیم از خواننده های امروزی کسی را در حد و اندازه های کلاسیک خوان های جَز، سول و بلوز یا حتی دیواها بدانیم، بدون شک او کسی نیست جز غول چراغ جادو؛ کریستینا آگیولرا. صدایی به معنی دقیق کلمه ششدانگ؛ "سو.پرانو". حجم فوق العاده بالای صدای او، هر شنونده ای را به تحیر وا می دارد. او براحتی می تواند رِنج صدایش را از یک خواننده ی پاپ به دیوا (کسی مثل بانو ماریا کالاس) یا به یک جَز و بلوز خوان و یا حتی به یک خواننده ی پاپ-دیجیتال آشغال تغییر بدهد. اگر کریستینا در ایران متولد می شد و موسیقی ایرانی تلاوت می کرد، شاید صدایش می توانست خیلی بالاتر از پریسا، الهه ، مرضیه و ... قرار بگیرد. حتی شاید می توانست نعوذ بالله با آوازهای جناب شجریان برابری کند!
یه چیزی میگم، یه چیزی می خونید! صدای این دختر فوق العاده است. اولین بار که صدایش را شنیدم، فکر کردم یکی از تبار خواهران فرانکلین و تنیا ترنر و ... ظهور کرده است. یک سیاهپوست اما خیلی زود به این گناه نابخشودنی پی بردم. او یک سفید بود. یک سفید کثیف!
کریستینا، یک صدا و سیمای به تمام معنا است [بقول خودم!]. زیبا، س.ک.سی و البته همراه با یک صدای ناب که اگر دو ویژگی اول را نداشت، مطمئنا بین منتقدان موسیقی بیشتر محبوب می شد. رولینگ استون هم به دو تا از آلبوم هایش "Stripped" و "Back To Basics" سه ستاره -خیلی خوب- داده است [البته خداییش حقشو خورده ن!].
این خانم ترانه های پاپ خیلی خوبی دارد اما قدرت صدای او را در همان دو آلبوم مذکور که پر از المان های بلوز و ... است، می توانید نیوش کنید. و البته موسیقی متن فیلم برلِسک، آخرین آلبوم او با همراهی شِر "CHER" [انگلیسیش فقط برای رفع توهم گودر بازان بود!]. خودش نقش اول فیلم است که من ندیدم! داستان فیلم هم از این مرید و مرشدی های هالیوودی است؛ البته این بار رقاصه اند. کریستینا تا حدودی جوانی های شِر را تداعی می کند. بخصوص دامنه ی صوتی شان که تقریبا توی یک رِنج قرار می گیرد. توی این آلبوم برلِسک (یک نوع رقص همراه با استر.یپ.تیز و ادا اطوار در آوردن) دو تراک را شِر خوانده که انصافا زیبا خوانده است. به یاد موسیقی دهه های بیست تا چهل و دهه ی هفتاد شاید.
حرف ما را که قبول ندارید! صدای کریستینا اینقدر هواخواه دارد که کارگردان موسیقی شناسی مثل حضرت مارتین اسکورسیزی، او را برای مستند گروه رولینگ استونز "نوری بر افروز" دعوت کند.
یکی از نقاط ضعف آگویلرا [بنظر من] این است که گاهی اوقات دوست دارد خیلی س.ک.سی بخواند یعنی دقیقا انگار که فیلم پور.نو را از رادیو بشنوید. نمونه ی عینی این فاجعه، آلبوم "بای-آ-نیک" است. این آلبوم مشحون است از آخ و اوخ و اوووووه. یک پاپ-دیجیتال مزخرف. اگر هم خیلی علاقه دارید می توانید دفترچه آلبوم را دانلود کنید که دست کمی از مجله ی پل.ی.بو.ی ندارد![مملو از صور قبیحه و جمیله از کریستینا در پوزیشن های مختلف!] تازه اگر ویدئوی "امشب خودم نیستم" رو ببینید... لا الله الا الله... .

این هم خلاصه زندگی اش توی چند خط :
کریستینا ماریا آگویلرا، متولد 1980، نیویورک. پدر اکوادری و مادر اسپانیولی- ایرلندی. مثل بلبل اسپانیایی حرف می زند و یک آلبوم به زبان لاتین دارد. عاشق خواننده ای بنام اِتا جیمز است [در حدی که به جونش قسم میخوره!]. بشدت فردین زمان خودش است؛ کلی انجمن خیریه را اداره می کند، برای زنان سرطانی ، برای حمایت از زنان، محافظت از حیات وحش ، مبارزه با خشونتِ درون خانواده ها، ایدز و ... . چند تا جایزه ی گرمی برده. آلبوم هایش بالای 40 میلیون نسخه فروش رفته اند. اولین آلبومش به اسم خودش بوده. با اجرای آهنگ "به سوی تو" از ویتنی هوستون معروف شد. با جاستین تیمبرلیک یک تور دو نفره برگزار کردند و دوتایی هم روی جلد رولینگ استون رفتند. با بچه اش روی جلد مجله ی پیپل هم رفتند. یکبار لخت روی جلد رولینگ استون رفته [البته گیتار روش بود!]. توی کلی تبلیغات هم بوده؛ ماشین، شورت، نوشیدنی، عطر، موبایل و ... . زن ها زیادی رو دیدم که از صداش خوششون نمیاد!.

آهنگ های نیوشیدنی :
Genie In Bottle "غول چراغ جادو"
U Can’t Hold Us Down "شما نمی تونید ما رو محدود کنید"
Oh Mother
Fighter
Hurt
آلبوم "Stripped"
آلبوم "Back To Basics"
آلبوم "Burlesque"

پ.ن1: حوصله ندارم تراک ها رو براتون دسته بندی و گلچین کنم... [بازهم تکرار می کنم] خداییش ملت تنبلی هستین. کل هُم اَجمعین گودر رو شخم می زنید، اونوقت حوصله ی گوش کردن چهارتا تراک رو ندارید!

Gen.ie In Bottle. Part I

2011-01-26T12:12:00.014+03:30

ما یک تحقیقِ اساسا میدانی انجام دادیم که همگان انگشتِ حیرت به دهان، ندای "وا حسرتا! که چه آدمی را نادیده گرفتیم!"شان گوش فلک را کر کرد. گفتیم شما هم استفاده ببرید. در دو بخش که همزمان با هم آپ شده اند. بخش اول:
کلا خوانندگان زن در دنیا به چند دسته تقسیم می شوند که در زیر توضیحات مبسوطی درباره شان ذکر گردیده است :

1. سرگرمی سازان
چیزی به اسم آواز، تحریر ، نت موسیقی، پیچ، تنور، اوکتاو ، اوج، خارج خواندن و ... برای این دسته معنایی ندارد. اسم این ناخواننده ها در اصل، سرگرمی ساز است. ویژگی اصلی شان زیبایی (عملی هم قبوله!)، اندام فریبا (بخصوص بالا تنه و پشتِ تنه!) و یک اسم دهان پرکن است. می رقصند، فیلم بازی می کنند. معمولا عکس هایشان در گوگل و یاهو، خیلی خیلی جستجو می شود. همیشه اسم آلبوم اول، دوم ، سوم ...و اِنُم شان، به نام خودشان است. گاهی سمبل س.ک.س هستند، گاهی تین ایجر، گاهی هم مدل لباس، کر.س.ت.، عطر، کان.دوم و ... . به دست گرفتن وسیله ای به نام گیتار ، برای ایشان از اوجبِ واجبات است. جوانان سیستم دار (همراه با ماشین!) و سایت های دانلود موسیقی، نقش عمده را در معروفیت آنها به عهده داشته اند.
معروفه هایشان: جنیفر لوپز، بریتنی اسپیرز، کیتی پری، هیلاری داف، ماریا کری، گِونی استفانی، جوجو، خواهران سیمپسون (اشلی و جسی) ، لیلی آلن، جاستین بَی بر، کامران (از گروه بلک کتز) ، انریکه (پسر خولیو!) ،پوسی کت دالز، پینک، هنگامه ، سپیده ، گلی! و بیش از 98.2 درصد از خوانندگان زن زنده ی ایرانی!

2. مقبولینِ عام
این دسته صدای قابل قبولی دارند، اما با دسته ی اول هم اشتراکاتی دارند. گاهی اوقات آلبوم های فوق العاده ای دارند. معمولا جزو پرفروش ها هستند. گاهی اوقات به دسته ی اول سقوط می کنند و بندرت به دسته ی بالاتر می روند. شکیلا مدتی دچار توهم شده بود که جزو این دسته است. راننده های تریلی ، کافی شاپ ها ، قهوه خانه ها ، نیسان سواران، سواری های خطی و ... نقش بسزایی در معروفیت آنها داشته اند. داشتن سیمای مقبولِ عام! یکی از اصول اشتراکی این دسته است. سواد موسیقیایی قابل قبولی هم دارند.
معروف هایشان: مدونا نماد این دسته است. درست مانند گوگوش در ایران. ریحانا، آوریل لاوین [آخی! نازی!] ، آلیشیا کیز،شاکیرا، ماری جی. بلیج، لیدی گاگا، ماریا کری، نورا جونز، بیانسی، کایلی مینوگ، مهستی ، حمیرا ، سوسن و ... جزو این دسته هستند.

3. خوانندگان های-کلاس

این دسته با وجود سواد موسیقیایی خیلی خوب، معمولا در اولویت شنیدن قرار ندارند. به اندازه آلبوم می خوانند. همیشه پرفروش نیستند. در فهرست بهترین های تاریخ موسیقی جایگاهی برای خود رزرو کرده اند. بیش از 98.2 درصد مردها به این گروه کوچک ترین توجهی ندارند. اما اگر روزی دوست دختر/اجتماعی شان درباره ی یکی از این خوانندگان حرفی بزند، آن وقت است که بهتر از خود خواننده ویژگی های اخلاقی اش را برایتان بازگو می کنند. تراک به تراکِ آلبوم هایشان را نشنیده برایتان تفسیر می کنند و احتمالا در حین خواندن آهنگ "I Love You So Much" یا همچین چیزی، هجای آخر را خیلی ریتمیک و رومانتیک با شما تکرار می کنند. (من دیگه توضیحات و کانتکت های فیزیکی موقع شنیدن این آهنگ رو حذف کردم. پس نِسوان محترم! دیگه گول نخورید و برای اطمینان خاطر، اسم تهیه کننده ی آلبوم یا استودیویی رو که آهنگ توش ضبط شده، از مرد مورد نظرتون بپرسید!). منتقدان، اصحاب رسانه، فستیوال های تاریخی [و این مطلب!!!] نقش بسزایی در شهرت این گروه داشته اند.
بهترین هایشان: خواهران فرانکلین، ویتنی هوستون، جانی میچل، تینا ترنر،نینا سیمون، سلن دییون، باربارا استرایسند، جوان بائز، جانیس جاپلین، شِر، نیکو، پریسا، قمر الملوک، مرضیه و قس علی هذا.

4. هایده ؛ بدون شرح.

بخش دوم این تحقیق انگشت حیرت به دهان بر!

پ.ن: مرحوم زاک خیلی اصرار و توصیه کرده بود من اینجا بیشتر از موسیقی بنویسم!

Mr.Cow's Contemplation

2011-01-03T21:59:00.006+03:30

در بعد از ظهر یک ژانویه گاوی را دیدیم که روی بالکن ساختمان ریاست جمهوری متفکرانه به غروب خیره شده بود. تصور کن، یک گاو روی بالکن ملت، چه چیز مزخرفی، چه کشور گندی. همه جور حدس و گمان زده می شد که چگونه امکان دارد یک گاو به بالکن ملت راه یابد، تا جایی که همه می دانند تا کنون هیچ گاوی نتوانسته از پله ای بالا برود، حتی پله های غیر مفروش.

+++
پاییز پدر سالار - حضرت گابو

We Are Mokhtaar

2010-12-31T14:25:00.007+03:30

هشت سال تلاش بی وقفه با این دیالوگ های شاهکار، واقعا نوبره!. چند دیالوگ به یاد ماندنی از مختارنامه (اینها فقط لمحه ای از دریای بی کران فیلمنامه ی شاهکار مختار است.)

- آنقدر این دست اون دست کردی تا سربازان رسیدند!
***
- جنابعالی!؟!
***
- یا اخوی، چیزی که عوض داره، گله نداره!!
***
- ما با آنها فامیل هستیم!! (به یاد سلول های زندان یوزارسیف)
***
چند سکانس به یاد ماندنی:
فخیم زاده مشغول نامه نگاری به یزید (شاید هم ابن مرجانه!) است و ماه چهره خلیلی که اینجا غوغا کرده، نامه ی فخیم زاده را ویراستاری و غلط گیری می کند! .... نه این فعل چندان گیرا نیست... نه این لغت گویای حس درونی شما نیست (نقل به مضمون)
***
یک دلقک برای انحراف مردم از صراط مستقیم، چند نوبت حرکات موزون با آهنگ بابا کرم و فارسی ناف تهرون اجرا می کند!
+++
البته همگان به این نکته اذعان دارند که بدشانسی مختارنامه ، همزمانی پخش این سریال با حضور پرزیدنت در رأس قدرت است که باعث چرخش اس ام اس های به سوی پرزیدنت شده... و الا قابلیت های این سریال خیلی بیشتر از این چند تا دیالوگ است. کلا توی این چندسال فقط یوزارسیف تا حدودی توانسته با پرزیدنت رقابت داشته باشد...
+++
و اینکه دیروز 9 دی بود... و ما همچنان با هم هستیم...

Romantisize

2010-12-24T17:03:00.006+03:30

کلویی: اون سی دی رو که درموردش حرف زدیم، برات خریدم... گروه “Raised By Swans”. سوانز.
مایکل : ممنون.
ک - چیه...؟
م - من تقریبا تموم آلبوم هاشونو دانلود کردم!
ک - اما تو که قاب سی دی یا دفترچه شو رو دانلود نکردی!؟... یا سی دی ای که برای همیشه داشته باشی و بتونی تو دستات بگیریش... از اینترنت متنفرم... هیچی خصوصی نیست... هیچی واقعی نیست. مث الان... که همدیگه رو اینجا می بینیم...

+++
کلویی فیلم خوشگل و کلا مزخرفیه (البته آماندا 30فراید رو نمیشه نادیده گرفت!). خانم دکتر برای اینکه بفهمه شوهرش چقدر آدم مقید به خانواده ای است، یه فاحشه رو استخدام میکنه تا با شوهرش طرح دوستی بریزه! بعد هم خودش با فاحشه رفیق میشه و ....
همه ی آدمای فیلم مرض دارن. اختلالِ جنسیِ شدید؛ از خانم دکتر گرفته تا پسرش و شوهرش! حتی فاحشه هه هم اختلال جنسی داره! عینهو همین ارتش بیست میلیونی خودمون!

پ.ن1: اون عنوان هم یعنی عشق بر حسب طول
پ.ن2: خونه ی فیلم یک کار معماری خیلی خیلی بیسته! (یادی هم از زاک کرده باشم!)

+++

مارتین اسکورسیزی سرو بزرگان عالم، داره برای جعفر پناهی امضا جمع میکنه... اسپیلبرگ و کاپولا هم هستند.

?Ehh

2010-12-23T21:59:00.005+03:30

تلاش ، اولین قدم به سوی شکست است!
++++
حضرت هومر سیمپسون

+++

پ.ن: این گودر هم عجب چیز مزخرفیه ها!! به جان دو قلوها!!

Foreign Correspondent

2010-11-24T11:43:00.007+03:30

تا حالا چند بار به تماشای گفت و گوهای تلویزیون دولتی ایران نشسته اید؟ خواه ناخواه به علت وجود این مهمان ناخوانده در همه جا، توفیق اجباری دیدن یک یا چند مصاحبه را داشته اید. البته استفاده از واژه ی گفت و گو چندان مناسب این گونه برنامه ها نیست. واژه هایی مانند سفارشی، تعارفی، ماست یا هندونه زیر بغل برای گفت و گو های تلویزیونی مناسب تر است. برای نمونه؛ تعداد بی شماری از مصاحبه های رئیس جمهور منتصب با مجریان تلویزیون یا حتی با خبرنگاران خارجی که البته کاملا تحت کنترل هستند [حتما اون پشت صحنه ی مصاحبه ی پرزیدنت با تلویزیون رو دیدین! همون سوال- جواب های آماده و زیپ شلوار پرزیدنت!!]. اگر از همه ی این صحنه سازی ها خسته شده اید، کتاب «گفت و گوهای اوریانا فالاچی» را بخوانید...
اوریانا فالاچی روزنامه نگار، نویسنده و پارتیزان ایتالیایی، به خاطر مصاحبه با رهبران و دیکتاتورها و انقلابیون، درجهان شهره ی خاص و عام است. فالاچی معمولا در مصاحبه هایش بی پروا سوال می پرسد، همیشه می خواهد یک جواب قطعی بگیرد، به شدت سمج و کنجکاو است. و اینکه او یک زن است؛ یعنی خیلی راحت تر به اندرونی کله گنده ها راه پیدا می کند!
این کتاب را که نشر افق با قیمت 3500 تومان چاپ کرده (چاپ قبلی؛ نشر برگ) شامل هفت مصاحبه ی نسبتا طولانی با خمینی، مهندس بازرگان، شاه، لِخ والِسا، راکووسکی، قذافی و آریل شارون است. امتیاز اصلی این گفتگوها جسارت و گستاخی فالاچی در پرسیدن انواع سوالات، حتی مسائل خصوصی است. او به راحتی بیشتر آنها را دیکتاتور خطاب می کند؛ نحوه ی حکومتداری آنها را زیر سوال می برد؛ سعی می کند مسیر گفتگو را خودش تعیین کند و سوالاتش معمولا به نحوی مطرح می شوند که مصاحبه شونده مجاب به پاسخ دادن شود. البته هر از گاهی از اقتدار آنها تعریف می کند؛ فقط به خاطر اینکه طرفِ مقابل صحنه را ترک نکند!. همین امر باعث شده مصاحبه ها یکنواخت نباشند و خواننده را با خود همراه کند. توانایی های فالاچی به عنوان یک روزنامه نگار حرفه ای، هر خواننده ی علاقمند به سیاست و تاریخ معاصر را وادار به خواندن این کتاب می کند.
اما این همه از خوبی فالاچی گفتیم، چند نمونه از عیب های او را نیز عیان بنماییم! بزرگ ترین مشکل فالاچی تندروی و همچنین نگاه جانبدارانه به قضایا است. به خصوص که او یک ضد اسلام تندرو است و مقالات زیادی در این باره نوشته است. همین مسئله روی نگاه و قضاوتش در مورد اتفاقات ایران تاثیر گذاشته است. برای مثال، در مصاحبه با خمینی و بازرگان، به هر شکل ممکن می خواهد دموکراسی غربی را تنها راه اعتراف به وجود آزادی و دموکراسی در ایران معرفی کند، آن هم بدون در نظر گرفتن شرایط داخلی ایران؛ فقط چند ماه از انقلاب می گذرد و کشور دچار سردرگمی های بعد از شکل گیری هر انقلابی است. همچنین تاکید بیش از حد روی مسائلی خارج از موضوعات سیاسی و تاریخی؛ برای نمونه، سولاتی پیرامون لو.ا.ط یا اعدام زن آبستنِ متهم به زناکاری که بیشتر با هدف تخریب و تاکید بر روی جنبه ی خشن اسلام مطرح شده اند. هر چند خمینی به عنوان یک مرجع تقلید، جواب نامشخصی به این سوال می دهد و این مهندس بازرگان است که جواب و توضیح مناسبی برای این قضیه دارد.
مصاحبه ی سه ساعته ی خمینی، اکتبر 1979 در قم : فالاچی به مجله ی تایم گفته بود "واقعا تحت تاثیر خمینی قرار گرفتم و حتی حاضر شدم با چادر به دیدار او بروم." هر چند وقتی فالاچی سوالاتی در مورد دست و پاگیر بودن چادر می پرسد "چطور با چادر می شود شنا کرد؟ " و خمینی می گوید که دین ما به شما ربطی ندارد و هیچ از دین ما نمی دانید؛ چادر برای زنهای جوان لازم و مناسب است و... فالاچی هم عصبانی می شود و دست به کشف حجاب می زند! و چادر را به سمت خمینی می اندازد!. " از اونجایی که شما این حرفارو در مورد چادر گفتین، من این تکه پارچه ی کهنه ی احمقانه رو در میارم!" خمینی هم اتاق را بی هیچ حرفی ترک می کند. اما روز بعد دوباره فالاچی را می پذیرد. قبل از جلسه ی دوم، احمد خمینی به او می گوید: "هیچ چیزی درباره ی چادر از او نپرس. تحمل نمی کند." اما بعد از مصاحبه می گوید "به پدرم چی گفتین که لبخند زد. نه فقط یک لبخند، بلکه واقعا خندید. تا حالا ندیدم او بخندد!..." این مصاحبه، دقیقا شش سال بعد از مصاحبه ی شاه و فقط به خاطر مقابله به مثل انجام گرفت. [هیچ کدام از این توضیحات در کتاب نیامده است!]
ا.ف: یک تعریف ساده از آزادی، بیان کنید.
خ: آزدای یک مسئله ای نیست که تعریف داشته باشد. مردم عقیده شان آزاد است. کسی الزام شان نمی کند که شما حتما باید این عقیده را داشته باشید... آزادی یک چیز واضحی است.
ا.ف: می گویند یک زن هجده ساله که آبستن هم بوده این را به عنوان اینکه زناکار بوده اعدام کردند.
خ: دروغ است، نمی شود، در اسلام نیست. این جزو همان هاست که به ما نسبت می دهند.
ا.ف: این روزنامه ها بودند که درباره ی آن نوشتند.
خ: بی اطلاعم. ما چه می دانیم حالا چه شده. وقتی به محکمه رفته است محکمه حکم کرده است.
بازرگان: شاید منطقی ترین گفت و گو در این کتاب، همین مصاحبه ی بازرگان باشد. این مصاحبه حاوی نکات فوق العاده جالبی است که خواندن آن بعد از سی سال باز هم جذاب است. جسارت بازگان در بیان مشکلات دوره ریاستش [آنهم در هیاهو و محدودیت شدید آن دوران] جالب توجه است:
امام هرگز نه یک مرد سیاسی بوده است! نه یک ژنرال، و نه یک مدیر شرکت... ایشان خود را آماده ی برخورد با چنین مسئولیت هایی نکرده بودند... من حتی در فکرم که ایشان آیا احساس کرده بودند انقلابی را آغاز کرده اند؟... طبیعی است ایشان خودشان را چیزی بیشتر از یک رهبر مذهبی بدانند: پدر انقلاب، نگهبان انقلاب... دادگاه های انقلاب در دست دولت نیست و با موافقت دولت عمل نمی کند... در مورد شهود و بازجویی، مخالفت خودم را بارها اعلام کرده ام... قرآن دستور اعدام زناکار، همجن.س باز، و روسپی را نمی دهد.... نمی دانم دادگاه ها اعمال خود را چگونه توجیه می کنند... اشکال اینجاست که بعد از انقلاب اتفاقی افتاد ناگهانی و غیر قابل پیش بینی و آن اتفاق این است که روحانیون به طور غیر منتظره کشور را در دست گرفتند... روحانیون به سادگی از فرصتی که تاریخ به آنها داد استفاده کردند...
شاه : دانستن اینکه دوبار در بچگی به شاه وحی نازل شده است، بخودی خود مصاحبه را جذاب و خواندنی می کند. شاه به گفته ی خودش، حتی حضرت قائم را هم دیده است:
من پیام های مذهبی دریافت می کنم. من خیلی مذهبی هستم... همواره گفته ام اگر هم خدا وجود نمی داشت باید اختراعش می کردیم. نمی توان بدون خدا زندگی کرد... وقتی که سلطنت نباشد، دیکتاتوری برقرار می شود... سلطنت تنها راه اداره ی ایران است... آدم یا شاه است یا نیست... من فرزند مردی هستم که حجاب را در ایران از میان برداشت... در زندگی یک مرد، زن به حساب نمی آید مگر وقتی که زیبا و دلربا باشد... قضیه ی این فمنیسم چیست؟ برابری! شما مطابق قانون برابر هستید اما نه از لحاظ توانایی... (خطاب به فالاچی) حتی اگر شما در لیست سیاه مقامات باشید، من شما را در لیست سفید قلبم قرار می دهم.
آریل شارون : با خواندن این گفت و گو، خواننده احساس می کند که دارد حرف های یک فرشته ی زمینی را می خواند... یک نکته ی بامزه: طرح شارون برای انتقال و اسکان فلسطینی ها به کرانه ی رود اردن، آدم را یاد پیشنهاد پرزیدنت خودمان برای انتقال اسرائیل به آلاسکا می اندازد!
لِخ والِسا و راکووسکی : کلا وقتی اسم لهستان را می شنویم، احتمالا اسامی ویوا پولسکا، رومن پولانسکی، کیشلوفسکی و آندره وایدا به ذهن می آید، نه لخ والسا یا راکووسکی. دلیل انتخاب این مصاحبه ها برای کسی آشکار نیست؟! [نگاه کنید به بخش نقاط ضعف] جناب مترجم می توانست از گزینه های مرتبط تری با ایران استفاده کند؛ برای مثال هنری کیسنیجر یا یاسر عرفات و ... :
لخ: اگر به بهشت بروم برای تان جا رزرو می کنم و این طوری از گندمی که روی سنگ می روید صحبت خواهیم کرد. / راکووسکی: جنبش همبستگی؟ کدام مشارکت؟ این واژه در فرهنگ لغات ما وجود ندارد! ... حتی یک فرشته هم وقتی به کلیسای قدرت وارد می شود، اگر کنترل نشود به روسپی تبدیل می گردد.
قذافی : یکی از جالب ترین گفت و گوهای کتاب همین مصاحبه است. قدافی یا به قول خودش امیرالمومنین سرهنگ معمر القذافی، در این مصاحبه از چیزهای عجیب و غریبی حرف می زند که [باز هم] آدمیزاد را بدجوری یاد پرزیدنت خودمان می اندازد؛ ما داریم یک انقلاب جهانی را علیه امریکا آغاز می کنیم... ما امریکا را دچار رکود اقتصادی کرده ایم... ما برای اداراه ی تمام دنیا برنامه داریم... و در نهایت خود را یکی بعد از آخرین پیامبر می نامد!. قذافی جزوه ی کم حجمی نوشته که هم قانون اساسی است و هم قانون جهانی!. او « کتاب سبز» یا رساله ی انقلاب یا اصول اداره ی دنیا را انجیل جدید می نامد و تنها راه سعادت بشر را همین کتاب و تبعیت از آن می داند:
زن ها فقط برای شیر دادن به بچه ها به دنیا می آیند... جماهیر لیبی؛ کشوری که دولت ندارد، مجلس ندارد و اعتصابات هم در آن وجود ندارد.... کتاب سبز راهنمای بشریت به سوی استقلال... یک انجیل جدید در دوران معاصر... با این کتاب تمام مسائل بشر و جوامع را حل کرده ام...
و اما ... نقاط ضعف کتاب و مترجم:
اوریانا فالاچی متولد 1929 است؛ طبق اطلاعات کتاب: 1931. او در سال 2006 بر اثر بیماری سرطان فوت کرده است؛ طبق اطلاعات کتاب، چاپ ششم، 1389، خانم فالاچی هنوز زنده هستند!.
مصاحبه ی خمینی به علت ترس از سان.سور و ممیزی، عینا از روی کتاب «صحیفه ی امام» نقل شده است.
شیوه ی معادل های شانسی: مترجم و ویراستار کتاب، در انتخاب معادل ها در این ترجمه ی پر افت و خیز چندان خودشان را به زحمت ننداخته اند؛ آگوست / اوت ، دریای سرخ / بحر الحمر، میلیشیا / شبه نظامی ، کاپیتال (سرمایه) ، احساس سمپاتیک! و ... . اسامی لهستانی هم انگار به زبان فارسی قابل نوشتن نیستند که به لاتین چاپ شده اند! البته تمامی این اشتباها قابل چشم پوشی است که فاجعه جای دیگری رخ داده است!
مترجم برای هیچ کدام از مصاحبه ها توضیح و یادداشتی ننوشته است. هیچ کدام از مصاحبه ها پاورقیِ کاربردی یا هرگونه مطلبی که به درک و فهم بهتر گفت و گو و موقعیت آن کمک کند، ندارد. برای مثال خواننده از کجا بداند یاروزلسکی و سولیدرنوش چه روابط و دشمنی ای با هم داشته اند؟ لخ والسا از کدام شورش ها می گوید؟ درگیرهای کردستان چگونه شکل گرفت؟ قذافی از کدام انفجارها و جنگ حرف می زند؟ مشکل دیگر اینکه زمان و مکان بیشتر گفت و گوها ثبت نشده است. از آنجایی که مصاحبه ها انتخابی هستند، اضافه کردن چند یادداشتِ جزئی لطمه ای به ساحت قدسی کتاب وارد نمی کرد! باور کن آقای مترجم!.

پ.ن1: ایرانی جماعت یعنی افراط و تفریط! متوجه هستین که!؟
پ.ن2: عنوان نوشته، اسم یکی از فیلم های آلفرد هیچکاک است.
پ.ن3: بیشتر مصاحبه ها از کتاب "گفت و گو با تاریخ" انتخاب شده اند. و انگار خانم نصیر السادات سلامی ترجمه اش کرده!.

Perfect Economy Theory

2010-11-08T15:11:00.005+03:30

حساب پنی ها رو داشتن، خیلی بهتر از مسیح زخم های آدم رو شفا میده!

+++

خشم و هیاهو

ویلیام فاکنر

با ترجمه ی شاهکار بهمن شعله ور

+++

از اینجا هایپرتکست کتاب را می توانید به صورت ترتیب زمانی رخ دادن وقایع رمان بخوانید.

+++

پ.ن1: به بهانه بازخوانی فاکنر ... یحتمل حضرت فاکنر تا مدتی توی بورس هستند!

پ.ن2: نه! خداییش کامنت "چه عجب آپدیت کردی!" (با هر لحن و سبکی!) قبول نیست!!

!Un.fu.c.k You

2010-09-17T14:31:00.009+04:30

فاجعه وقتی اتفاق میفته که دوست دخترِ آدم، زنش بشه!
+++
مشکل اینجاس که ما همیشه دوست داریم زن ها، ترکیبی از یه معلم سرخونه و یه فاحشه ی شبی 500 دلار باشند.
+++
"فاک یو!" هیچکس متوجه این توهین نمیشه! چون ترتیبِ کسی رو دادن، واقعا کار خیلی با حالیه. اگه واقعا میخوایم توهین آمیز بنظر بیاد، باید بگیم "آن فاک یو"
[توهین خطاب به زن هاست]
+++
هنوزم میخواین مارو واسه این جنایت دستگیر کنید؟! چرا؟ چون شما از این مشکل فرار می کنید. شما اونو انداختین گردن سربازهای رومی. من می خوام همه چیزو روشن کنم، و اعتراف می کنم. کار ما بود! خانواده ام، من این کارو کردم! ما یه یادداشت توی انباری پیدا کردیم:
"ما اونو کشتیم!" امضاء ، مورتی.
خیلی خوب شد که ما اونو به صلیب کشیدیم، چون اگه می خواستیم توی این سالها این کارو بکنیم، مجبور بودیم با این نسلِ بچه – کشیش ها که یه صندلی الکتریکی کوچولو آویزون کردن دور گردنشون، سر و کله بزنیم!
+++
+++
لنی

باب فوسی

The Aging

2010-09-11T21:37:00.009+04:30

سوفی:

يكی از بدی های پير شدن اينه كه ديگه فرصتی برای از دست دادن نداری.

قلعه ی متحرك هاول

هايائو ميازاكی

+++

توی مراسم اسکار یکی دو سال قبل، یک اسکار افتخاری برای کارگردان هنری و مجری تولید و ... در نظر گرفته بودند. اسم اون پیرمرد 148 ساله دقیقا یادم نیست (رابرت اف. بویل؛ با استعانت از ای.ام.دی.بی و با یاری حق تعالی!) نیکول کیدمن و یک صدا و سیمای دیگه دو نفری دستشو گرفتند و آوردند پای میکروفون. اونم بعد از کلی نفس نفس زدن، یک جمله ی خدا گفت:

یکی از خوبی های پیر شدن اینه که میتونی صاحب همچین اسکاری بشی!

...

البته الان دیگه خدا رحمتش کنه!

+++

پ.ن: برای اینکه صاحبان مادی و معنوی این وبلاگ (زکریا و میم) ثابت کنند که هنوز هوای این کره ی خاکی را آلوده و ملوث به انواع و اقسام ارجیف می کنند، امروز آپدیت کردیم!

و همینطوری هم میتونید منتظر یکسری نوشته های عجیب و غریب باشید! نبودید هم نبودید!!

اسپاگتی یعنی رنج !

2010-09-02T19:42:00.003+04:30

در دنیای ادبیات دو راه بیش تر ندارید : یا باید " کافکا در کرانه " را بخوانید و به جادوی قلم "موراکامی " ایمان بیاورید یا این کتاب را نخوانده عاشق او شوید !! جادوگر بودایی با دو معجزه ی جدید به میان ما برگشته است .

شنیده اید در داستان های "کارور" گاهی خوردن یک قهوه ی ساده به تراژدی بزرگی تبدیل می شود ؟! حالا این سطر را داشته باشید : " پوسته های سبوس گندم های طلایی در کشتزارهای ایتالیا در باد شناورند . می توانید فکرش را بکنید که ایتالیایی ها چقدر متحیر می شوند اگر بدانند چیزی که در سال 1971 صادر می کرده اند , تنهایی محض بوده است ! " این بار "موراکامی" است که می تواند پختن یک اسپاگتی ساده را به چنان تراژدی ای تبدیل کند که در ادامه ی زندگیتان هر وقت می خواهید اسپاگتی بپزید به یاد این داستان می افتید ! اتفاق های چندان مهمی در داستان های این کتاب نمی افتد و بیش تر توصیف یک حس , موقعیت یا خاطره ای دور داستان ها را شکل می دهد . موراکامی این بار هم المان های شرقی را با عناصر مدرن به خوبی تلفیق کرده است و به همین علت توانسته است پیام هایش را در لایه های زیرین پنهان کند و همین داستان هایش را خواندنی تر می کند . "موراکامی" استاد نوشتن داستان از "هیچ" است ! باور ندارید ؟ کتاب را بخوانید .

"دیدن دختر صد در صد دلخواه در صبح زیبای ماه آوریل

هاروکی موراکامی . ترجمه ی محمود مرادی

نشر ثالث

131 صفحه . 2700 تومان "

پ.ن : " وقتی از دو حرف می زنیم از چه حرف می زنیم ؟! " داستان دیگر موراکامی است که نشر چشمه آن را به بازار فرستاده است . منتظر شب نوشت آن کتاب هم باشید .

این خانه سیاه است

2010-08-29T11:41:00.001+04:30

دیدن نمایشنامه های معروف , چاقویی دو لبه است ! از یک طرف خیالتان راحت است که به دیدن نمایشنامه ای قوی و چفت و بست دار می روید و از طرفی نگرانید که اجرایی کلیشه ای از نمایشنامه را ببینید :اجراهایی که به بهانه وفاداری به متن خالی از هرگون نوآوری هستند .آن هم نمایشنامه ای از "لورکا" که به دلایل زیادی در ایران بسیار محبوب است . که مهم ترین آنها ترجمه های روان "شاملو" از کارهایش , اسم آهنگین و با شکوهش که جان می دهد برای کلاس گذاشتن در کافه نشینی ها و مرگ خاص اوست ! ما ایرانی ها عاشق مد و تراژدی در هنر هستیم !

روایت "زهرا فتحی" از "خانه برناردا آلبا " از آن نظر تازه است که کاراکترهای نمایشنامه را در قالب عروسک روی صحنه برده است . سه بازیگردان , عروسک ها را در فضای دکور جابه جا می کنند و میمیک های صورت و فیگورهای متناسب با صحنه را به اجرا در می آورند و دیالوگ ها به صورت ضبط شده در سالن پخش می شود . عروسک گردان ها و عروسک ها ماسکی ترسناک دارند که این تمهید هم فضای سختی که در آن هستند را نشان می دهد و هم نوعی تعمیم و جهان شمولی را در بیننده ایجاد می کند .

ماجراهای چهار خواهر باکره که در رقابتی پنهان برای شوهر کردن با هم هستند با مادری که بعد از مرگ شوهر تازه فوت شده اش عرصه را بر آنها تنگ کرده است با ترجمه ی خاص شاملو , برای مخاطب ایرانی باورپذیر از کار درآمده است . دیدن این روایت از "خانه برنادا آلبا" را از دست ندهید .

"خانه برناردا آلبا

نوشته : فدریکو گارسیا لورکا . ترجمه : احمد شاملو

کارگردان : زهرا صبری

بازیگران و عروسک گردانان : رکسانا بهرام . مهدی شاه پیری . ندا هنگامی

تئاتر شهر . تالار سایه . اجرا تا پایان شهریور "

پ.ن : توصیه می کنم قبل از دیدن نمایش ابتدا نمایشنامه اش را بخوانید تا به شخصیت ها و اسم هایشان عادت کنید .

پ.ن : عکس های نمایش را از این جا می توانید ببینید .

زمین سوخته

2010-08-26T12:28:00.000+04:30

در عالم نویسندگی یا باید تکنیک بلد بود یا دایره وسیعی از واژگان را در اختیار داشت . یا باید از موضوعات تازه نوشت و یا نگاه تازه ای به موضوعات کلیشه ای داشت . پس خواندن کتابی که از مرز حساس تکنیک و روایت , کلیشه و ژانر به خوبی عبور کرده است و توانسته باشد مخلوط همگنی از تمام این ها باشد می تواند گزینه مناسبی باشد .

جنگ از آن موضوعاتی است که در ادبیات ایران به شدت آلوده کلیشه ها است که نمونه آخر کتاب مبتذل "دا" است که هنوز هم از اطلاق عنوان کتاب به آن مطمئن نیستم ! " احمد محمود " چهره ی واقعی جنگ را در کتابش توصیف کرده است بدون هیچ تعارف و ملاحظه ای : "چشمم می افتد به دستی که در اثر انفجار از شانه جدا شده است و همراه موج انفجار بالا رفته است و تو خوشه ی خشک نخل گوشه حیاط گیر کرده است ... انگشت کوچک دست , از بند دوم قطع شده است و سبابه اش مثل یک درد , مثل یک تهمت و مثل یک تیر سه شعبه به قلبم نشانه رفته است "

کتاب را که می خوانید هم با آداب و رسوم و لهجه مردم جنوب آشنا می شوید و هم سردرگمی و غافل گیری شروع جنگ را به خوبی حس می کنید . " کی ئی روز می خواست برات ببم ؟! همی ئی بلشویکا که میخوان زن آدم رو اشتراکی کنن ! " توصیفات نابی که مختص احمد محمود است در این کتاب با تکنیک هایی که به کار برده است خواندنی تر شده است . مثلا وقتی که چیزی از بلندگو پخش می شود , در داستان جمله هایش بریده بریده آمده است که خواننده به خوبی نویز محیط را متوجه می شود .ویژگی خاص شخصیت های کتاب در طول داستان به تناوب تکرار می شود انگار که "محمود" خواسته باشد آن ها را تا ابد در ذهنمان حک کند و مگر می شود ساکنان بن بست ننه باران و قهوه خانه مهدی پاپتی را با تمام رنج ها و شادی هایشان فراموش کرد ؟

پ.ن : مهاجرانی می خواست کتاب را به عنوان کتاب سال برگزیده کند اما با مخالفت آقای خامنه ای روبه رو شد !

"زمین سوخته

احمد محمود

انتشارات معین

323 صفحه . 4500 تومان "

...Geppetto... Geppetto

2010-08-24T11:12:00.007+04:30

کنستانتین : نه خانم! خدا مثل یه بچه س با یه مزرعه پر از مورچه. اون هیچ نقشه ای نکشیده!

+++

فقط محض آپ کردن و اینکه زکریا مدام مثل شورای امنیت فشار نیاره و هی تحریم تحریم نکنه!!
و الا به غیر از این دیالوگ و حضور ری چل وایز، کنستانین، فیلم به غایت مزخرفیه!

درود بر مصدق با لهجه ای عربی

2010-08-21T02:50:00.001+04:30

آدم سیاسی نیستم . اما همیشه سیاست خودش را به نحوی به زندگی ام دوخته است ! اصلا مگر در ایران می شود اهل مطالعه بود و سیاسی نبود ؟ مگر می شود به این فکر نکرد که چرا ما درجا می زنیم و دنیا دارد به چه سمت هایی می جهد ! اما همیشه متنفر بودم که سیاست را در تمامی زمینه ها دخالت دهم ! به همین علت در جنبش پس دادن "کافه پیانو" شرکت نکردم , برایم مهم نبود که چرا مرحوم "میرمیران" معمار محبوب دولتی ایران بود , از فیلم "سنگسار ثریا" متنفر بودم , بعد از اجرای عصار در همایش ایرانیان خارج از کشور در کمپین "تنفر از عصار " در فیس بوک عضو نشدم و از اظهارات شجاعانه و منطقی "رحیم مشایی" درباره ی مکتب ایران دفاع کردم هرچند که از شخص خودش متنفرم !

به همین دلیل " زنان بدون مردان " را با کمی ارفاق فیلمی متوسط دیدم که سعی کرده است حرف های بزرگی را با هم بزند : کودتای 28 مرداد سال 32 و سقوط مصدق , شرایط ناگوار اجتماعی زنان ایرانی , جدال سنت و مدرنیته , وطن پرستی و فضای اجتماعی آن دوران و دقیقا به همین علت نتوانسته است هیچ کدام را به خوبی نشان دهد ! " شیرین نشاط " که فیلنامه اش را از کتابی به همین نام از "شهرنوش پارسی پور" اقتباس کرده است آنقدر خود را درگیر بعد سیاسی فیلمش کرده است که از جنبه های سینمایی و هنری آن غافل شده است و انتظار دارد لوکیشن های کشور مراکش را- با عناصر معماری شاخصش – به جای تهران سال 32 و مردمی که با لهجه مشخص عربی در جمایت از مصدق شعار می دهند را به عنوان مردم قهرمان و آزاده ایرانی فرض کنیم !

فیلم به جز طراحی لباس و صحنه های داخلی که قابل قبول و باورپذیر هستند , تنها یک سکانس – صحنه ای که دختر روسپی خودش را در حمام از شغلش تطهیر می کند - و چند نمای قابل قبول دارد که آنهم به لطف تجربه های عکاسی شیرین نشاط شکل گرفته است و با این حال جایزه بهترین کارگردانی جشنواره ونیز را دریافت کرده است و خود حدیت مفصل بخوان از این مجمل !

"زنان بدون مردان

کارگردان : شیرین نشاط

بر اساس کتابی به همین نام از شهرنوش پارسی پور

لینک فیلم در IMDB

خالق نمادهای مدرن تهران

2010-08-17T18:44:00.000+04:30

"پردیس سینمایی ملت " از چند نظر در معماری معاصرایران بنای مهمی است . مهم ترین دلیل آن وجود یک مبانی نظری مدرن در طراحیش است که تا کنون در ایران در حد حرف و کاغذ مانده بود ! ایده طراحی آن Hyper Cube : یعنی مکعب هایی که در اثر کششی که به هم دارنند ایجاد حرکت و حجم در فضا می کنند از مباحث تقریبا جدید در معماری روز دنیاست . دلیل دوم طراحی مناسب و زیبای آن است که با تمام تصورات ذهنی که از سینما در ذهن داشته اید – یعنی حجمی صلب و بدون بازشو و نور - متفاوت است و برعکس , نمای تمام شیشه ی آن بسیار جاذب و دعوت کننده دارد .

شاهکار "دانشمیر" استفاده از "رمپ" برای ارتباطات عمودی اصلی بنا است که دقیقا مشابه سیرکولاسیونی است که هنگام قدم زدن در خود پارک ملت تجربه می کنید . یعنی حرکتی نرم و سیال . "دانشمیر " رمپ را هوشمندانه در سمتی از بنای خود به کار برده است که رو به پارک است و برای سمت دیگر – که رو به بزرگراه کردستان است از پله استفاده کرده است تا تفاوت محیط طبیعی پارک را با محیط خشن بزرگراه نشان دهد . نمای شیشه ای بنا از جاگذاری هوشمندانه رمپ ها در پلان بوجود آمده است که باعث شده است سالن های سینما -که باید تاریک باشند - در وسط قرار بگیرند. بهترین هماهنگی بین سازه و معماری – که از معضلات بزرگ پیش روی معماری ایران و به دلیل فقز تکنولوژی ساختمانی است – در این بنا به اجرا در آمده است . حجم زیبای بنا یک دروازه قوی را برای پارک ملت از سمت بزرگراه کردستان ایجاد کرده است .

این بنای جوان خیلی زود جای خودش را به عنوان یکی از نمادهای مدرن تهران باز کرده است و در اپیزود نه چندان قوی "تهران " از "مهدی کرم پور " در فیلم "طهران , تهران " به عنوان یکی از لوکیشن ها به کار گرفته شد . تنها نکته منفی طراحی بنا ورودی های ضعیف خود بنا و هزینه بالای نگهداری و تمیز کردن نماهای تمام شیشه ای آن در هوای آلوده تهران و در جنب بزرگراه کردستان است .

سالن های استاندارد سینما , وجود فضاهای نمایشگاهی و کتابفروشی وکافی شاپ و رستوران همه چیز را مهیا کرده است که برای ساعاتی این زندگی مزخرف را با دوستانتان در آن جا از یاد ببرید !

پ.ن : نام رضا دانشمیر را بعد از اجرای طرح های " سینمای imax تهران " و " مسجد خیابان ولیعصر " که تئاتر شهر را به معنای واقعی کلمه نجات داد , بیش تر خواهید شنید . کارفرمای پروژه های او – شرکت توسعه فضاهای فرهنگی شهرداری تهران – به شدت خوش ذوق و ثروتمند است و چنین کارفرمایی برای یک معمار جوان به معنی امکان اجرای تمام افکار روی کاغذش است .

وصف العیش , نصف العیش

2010-08-10T16:22:00.001+04:30

سفر به خارج از ایران همیشه در من دوحس کاملا متضاد را ایجاد می کند . شادم می کند از این نظر که عاشق تجربه کردن فرهنگ ها و آداب و رسوم سایر کشورها هستم و غمگینم می کند از این نظر که هر دانشی در تو حس مقایسه به وجود می آورد و چه مقایسه ای غمگین تر از این که وضع زندگییم در ایران را با سایر نقاط جهان سبک سنگین کنم ؟! حالا نکته جالب و غم انگیز ماجرا را گوش کنید : از وقتیکه این حس قوی را در خودم کشف کردم به علت نداشتن یک کارت 10 در 8 نمی توانستم از کشور خارج شوم ! و تقریبا مطمئنم اگر این خدمت مقدس ! را نیز بگذرانم آنقدر پول نخواهم داشت که بتوانم به لیست بالابلند جاهایی که باید قبل از مرگ ببینم , سفر کنم ! تنها گزینه ی که می توانم این حسم را ارضا کنم خواندن کتاب های سفرنامه است .

کسانی که دست به سفرشان خوب است معمولا نویسنده های خوبی نیستند ! و نویسنده های خوبی که اهل سفر باشند کم تر به جنبه های هنری و فرهنگی کشور مقصد توجه می کنند و خودشان را درگیر نوشتن نکات کلیشه ای مانند کیفیت آب و هوا و توصیف های دقیق مکان ها و ... می کنند و جای خالی "تحلیل و مقایسه " به شدت در نوشته هایشان حس می شود . اما با کتابی که می خواهم معرفی کنم می توان با خیال راحت در اتاقتان همراه با مردی به مسافرت بروید که از قضا هم اهل هنر است , هم نویسنده خوبی است و هم مقایسه های جالبی را انجام داده است ! عشاق سینه چاک مجله "چهل چراغ " حتما او را خوب می شناسند : منصور ضابطیان .

"مارک و پلو" مجموعه ای از سفرنامه ها و عکس های ضابطیان به نقاط مختلف دنیاست که به شدت راحت و صمیمی نوشته شده است و سرشار از نکات جالب و غیر کلیشه ای است . اگر می خواهید بدانید در کدام کشور دنیا اول کارناوال برگزار می کنند و بعد به دنبال مناسبتش می گردند یا این که در کدام نقطه این کره خاکی می توان همراه روزنامه , دمپائی ابری هم مجانی هدیه گرفت یا این که چه مغازه ای در بیروت در مرز بین قسمت مسلمان نشین و مسیحی نشین قرار دارد یا چه چیزهایی در خانه های ارمنی حتما باید وجود داشته باشد یا این که سفارش نوشابه در رستوران های لوکس کدام کشور نوعی بی کلاسی محسوب می شود یا تازه واردهای نیویورک را چگونه می توان شناخت خواندن این کتاب را از دست ندهید !

" مارک و پلو

مجموعه ای از سفرنامه ها و عکس های منصور ضابطیان

نشر مثلث – 160 صفحه – 4000 تومان "

پ.ن : تنها نکته ای که در حین خواندن کتاب مرا آزار داد عکس های به شدت معمولی ای بود که ضابطیان در لابه لای کتابش گنجانده بو.د می توان تا حدی به او حق داد, نویسنده های خوب لزوما عکاس های خوبی نیستند !

Passion of Haji

2010-08-06T19:22:00.007+04:30

(حاجی مشغول قدم زدن در "هتل پارادايز" و در ميان حوری های آمريكایی!)

حاجی: الله اكبر. چه قيامتی! نعوذبالله خود بهشت است. آميز محمود! الله اكبر!

مترجم: بفرمائيد "God Is Great"!

حاجی: ديلماج من و خدا نباش. خدا به هر سری داناست.

+++

حاجی واشنگتن

علی حاتمی

+++

دیدن سکانس سلاخی گوسفند و شنیدن دیالوگ های حاتمی که انتظامی بزرگ آن را بی نظیر اجرا می کند، از اوجب واجبات است. بدون شک این سکانس، یکی از بهترین های تاریخ سینماست.

قابی از ابدیت

2010-08-03T18:13:00.004+04:30

ابدیت از آن دست واژه هایی است که علی رغم واضح بودن معنی لغوی آن تعریفی گنگ و پیچیده دارد ! مسئله زمانی حاد تر می شود که یک معمار بخواهد در بنایی که می سازد حس این واژه را به مخاطب انتقال دهد . نمی دانم شما هم مثل من از آن دسته افرادی هستید که لیستی از نقاطی که قبل از مرگ باید ببینید دارید ؟اگر پاسخ شما مثبت است مطمئنم که این بنا را نیز به آن اضافه خواهید کرد . چرا که " موسسه تحقیقاتی سالک " یکی از معدود بناهای معماری است که در آن می توانید شکوه ابدیت را تجربه کنید !

"لویی کان " به اعتقاد من یکی از سه ضلع مثلث نابغه های جهان معماری است . تاریخ گرایی و رعایت مفاهیم انسانی از مشخصه های کارهای اوست . او این ساختمان را در سال 1965 در کالیفرنیا ساخت . "دکتر سالک" از او درخواست کرده بود که مکانی آرام و زیبا برای انجام کارهای گروهی و تحقیقاتی بسازد و لویی کان با ایجاد محور بازی که در یک سوی آن اقیانوس آرام و در سویی درخت های زردآلو را می توان دید مکانی خلق کرد که خود آن را قابی برای ابدیت نامید. پنجره های اتاق های مطالعه و آزمایشگاه ها رو به دریاست و ساختمان به بهترین شکل بین انسان , طبیعت و محیط کارش ارتباط مناسبی ایجاد کرده است .

ناتانیل – پسر لوئی کان – در سال 2003 فیلمی مستند به نام " آرشیتكت من؛ تصویر پسر از پدر " ساخت که نامزد دریافت جایزه اسکار همان سال شد . در این فیلم ناتانیل برای جان بخشدن به فضای خالی و جادویی این ساختمان ، اسكیت‌هایش را به پا می كند و ما حركت روان و مارپیچ او را در عرض میدان به سمت افق بی انتها میبینیم.

حالا تنها کاری که باید بکنید اضافه کردن این ساختمان در لیستتان است .

پ.ن : عکس ها و توضیخات مفصل بنا را از اینجا می توانید ببینید .

MAAAAA

2010-07-30T20:38:00.008+04:30

جری (دافنه): عجب پير سگ منحرفی!

جو (جوزفين): چی شده؟

جری (دافنه): تو آسانسور نيشگونم گرفت!

جو (جوزفين): خب حالا دستگيرت شد نصف ديگه ی مردم چه جوری زندگی می كنن؟!!

جری (دافنه): نگا كن! خوشگلم نسيتم!!

جو (جوزفين): اهميت نميدن. فقط كافيه دامن پات باشه. مث تكون دادن پارچه ی قرمز جلوی گاوه.

جری (دافنه): آره؟! من از پارچه ی قرمز بودن خسته شدم. ميخوام دوباره گاو باشم!

++++

بعضیا داغشو دوست دارن!

حضرت بیلی وایلدر

همه چیز نزد ایرانیان است و بس !

2010-07-27T14:44:00.001+04:30

" عجیب است که این[موضوع] با این گستردگی مطلب در ادبیات و تاریخ ما تا کنون در نوشته مستقلی فراهم نیامده است . شاید علت قبحی است که در این موضوع است . این کتاب هم ممکن است به مذاق عده یی خوشایند نباشد اما چه می توان کرد ؟ این هم یکی از جریان های تاریخی – اجتماعی ما بوده است "

زبان فارسی زبانی است بسیار غنی و سرشار از امکانات و ویژگی هایی که منحصر بفرد است .یکی از مهم ترین این ویژگی ها این است که در آن فعل و ضمیر برای مونث و مذکر ,یکسان استفاده می شود بر خلاف سایر زبان های زنده دنیا مانند عربی , فرانسه و انگلیسی که بر حسب جنسیت مخاطب فعل ها و ضمایری جداگانه به کار می رود . همین مسئله باعث شده است که شاعران ایران زمین در اشعار و متن هایشان از معشوق مبهمی سخن بگویند که ما اغلب فکر کرده ایم که لابد باید مونث باشد اما در اکثر سبک ها و دوره ها به جز دوره پهلوی مذکر است ! کتابی که می خواهم در این پست آن را معرفی کنم با دلایل و مستنداتی قوی این مسئله را اثبات کرده است : کتاب " شاهد بازی در ادبیات فارسی " تالیف "دکتر سیروس شمیسا "

مثلا درباره این غزل معروف حضرت حافظ که { پیرهن چاک و غزلخوان و صراحی در دست / نیمه شب دوش به بالن من آمد بنشست / سر فرا گوش من آورد به آواز حزین / گفت ای عاشق دیرینه من خوابت هست ؟} توضیح می دهد که در شهرهای قرون وسطایی , معشوقی که بتواند نیمه شب با این وضعیت از خانه خارج شود و به دیدار عاشق بیاید مسلما مذکر بوده است زیرا زنان حتی در ساعات آخر عصر هم نمی توانستند به راحتی در معابر شهری ظاهر شوند .

جالب تر این که در این کتاب می خوانیم که این کار { هم جنس بازی } که از آن به تعابیر مختلفی در ادبیات ما یاد شده است و معروف ترین آن ها امرد بازی ( به فتح الف و سکون میم و فتح حرف ر ) و شاهد بازی است در دوره صفویه شکلی قانونی داشته است و امرد خانه هایی زیر نظر دولت فعالیت می کردند و به دولت مالیات می دادند و صحنه های امرد بازی به قدری رایج بود که می توانستی آن را در گوشه خانقاه ها و مدرسه ها ببینی ! کتاب بیش تر جنبه تحقیقی دارد و به بیان علت رواج همجنس گرایی در ایران که حدود هزار سال سابقه دارد نپرداخته است اما از اشارات آن می توان حدس زد که چون در جامعه ایرانی زنان حق حضور و همراهی با مردان را نداشته اند تنها راه ارضای غریزه و میل جنسی پرداختن به معشوق مذکر بوده است . هرچند که دکتر شمیسا یکی از مهم ترین وظایف جمال باز (فاعل) به امرد(مفعول) رامراقبت و به سر و سامان رساندن آن را بیان کرده است . مانند یک پدر معنوی .

کتاب به بهترین نحو به توضیح لغات و اصطلاحات امرد بازی در دوره های مختلف شعر فارسی پرداخته است و مفاهیم آن را بیان کرده است و تصویر تازه ای از شعر و نثر فارسی در ذهن ایجاد می کند . خواندن این کتاب فوق العاده را به تمام عاشقان ادبیات ایران توصیه می کنم

"شاهد بازی در ادبیات فارسی

نوشته : دکتر سیروس شمیسا

انتشارات فردوس

270 صفحه "

پ.ن : ظاهرا چند سالی است که کتاب تجدید چاپ نشده است . اگر کتاب را پیدا نکردید و اگه مایل بودین به من میل بزنید تا نسخه PDF کتاب رو براتون بفرستم .

!To See or Not To See

2010-07-24T18:01:00.006+04:30

وقتی گدار فیلم از نفس افتاده را ساخت، آنچنان دست به ساختارشکنی زد و قواعد سینمایی را زیر پا گذاشت؛ جامپ کات های بی شمار، ضد داستان، قهرمان های عجیب و غریب، نقش اول فیلم هنگام مرگ با دست چشمان خود را می بندد و... که بسیاری از منتقدان اذعان کردند این فیلم نهایت بداعت در سینماست و دیگر محال است نوع آوری در سینما به این شکل اتفاق بیفتد. بعدها گدار باز هم تجربه های دیگری را در سینما آزمود؛ استفاده از کلاکت در طول فیلم، تصویر به صورت نگاتیو، حرکت قیچی وار انگشتان بجای کات دادن و... اما گدار تمام شد. او همه چیز را همان اول رو کرده بود!.
در همین زمان و کمی زودتر، پازولینی با فیلم های شنیع و تهوع آورش (منهای دقایقی از فیلم مِدآ) جایزه های کن و ونیز و... را به یغما می برد و آنتونیونی و فیلم های بی پایانش، طی دو دهه نوآوری های سینما به حساب می آمدند. دهه ی هشتاد متعلق به اروپایی های آرام بود؛ کیشلوفسکی، تارکوفسکی و دیگران. بعد سر و کله ی تارانتینو با سگ های انباری و پالپ فیکشن و موضوع شکست زمان و خشونت اغراق آمیز و... پیدا می شود. سینمای از نفس افتاده در قرن بیست و یک با ممنتوی نولان همچنان زنده ماند و سین سیتی هم آخرین تلاش های نوآورانه ی سینماگران برای بقا بود. حالا چند سالی است که کف گیر خلاقیت به ته دیگ خورده...
اما نه! صبر کنید! مرد آرام سینمای ایران، عباس کیارستمی با شیرین توانسته فیلمی فراتر از تمام تجربه های سینمایی را برای تماشاگران سینما به ارمغان بیاورد. در حقیقت کیارستمی، با فیلمی که نـ/ساخته است تماشاگر را شگفت زده می کند. تصور اینکه با ندیدن فیلم می توان از تماشای آن لذت برد، تجربه ی غریبی است. شیرین، تجربه ی فیلم ندیدن و لذت بردن از تماشای آن است.
سینمای کیارستمی آرام آرام مسیر خویش را طی سالها پیموده و به جایگاهی شاید دست نیافتی در سینما رسیده است. شاید مهمترین تفاوت کیارستمی با سایر کارگردان ها در جسارت و نحوه ی اجرای ایده هایش باشد (کلوزآپ، ده، پنج، پایان بندی طعم گیلاس). در زمانی که همه به فکر شکست زمان و داستان های تو در تو هستند (برای مثال دو فیلم اول تارانتینو، وقایع نگاری یک شانس از هانکه، فیلمهای ایناریتو گونزالس، ممنتو، فیل، بدو لولا بدو، تصادف، نیویورک؛جزء به کل از کافمن و...) کیارستمی فیلمش را با ساده ترین و کلاسیک ترین شیوه ی فیلم سازی ساخته است. کیارستمی در زمانه ای این فیلم را ساخته است که برای داشتن مخاطب، یا باید همه چیز را سر و ته نشان داد یا اصلا هزار داستان بی سرانجام و تو در تو را رویات کرد؛ در قرن پیچیدگی های بغرنج و لینچی وار[کپی هایی دوستانه از داستان های فاکنر!].
تصور کنید یک کارگردان خارجی؛ گدار، شابرول، گاوراس، کوریسماکی، اسپایک لی، جارموش، وندرس و... شیرین را می ساخت؛ احتمالا چیزی شبیه این می شد: ابتدا چند نما از چهره ی بازیگرانِ مرد و زن و بعد کات به فضای واقعی فیلم و نه پرده ی سینما. بعد هم چند نمای مختلف از سالن سینما و تماشگران: مردی جنتلمن وار در ردیف اول و در کنار معشوقه اش که مکسی قرمز پوشیده و اشک و ریملش قاتی شده، در خواب است، نمای بعدی زن و مرد جوانی در انتهای ردیف سمت راست صندلی ها را نشان می دهد که همدیگر را فقط می بوسند! قرار دادن چند سکانس ارو.تی.کی در فیلم دوم –البته چیزی نمی بینید، فقط طوری که احساس شود اتفاقی افتاده- برای خنثی کردن خشونت نبردهای خسرو پرویز می تواند حربه ی مناسبی باشد و الخ. در پایان از یک زاویه اورهد، عشاق را می بینیم که از سینما خارج می شوند و به سوی کافه "لو رومانسی" در همان نزدیکی می روند. شنیدن صدای عشاق و اظهارنظر در مورد فیلم بر روی تیتراژ پایانی محتمل است. حالا ترتیب سکانس ها به این شیوه هم نبود، ایرادی وارد نیست. اما نه! این فیلم خیلی غربی است و حتی ایده ی لوس و لوثی دارد. شیرین، یک فیلم ایرانی است؛ شیرین، تجربه ی فیلم ندیدن و لذت بردن از تماشای آن است.
تنها کیارستمی است که شیرین را اینگونه ساده اما غریب می سازد. تنها او می تواند از چند صداپیشه/ دوبلور برای نقش های اصلی یک فیلم سینمایی استفاده کند [پ.ن1]. مینو غزنوی، زهره شکوفنده، خسرو خسروشاهی، تقی کاملی، منوچهر اسماعیلی، فهیمه راستکار بازیگران اصلی این فیلم، به لطف کارگردانی عالی کیارستمی، بازی خیره کننده و گوش نوازی ارائه داده اند. داستان آشنای فیلم، اقتباسی از منظومه ی خسرو شیرین ِنظامی گنجوی است. دیالوگ های شیوا و دوست داشتنی فیلم را محمد رحمانیان از روی کتاب فریده گلبو نوشته است و بدون شک یکی از بزرگترین امتیازات شیرین، همین فیلمنامه- دیالوگ نوشت صیقل خورده و ویراست شده است [پ.ن2] که با صداگذاری و افکت های صوتی بجا و مناسب در بیشتر مدت زمان فیلم، تماشگر را با خود همراه می کند. موسیقی گوش نواز مرتضی حنانه، سنجری و... شیرین را بیش از پیش شنیدنی کرده است.
برای دیدن شیرین باید کتابخوان و حتی بازیگری -ذاتا- حرفه ای باشید و راحت بتوانید با فضاهای غیر واقعی ارتباط برقرار کنید. قدرت خیالپردازی و فضاسازی ذهنی، تنها راه شما برای برقرای ارتباط با شیرین است. از لباس آبی فیروزه ای شیرین با آن اندام رعنا و چهره جذاب – نه الزاما زیبا- گرفته تا کوه سترگی که فرهاد کوه کن به پای آن عشق را حکاکی می کند و یا چهره خسرو خوبرویان، همه را ذهن خیال پرداز شما می سازد. شیرین، تجربه ی فیلم ندیدن و لذت بردن از تماشای آن است.
اما اینکه چرا ما، نه شیرین را می بینیم و نه فرهاد و خسرو را، شاید به این موضوع بر می گردد که برداشت و تعبیر ما از زیبایی و عشق کاملا با یکدیگر متفاوت است؛ شیرین من ِنوعی، از نظر دیگری دهان گشاد و فک پت و پهن ناجوری دارد. شیرین دیگری در نظر من، فقط یک موجود حراف با دماغی احتمالا رشتی و اندامی صرفا شهوت انگیز است. اما اینکه کدام یک از این برداشت ها منطقی و بجاست، همیشه جای حرف بوده و هست. زیبایی و عشق مقوله ای نسبی است [شاید هم نباشد!] و کیارستمی نیز با نکته سنجی تحسین برانگیزی به شما این امکان را داده که خودتان نقش صورتگر را به عهده بگیرید.
شیرین اما فقط دیالوگ، صدا و موسیقی نیست. در پس ایده ی خلاقانه و بکر شیرین (این ایده و اجرایش بدجوری ذهن را مشغول می کند!) نکته ی جالب دیگری نهفته است؛ اینکه چه کسی مشغول تماشای فیلم است؟ در اصل اینجا تماشگران چه کسانی هستند؟ بازیگران، تماشاگران فیلم شیرین هستند [پ.ن3] و ما شنونده ی شیرین –در عین حال تماشاگر - و به بازی آنها در فیلم می نگریم. اما باز هم هیچ کدام از ما آنگونه که باید، تماشاگر و شنونده نیستیم. تماشاگران فیلم شیرین در حال اجرای نقش هستند و ما بیننده ی بازی آنها و شنونده ی بازی صداپیشگان هستیم. اما براستی آیا تماشاگران/بازیگران فیلم شیرین واقعا به تماشای فیلمی نشسته اند یا همانند ما به تصویری غیر از آنچه که باید- خیره شده اند؟ [پ.ن4]
شاید کیارستمی حق دارد که بعد از ساختن شیرین می گوید: «شیرین آخرین فیلم من است...» شیرین یک فیلم استثنایی است. یک تجربه ی بکر در تاریخ سینما. تجربه ی فیلم ندیدن و لذت بردن از تماشای آن.

از دیالوگ های به یادماندنی شیرین:
شیرین: تف به این بازی مردانه که عشق خطابش می کنند.
+++++

خسرو: این خنده های سرخوشانه ی دلبرکان، دلخوشانه هم هست؟
مشاور: شراب و زن، قریب معجونی می سازد سرورم، شب را هم به آن بیفزایید عیش تان مدام می شود...

پ.ن1: کیارستمی زمانی از دوبله فیلم و استفاده از بازیگران حرفه ای در فیلم هایش بیزار بوده است.
پ.ن2: در دقیقه چهارده فیلم این دیالوگ های ناجور را می شنوید: خیلی دیر فهمیدم که همش یه بازییه، یه بازی خنده دار... تصویر اون مرد زیبا... تو دستش بود.
پ.ن3: در تیتراژ پایانی از عنوان "تماشاگران" به جای بازیگران استفاده شده است.
پ.ن4: کیارستمی برای این فیلم از بازیگران خواسته شش دقیقه به یک صفحه ی سفید خیره شوند و تمام احساسات خود را نسبت به یک فیلم خیالی به نمایش بگذارند.
پ.ن5: کیارستمی توصیه کرده یک بار این فیلم را بدون صدا ببینید [تا در تجربه ی بازیگران فیلم سهیم شوید]. او ایده ی اولیه شیرین را در فیلم کوتاه «رومئوی من کجاست؟» اجرا کرده است.
پ.ن6: بعد از اکران فیلم در کن، عده ای تماشگر در جلوی سینما تصویر مردی که خود را دار زده، در دست گرفتند و خواهان پس گرفتن پولشان شدند؛ چون نود دقیقه یک کتاب صوتی/زیرنویس را دیده و شنیده بودند.
پ.ن7: در طول فیلم، همایون ارشادی، جعفر پناهی (از دماغ به پایین!)، محمد رحمانیان و سایر ذکور سینمایی در بی اهمیت ترین نقطه ی قاب ها دیده می شوند. شیرین به ما نشان می دهد که زنهای ایرانی چگونه فیلم نـ/می بینند.
پ.ن8: جای بسی خوشبختی است که این فیلم را ابوالفضل جلیلی و خانواده ی مخملباف ها نساخته اند.

اگر می توانستید پرواز کنید

2010-07-21T19:14:00.000+04:30

نگهداشتن تصویر , دقیق شدن در صحنه , بهت و گفتن جملاتی مانند " مگه میشههه ؟! " و " نه , امکان نداره ! " کاری است که مطمئنم بارها در حین دیدن این مستند انجام خواهید داد ! حق هم دارید ! همه ما در بار اولی که زمین و شگفتی هایش را از بالا می بینیم همین گونه رفتار می کنیم .

یک گروه خلاق و زبده با صرف هزینه و وقت زیاد تمام کره زمین را با نرم افزار دوست داشتنی گوگل ارث – که احتمالا همه ما چند سال پیش با آن خانه مان را روی نقشه پیدا کرده ایم و کلی هم ذوق زده شده ایم – جست و جو کرده اند و نقاطی بکر و عجیب را پیدا کرده اند و با تیم فیلم برداری حرفه ای و دوربین های پیشرفته شان یکی از

HOME بهترین مستندهای دهه را ساخته اند:

نکته ای که سطح کیفی مستند را به شدت بالا برده است این است که تیم سازنده به سرپرستی "یان آرتوس برتراند"تنها به محیط های طبیعی اکتفا نکرده اند و دوربین جادویی شان را به دل مدرن ترین نقاط کره زمین هم برده اند . شاید خواسته اند بیننده نظم موجود در طبیعت را با نظمی که انسان در شهرهایش سعی کرده است ایجاد کند , مقایسه کند . آمارهای وحشتناک و تکان دهنده انتهای مستند نیز هر انسانی را چند دقیقه ای به فکر فرو می برد . تصاویر زیبای مستند را موسیقی هایی اعجاب انگیز کامل می کند که به بهترین نحو کامل کننده مفاهیم تصاویر هستند . موسیقی هایی که در آن صدای آسمانی استاد آواز ایران در بک گراندی از جنگل هایی مه آلود را هم می توانید بشنوید .

هوم مستندی است که بعد از دیدنش به مفهوم این جمله " داوینچی " پی می برید که : اگر می توانستید پرواز کنید , می فهمیدید چرا پرنده ها آواز می خوانند ! آن را ببینید و از نظم و زیبایی شگفت آوری که در جای جای طبیعت وجود دارد لذت ببرید . حالا مهم نیست اسمش را چه میگذارید : خدا , طبیعت , اتفاق یا ....

IMDBفیلم در

پ.ن : تو این مدتی که به خاطر پایان نامه ام تو فضای بلاگستان نبودم ,به شدت دلم واسه همتون تنگ شده بود . خوشحالم برگشتم !

!This Way, Please

2010-07-08T23:14:00.003+04:30

[لطفا این خاطره رو تحمل کنید! به قسمت های جالب نوشته هم می رسید. ترجیحا با فضا و حس سیاه و سفید بخوانید!]

جمعه، دوم آذر چند سال پیش، شهرک غرب- سعادت آباد.

از ساعت هشت صبح دم در خوابگاه منتظر پری بودم (در واقع پری نبود ولی پری بود!) نیم ساعتی توی خیابون پر دار و درخت قدم زدم. خلوتِ خلوت بود. معمولا هشت صبح یک روز جمعه، هیچ موجود زنده ای حاضر نیست از این هوای خفن لذت ببره! فقط سوپرمارکت نزدیک خوابگاه باز بود. اون روز انگار همه چی از قبل برنامه ریزی شده بود؛ اکسیژن هوا فوق العاده رومانتیک بود و بارون می بارید، نمی بارید... دیوانه کننده بود!. اول آذر، ماه آخر پاییز بود... [عنایت دارید که طرف در حال و هوای عشق مستغرق شده و توصیفاتش اینجوری ان دیگه! و الا اینکه بارون بیاد یا نیاد فقط به حال کشاورز جماعت، توفیر داره، آذر هم که ثابت شده آخرین ماه پاییزه و اینکه دوم آذر بود!].

کم کم حوصله ام سر رفت. راه افتادم. تقریبا به انتهای خیابان رسیده بودم که ناگهان یک صدای انکرالصوات داد زد: آهای ....!!! این گندترین ضدحالیه که ممکنه توی صبحی به این دلنشینی واسه آدم اتفاق بیفته. خواستم بی خیال به راهم ادامه بدهم، اما معلوم بود دختره که نای داد زدن نداشته از شِرِک خواسته بود منو پیج کنه. برگشتم.

پری واقعا پری شده بود هرچند که واقعا پری نبود! یک پالتوی پشمی ناز چارخانه ی قهوه ای پوشیده بود و زیرش هم یک یقه اسکی قرمز[بازهم همان توصیفات و خیالبافی های عاشقانه!]. نزدیک تر که شدم بوش رو کاملا حس می کردم. گندت بزنن! بازم یکی از اون عطرایی که من بهشون آلرژی داشتم! نایک، لیدی بلو یا همچین آشغالی زده بود...

خواب آلود گفت: داریم میریم همون پارک خفن!؟؟

گفتم: پارک کدومه! الان نیم ساعته داریم یه مسیر مربع رو دور می زنیم! میخوای بریم چیزی بخوریم؟

- نه... ترجیح میدم بریم بخوابیم!

- چی!؟ یعنی...

- نه! نه! یعنی اینکه کاشکی کمی دیرتر میومدی!

مطمئنا اگه بخاطر صدا و سیمای خفنش نبود، خیلی وقت پیش قیدشو میزدم!. توی سعادت آباد مشغول گردش علمی بودیم تا رسیدیم به یک پارک محصور در میان کلی آپارتمان دیلاق، من هم مسحور پری. روی یک لاو سیت نشستیم. عجب طراح خوش فکری داشته این نیمکت ها! فقط به اندازه باسن دوتا آدم نسبتا لاغر و یک کیف کوچولوی کریستین دیور جا داشت! بارون همچنان هماهنگ با فضا، رومانتیک و نم نم می بارید [...]. پری در هشیاری کامل شعر احمقانه ای در باب باکرگی و مردان چشم هیز خوند. گفتم شبیه کارای شاملو شده! (اسم تنها شاعری که به غیر از سعدی و حافظ بلد بودم) اما او اصرار داشت بیشتراز فروغ الهام گرفته. مگه می شد حرفش رو قبول نکرد!

راه برگشت رو از مسیر چسبیده به اتوبان نیایش اومدیم که از روی پل زیرگذر میانبر بزنیم. پری همینطور که روی بلوک های کنار حفاظ ها راه می رفت، ماشین های زیرگذر رو نگاه می کرد. بعد رو به من گفت: «من فیلم کازابلانکا رو ندیدم!»[مطمئنا این فیلم نبوده!] این یعنی که کاملا غیر مستقیم ازم می خواست این فیلمو براش تهیه کنم! خودتی!! دستش رو گرفتم و همچنان که روی حفاظ های کنار زیر گذر می رفتیم، بعد از چند لیتر عرق ریزی، صدامو آروم و رومانتیک کردم : «پری میخواستم یه چیزی بهت بگم... من یه احساس ِخیلی... خیلی خاصی بهت دارم...» بعد نگاش کردم. لبخند زد و گفت: کمی بلندتر... [از صدای سخن عشق نشنیدم خوش تر!!] ذوق مرگ شدم! ولی من نمی خواستم صدام اون تونالیته ی عاشقانه رو از دست بده، به همان آرامی ادامه دادم «میدونی پری! من... من دوستت دارم!» باورنکردنی بود! اما باز هم گفت: کمی بلندتر... و بعد هم یک لبخند ملیح که از صدهزار جواب و سکوت شیرین تر بود!. اصلا زن ها وقتی حرف نمی زنند، جذاب ترند. پری از روی لبه ی حفاظ اومد پایین. خواستم بغلش کنم که خودش را عقب کشید و گفت: دیوونه! چرا هرچی میگم بلند حرف بزن، بازم صداتو یواش تر می کنی!؟

گفتم: خب همیشه همینطوری میگن دیگه! خیلی بد بیانش کردم؟! لهجه دار بود؟!

گفت: چی میگی!؟ چی چی لهجه دار بود!؟ سر و صدای ماشینا اینقد زیاده که همه ی صداهارو تو خودش گم و گور میکنه!... اصلا خودت برو اون بالا!... حالا داشتی در مورد کدوم فیلم می گفتی؟!

در حین شنیدن این کلمات، فکم مث تام وجری افتاد پایین. در بهت و حیرت فرو شدم!! تمام احساساتم مثل بستنی قیفی وسط تابستون آب شد و دیگه دوباره چشیدنش هیچ لذتی نداشت! تا خوابگاه دختران و خداحافظی حرفی برای گفتن نداشتم.

[پایان اخلاقی]

***

حالا فرض می گیریم در این دنیای جهان سومی ها، شما همراه با همسر، دوست اجتماعی، دوست دختر/ پسر یا هرچی!، می خواهید توی این تهران درندشت و آلوده و پر سر و صدا کمی پیاده روی کنید. می توانید از این راهنمای مختصر و مفید استفاده کنید. فرضیه ی صفر ما، یک مرد در مقام راهنما و یک زن در نقش همراه است. [در صورت مفید بودن لینک بدهید!]

این مسیرها اصلا توصیه نمی شود :

(فقط چند نمونه ی دم دستی از خیابان های نامناسب برای پیاده روی های رومانتیک)

میسرکنار زیرگذر سعادت آباد- نیایش، هرچند نقاط کور [پ.ن:1] خوبی دارد ولی خاطره ی بالا را هم در نظرداشته باشید!

کل منطقه ی هفت تیر تا تقاطع های ماهشهر و ایرانشهر** : به علت آلودگی هوایی و صوتی و همچنین وجود فروشگاه های لباس زنانه.

زیر پل حافظ ** : مطلقا توصیه نمی شود. زیر پل به خاطر سر و صدای وحشتناک و غیر رومانتیک، اصلا مکان مناسبی برای رد و بدل کردن نگاه ای عاشقانه نیست! ابراز عشق به همراه تان در این مکان حماقت محض است! اما برای فحش دادن به عالم و آدم جای بسیار مناسبی است. حتما امتحان کنید!

اتوبان نواب با اینکه خیابانی به نام "محبوب مجاز" دارد، اصلا توصیه نمی شود، پیاده روهای نه چندان مناسب، نبود کافی شاپ رومانتیک و البته وجود یک مرکز خرید خیلی با کلاس، هر مردی را از پیاده روی در این مسیر منصرف می کند!

کل خیابان مفتح - تقاطع بهشتی: از پیاده رو نامناسب این خیابان هیچ جوری نمی شود دچار خاطره شد! فضای کافی شاپ سر نبش و کنار متروی بهشتی، فقط به اندازه صاحب مغازه و شاگردش و یکی از شما دو نفر جا دارد! البته اگر در یک روز بارانی – و در صورتی که بتوانید شاگرد مغازه را راضی کنید که بیرون مغازه بایستد!- کافی شاپ ویوی فوق العاده ای دارد.

کل خیابان کارگر شمالی و جنوبی (شروع از میدان انقلاب) به علت نبود جا برای رفت و آمد حتی در روزهای خلوت و وجود ساندویچی های غیر بهداشتی فراوان!. البته حرکت از فرعی های ادوارد براون و... در مسیر شمالی بِلا اشکال می باشد؛ راهی برای رسیدن به خیابان های علم و دانش! 16 آذر، سینا و قدس.

این مسیرها به شدت توصیه می شود :

1. متروی حر: در این متروی خلوت، می توانید چند دقیقه استراحت کنید. در خروجی مترو، مسیرتان را به سمت شرق (دست راست) ادامه دهید. یک مسیر کوتاه و پر دار و درخت و به شدت باریک، اما دوست داشتنی روبروی شماست؛ طی کردن این مسیر در تابستان! کمتر از 4 دقیقه طول می کشد. در پایان مسیر – نرسیده به میدان پاستور- به این سمت خیابان بیایید، به یک جعبه تقسیم برق می رسید که با خط زیبایی روی آن نوشته شده : "F.U.C.K Y.O.U" از این همه خلاقیت شاید ذوق کنید. جدیدا هم چند شعار مر................ بعله دیگه! به آن اضافه شده است (خودتان بروید ببینید!).

2. بعد از پل سید خندان، خیابان شریعتی به سوی شمال و از سمت چپ خیابان: به علت وجود اغذیه فروشی های زیاد و مشکوک به بهداشتی بودن! چند کتابفروشی فقط برای وقت تلف کردن و چندین نمایشگاه اتومبیل برای خیالبافی. برای استراحت و تجدید قوا می توانید از پارک های در طول مسیر استفاده کنید. نقاط شمال غربی پارک نرسیده به پل همت طبق نظر کارشناس[پ.ن:3]، نقاط کور مناسبی تشخیص داده شده اند. پایان مسیرتان پل روی اتوبان همت باشد. لطفا برگردید!

2.5. درهمین مسیر، 410 متر بالاتر از پل سیدخندان و در سمت چپ یک فرعی هست که به پارکی به شدت خفن و تو در تو منتهی می شود. سربالایی این فرعی حدودا 83 درجه می باشد. اما بعد از این کوه نوردی کوتاه به نشاط می رسید. می توانید محوطه ی کوچک ورودی را که بیشتر برای میتینگ های هفت- هشت نفره مناسب است، بی خیال شوید. دو مأمور موتورسوار پلنگی پوشِ شدیدا مجهز و سرگردان در پارک، معمولا با عشاق کاری ندارند و فقط در جستجوی مواد فروشان زحمتکش هستند! از مسیر نرده های چوبی به قسمت مهم و بزرگ پارک وارد شوید. باری! حال اگر در گوشه ای نشسته اید و بعد از چند لحظه صدای گوش نوازِ زنی را در دوردست می شنوید، اصلا تعجب نکنید! بلندگویی در کار نیست، صدا کاملا طبیعی است. می توانید در حین جستجوی این صدای ملکوتی کل پارک را بگردید. وقتی به منبع صدا دست پیدا کردید، یک پیرزن ناز را می بینید که کتاب شعری در دست دارد و چهچهه می زند. به خاطر صدایش حتما او را تحسین می کنید و احتمالا یک مسیر کوتاه را در پایان اجرای این کنسرت رایگان با هم طی می کنید. البته دست معشوقه تان را ول نکنید! طبق نظرسنجی انجام شده از کارشناسان در سال 84، این پارک از لحاظ دارا بودن نقاط کور، امتیاز 8/9 از 10 را بدست آورده است.

3. کل پیاده روی باریک خیابان ایرانشهر به سمت خانه هنرمندان و ترجیحا از تقاطع کریمخان: به علت وجود فرعی های فوق العاده مناسب و خلوت، حتما در روزهای تعطیل و ترجیحا تابستان این مسیر را طی کنید. فرعی ها اینقدر باحال هستند که گاهی ممکن است به سرتان بزند که همانجا وسط خیابان دراز بکشید! راستی در این خیابان به خاطر نبود هیچگونه جذابیتی برای همراهتان (خیابان مخصوص فروش لوازم کامپیوتر است) باید ذهن به شدت خلاقی برای سرگرم کردن او داشته باشید. هشدار!! مطلقا جلوی درب هایی که شیشه ی رفلکس دارند توقف نکنید، مخصوصا برای عکس گرفتن! چون ممکن است ناگهان یک مرد سبیلوی غیر رومانتیک در را باز کند و... تا دو ماه تبدیل به جُک خانواده اش شوید! در سمت راست ورودی باغ طهران، یک خیابان با حال و خلوت قرار دارد (شاداب به سوی ورشو) که بعد از چند دقیقه پیاده روی شما را به کافه ژاندارک می رساند. کافه ی جمع و جور و دنجی برای استراحت است. هرچند شاید فاصله ی بین صندلی و میزها کمی اذیتتان کند. انتهای ضلع شرقی باغ طهران، یک مجسمه ی عجیب و غریب از جنس چوب و آهن قرار گرفته است (حافظه یاری نمی کند ولی اسم مزخرفی دارد) در هر صورت اگر هنگام غروب رو به مغرب بایستید و به مجسمه نگاه کنید به نکته ی جالبی برمی خورید! این چوبها در اصل، دو نفر هستند که دستشان را اندخته اند گردن هم! مطمئن باشید خود صاحب اثر هم از چنین موضوعی بی خبر است! از این لحظه اسم اثر مذکور، رفقای خوب است.

4. میدان صنعت: (کمی باید یک مسیر منحی را به سمت جنوب و سراشیبی بالا بروید) و بعد بولوار ایوانک به سمت خیابان فلامک. ابتدا از پیاده روی سمت راست حرکت کنید و بعد از طریق پل هوایی به سمت چپ بیایید، دم ورودی پل، یک فیلم فروش در انتظار شماست. جوان خوش تبپی است و اطلاعات سینمایی خوبی هم دارد. از او فیلم های المر گنتری از بروکس، این نسل شاد از لین و طمع از اریک فون اشتروهایم را بخواهید، مطمئنا حتی اگر بزرگترین آرشیو فیلم ایران را هم داشته باشد، این فیلم آخری را ندارد!! همراهتان بدجوری برایتان ذوق می کند. کمی دورتر هم یک لبویی هست (اوه یادم رفت! بهتر است در زمستان از این مسیر استفاده کنید) بعد هم یک مجتمع خفن تجاری و خرید هست، توقف در این مکان یعنی اینکه باید تا فلسطین را پای پیاده گز کنید! مسیر را ادامه بدهید و بعد به چپ بپیچید. توضیح علمی: برای کسانیکه به معماری و شهرسازی علاقمند هستند، اینجا برعکس سایر مناطق، پارکینگ ها در دو طرف نرده های بولوار قرار گرفته است [برای زکریا گفتم چه جوریاست اطلاعات اضافی رو ازش بگیرید!]. بعد هم سراشیبی فینال، فلامک را تا انتها بروید. پیاده روی در این مسیر هنگام باران حس خیلی خوبی به آدم می دهد! شب های روشن را اینجا نساخته اند!

5. پارک لاله –> بولوار کشاورز –> میدان ولی عصر –> کریمخان زند [طولانی ترین مسیر انتخابی] : حرکت تان را در بعد از ظهر ساعت یک یا دو شروع کنید و مطمئن شوید آن روز تعطیل رسمی است. کمی در پارک لاله استراحت کنید و از دستشویی های فوق العاده زیبای آن حتما استفاده کنید! [زکریا عاشق این بنا است!] بعد کم کم و از مسیر موازی با بولوار، وارد کشاورز شوید. تا انتهای این مسیر از سایه درختان لذت ببرید و سعی کنید کمتر حرف بزنید! انتهای مسیر-سمت راست- می توانید بروید و خون اهداء کنید و از سلامت خونی همراه تان مطمئن شوید. ولی عصر را رد کنید و از پیاده روی سمت چپ به سوی کریمخان راهی شوید. از خیابان های خلوت لذت ببرید و بدون نگرانی به مسیر ادامه دهید. در مسیر یک بازار طلا هست که می توانید با خیال راحت از کنار آن عبور کنید. امروز تعطیل است! بعد از چهار راه کالج می توانید بی هیچ دلیلی به آنسوی خیابان بروید و مسیر را به سوی کریمخان ادامه دهید. در دوردست کلیسایی خودنمایی می کند.

ام پی فورتان را که قبلا آهنگهای هایده، مهستی، سندی، یساری، قادری، شماعی زاده و سایر خوانندگان محبوتان را از روی آن حذف کرده اید، به معشوقه تان بدهید. از او بخواهید آهنگی از جیم موریسون/ آریتا فرانکلین/ باب دیلن/ پینک فلوید/ الویس پریسلی/ بیتلز/ متالیکا و... برایتان بگذارد. بعد از استماع یکی دو تراک، به پل هوایی با کلاسی! می رسید. سوار شوید و دوباره به سمت چپ خیابان بروید. کمی جلوتر یک پارک خیلی جمع و جور در انتظار شماست. لطفا از تاب ها استفاده نکنید، مخصوص بچه هاست! کنار آن هم (اگر حافظه یاری کند) خانه ی کاریکاتور همشهری است. ادامه بدهید. اینجا پر است از کتابفروشی های با حال و خاطره انگیز. شاید قبلا در یکی از همین کتابفروشی ها با همراه فعلی تان آشنا شده اید. در پیاده روی کنار پل کریمخان یک خطاط خوش خط نشسته و کارهایش را به دیوار آویزان کرده است. احتمال خرید صفر است اما او پیشنهادات شعری شما را با مهربانی می پذیرد! بیت پیشنهادی: من مست و تو دیوانه ما را که برد خانه/ صدبار تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه. نشر چشمه، نشر نی و گیتاشناسی در طول مسیر برای ویندوشاپینگ مستقر شده اند. هنگام ویندوشاپینگ از اسامی مانند لکان، دریدا، فوکو، چامسکی و... به وفور استفاده کنید. این مسیر فقط در صورتی که بخواهید از فرعی های سمت چپ و خیابان میرزای شیرازی استفاده کنید، دارای نقاط کور می باشد. کارشناسان به این مسیر امتیاز 6 از 10 داده اند.

6. خیابان طالقانی: فرقی نمی کند از کدام مسیر وارد شده اید، هر دو پیاده روی آن برای پیاده روی مناسب و بی خطر است. حتما تا انتهای مسیر، میدان فلسطین و خ. قدس را بروید. (پس حرکتمان را از تقاطع شریعتی شروع کرده ایم!) در مسیر، سینما فلسطین و یکی دو سینمای دیگر هم هست. یک آبسردکن همراه با لیوان هایی که با زنجیر و به شیوه ی کاملا سنتی به آن بسته شده در پیاده رو قابل مشاهده است. با خیال راحت دست معشوقه تان را رها کنید تا دنبال مرکز خرید و این جور جاها بگردد. حتی یک بوتیک کوچولو هم ندارد!. راستی لانه ی محترم جاسوسی سابق هم اینجا هست و البته یک نهاد بامزه: مرکز تقریب بین مذاهب اسلامی [ترس ِ برداشت غلط از کلمه ی ارتباط و نزدیکی، این جُک را ساخته است]. در یکی از تقاطع های طالقانی و در طول شب وقتی چراغ قرمز می شود، با اینکه خیابان از هرطرف خالی است، اما یکی دو ماشینی که در خیابان هستند، پشت چراغ قرمز توقف می کنند. شخصا خیلی با این صحنه ی سینمایی حال می کنم! (دلیل اصلی انتخاب این مسیر!)

7. مسیر تجریش - سعد آباد: پاییزِ این مسیر به شدت دیوانه کننده است. نیازی به خرید هیچ مشروب و مآکولی نیست، زیبایی این مسیر بدجوری مخ همراهتان را آسفالت می کند. نقطه های کور این مسیر فقط در صورت توقف نکردن ماشین های عبوری معنا دارد. بعد هم که کاخ سعدآباد است و آبادنی. بعد از شنیدن صدای پای آب می توانید به سمت کاخ اصلی بروید. صحبت کردن در مورد سبک معماری اروپایی باغ و بنا، فضا را در نظر معشوقه تان معنوی تر جلوه می دهد! (اطلاعات لازم را که قبلا یادداشت کرده اید؟!). از پل بگذرید و چند لحظه با ژشت آرشیتکتی به بنا خیره شوید. کافی است دیگر! وارد کاخ اصلی شوید. هر از گاه به یکی از اشیاء عتیقه - با ژست یک علاقمند به تاریخ- دقیق شوید. با توجه به ژست ها و اطلاعاتی که شما در مورد همه چیز دارید!، همراه تان دیگر یقین پیدا کرده که با خسرو معتضد هم پیاله شده است! در طبقه دوم کاخ بعد از اتاقی که همه ی پرده هایش سبز است، یک نقطه ی کور خوب دارد[طبقه ی دوم راهنما ندارد!]. می توانید از پنجره پشت سرتان گاری ها، کیسه های گچ و حتی لولهنگ سرخ رنگی که هارمونی فضا را به هم ریخته، مشاهده کنید.

8. پیاده روی سمت چپِ پل حافظ: آغاز حرکت از چهارراه کالج یا از سمت فرعی های خانه هنرمندان. ویژگی اصلی این پیاده رو، وجود چند ایستگاه شیشه ای اتوبوس است که برای استراحت می توانید از آنها استفاده کنید. در تابستان و حدود ساعت یک و نیم به بعد، مطمئنا به غیر شما، هیچ اناث و ذکوری در منطقه پر نمی زند! در این بعد از ظهر دلچسب، صبحت از سینمای کلاسیک –آن هم در نزدیکی حوزه هنری- خیلی جواد و کلیشه ای است! کمی خلاق باشید!. گاهی اتوبوسی برایتان توقف می کند؛ راننده نگاهی بهتان می اندازد، شما می گویید:«نه مرسی، هستیم فعلا!». اگر دقیقا طبق برنامه ریزی در این محل حاضر شوید، ایستگاه ها خود به خود تبدیل به نقاط کور می شوند. [در مورد ویژگی پل حافظ قبلا برایتان گفته ایم]

9. میدان آزادی، بزرگراه جناح: (لطفا یک چشم بند به همراه داشته باشید!) بعد از پل هوایی آزادی روبروی ترمینال مزخرف غرب، برای آریاشهر(صادقیه) تاکسی بگیرید و سر تقاطع خیابان گلاب پیاده شوید (بعد از چهارمین پل با ورودی مارپیچ) و از پیاده روی سمت راست تا متروی طرشت چیز حدود 5 دقیقه یک هِچان بروید. حالا به یک تقاطع خیلی با حال رسیده اید. سمت راست متروی طرشت قرار دارد و پشت سرتان هم یک سوپرمارکت و فلافل فروشی هست. در ضلع شمالی، پارک شهروند انتظار شما را می کشد؛ انتهای پارک در صورتی که کسی از ساختمان های اطراف کرم ریزی نکند، نقاط کور محسوب می شود. می توانید مسیرتان را به سمت تقاطع خسرو و بعد به سمت ستارخان (شرق- دست راست) تغییر دهید. هشدار!! ضلع جنوب شرق تقاطع خسرو و ستارخان یک پاساژ طلافروشی وجود دارد؛ از چشم بند مذکور استفاده کنید، از آنجا دور شوید و کنار یک گلفروشی، چشم بند را به عنوان مثلا غافلگیری! از چشم همراه تان بردارید. پایان این مسیر به پل شیخ فضل الله ختم می شود. البته قبل از این پل، یک پارک جمع و جور در سمت راست خیابان قرار دارد که معلوم نیست به کجا ختم می شود (کسی می داند؟) کمی قبل تر از این هم، زیر یک پل متروکه، یک اغذیه ی مزخرف مستقر شده است.

10. باز هم میدان صنعت، اما این بار به سمت شمال و سعادت آباد. می توانید در شب از پارک نزدیک آنجا لذت ببرید. البته شاید فضای مردانه ی پارک چندان به مذاق معشوقه تان خوش نیاید!. برای حرکت به سمت سعادت آباد، می توانید از شیوه های چتربازی امتحان پس داده استفاده کنید؛ برای ماشین های عبوری تک سر نشین- ترجیحا خانم- دست تکان بدهید، بعید نیست یک بنز متالیک نقره ای برایتان توقف کند و یک سواری مجانی به شما بدهد! سعادت آباد که از بنز پیاده شدید بازهم به سمت شمال (دست چپ) ادامه بدهید. باید یک مسیر سربالایی به شدت باحال را - در گرمای تابستان- طی کنید. در مسیر یک قاب فروشی هست که در آینه ی بزرگ آن می توانید کمی سر و وضع تان را سامان دهید. نرسیده به انتهای مسیر یک پارک خیلی کوچک با نیمکت های سنگی هست. روبروی آن هم یک حسینیه برای آدم های با کلاس آنجا. البته تا حالا هیچ صدایی از آنجا شنیده نشده است! (نه اذان، نه نوحه، نه مولودی خوانی... بدجوری مشکوک می زند!) اما اگر شانس بیاورید در آن اطراف یک مرد کچل خوش صدا هست تا کمی از چهچهه زدن هایش بهره مند شوید! پایان این مسیر یک نقطه ی کور درست و حسابی است؛ البته چند بچه سوسول قبل از شما آنجا را اشغال کرده اند!. در طول مسیرتان به سمت سعادآباد یک پارک خیلی خفن و دور از دید هست، اگر کسی بتواند محل دقیق آن را پیدا کند، یک فیلم المر گنتری جایزه می گیرد! (راهنمایی انحرافی: این پارک به شکل یک مکعب است که یک راهرو از سمت غرب به آن چسبانده اند. این پارک به صورت کامل نقطه ی کور محسوب می شود. کارشناسان به آن امتیاز 9 از 10 داده اند!)

11. خیابان ایتالیا: این خیابان هر جور که فکر کنید خیلی باحال و خاطره ساز است. ورودی های مناسبی از فلسطین، وصال، قدس، طالقانی و ... دارد. خیلی طولانی و سرراست و پر دار و درخت است. اگر از فلسطین آمده باشید شاید بطور کلی قید ایتالیا را بزنید و آن را برای پیاده روی اتنخاب کنید (پیش میاد دیگه!). وصال شیرازی با ایتالیا یک تقاطع گل و گشاد درست کرده است. می توانید چند دقیقه ای آنجا توقف کنید و فلسفه ببافید. اما مهمترین ویژگی خیابان؛ اگر عصر یک پاییز دل انگیز یا در گرمای باحال تابستان در ایتالیا به گردش بپردازید، می توانید از نقاط کور متحرک زیاد آن استفاده کنید، به علت متغیر بودن نقاط کور، نظر کارشناسان در مورد این مسیر متناقض است!. انتهای مسیر یک کلیسای آبی رنگ یا همچین چیزی! قرار دارد (امان از این حافظه ی بد!). و در آخر اینکه این مسیر بیشتر برای پایان روز به شیوه ای رومانتیک مناسب است.

پ.ن1: در جهان سوم، نقاط کور به مکان هایی گفته می شود که در آنجا احساس می کنید به غیر از شما و همراهتان، در این دنیای فانی کسی وجود ندارد.

پ.ن2: مسیرهای ستاره دار، در زمان ها و قسمت های مختلف چندمنظوره می باشند. بیشتر مسیرهای انتخابی نزدیک به هم هستند، اینطوری شما هم دچار سردرگمی نمی شوید. باور کنید که مسیرها و جزئیات زیادی به علت کمبود جا از این نوشته حذف شده اند (ونک، گیشا، باغ فرودس، فلسطین جنوبی، پاسداران، فاطمی، بهارستان و...). قسمت های دوم و سوم ؟!

پ.ن3: تمام مسیرهای معرفی شده از روی دفترچه خاطرات اناث و ذکوری –همان کارشناسان کذایی- که این مسیرها را باهم طی کرده اند، کپی برداری شده است. بعضی از آنها مربوط به سالهای وبا است؛ مراقب باشید گم و گور نشوید.

پ.ن4: در صورتی که در جهت یابی و یافتن مسیر دچار مشکل شدید، خبر بدید (ایمیل، کامنت، تماس و...) تا راهنمایی های لازم رو براتون بگم!

پ.ن5: برای آخرای تیرماه، کسی پایه ی یک پیاده روی خیلی طولانی هست؟!

This Happy Breed

2010-07-02T00:37:00.003+04:30

دهه ی 60 از هر لحاظ که نگاه کنید یکی از مهمترین دهه های قرن بیستم است. جنگ - به شکلی فرسایشی- در چندین نقطه از دنیا، تحولات موسیقی، سینما، ادبیات، فلسفه و جنبش های عجیب و غریب، همه و همه اجزای این بخش مهم از تاریخ را شکل داده اند. تقریبا هیچ کدام از خوانندگان این مطلب (حتی کمتر از همان 1/8 درصد کذایی!) در آن زمان هنوز پای به عرصه ی جانگداز هستی ننهاده بودند. با این وجود کلی کتاب، مقاله، مصاحبه، فیلم، موسیقی و... درباره آن خوانده اید و دیده اید و شنیده اید...

یک سوال: به نظر شما مهمترین اتفاق برای افرادی که در دهه ی شصت میلادی در آمریکا زندگی کرده اند، چه بوده است؟

1. مرگ ویلیام فاکنر در 1961، خودکشی ارنست همینگوی در 1962 ؟

2. راهپیمایی معروف "آزادی و اشتغال" در سال 1963 در واشنگتن با حضور بیش از 200 هزار سیاه پوست و سخنرانی معروف مارتین لوتر کینگ علیه تبعیض نژادی به همراه اجرای ماهالیا جکسن، باب دیلن و جوان بائز در آنجا ؟

3. ترور جان اف. کندی در 22 نوامبر 1963 ؟ (فیلم فوق العاده ی الیور استون "JFK" را ببینید.)

4. جنگ ویتنام از اواسط دهه 50 تا 70 میلادی؟ (فیلم های شکارچی گوزن، راننده تاکسی، فارست گامپ، رمبو و...)

5. ساخته شدن فیلم اودیسه ی فضایی: 2001 اثر کوبریک ؟ (1968)

6. جنبش دانشجویی و کارگری اروپا و ... در 1968 ؟ (حتما یاد فیلم مزخرف برتولوچی افتادید؟!)

7. راه رفتن انسان آمریکایی! روی کره ی ماه در20 جولای 1969 ؟

8. ظهور بیتلز، لد زپلین، پینک فلوید، رولینگ استونز، باب دیلن و... در طول دهه ی 60 ؟

9. تب چه گِوارا در دهه ی 60 و فیدل کاستروی هنوز دیکتاتور نشده؟ (اوخر دهه 50 تا 70 میلادی )

10. موج نوی سینمای فرانسه با فیلم های گدار، تروفو، کلود شابرول و... در دهه ی 60 ؟

نه! نه! نه! نه! نه! نه! همه ی این ها هست و هیچ کدام از این ها نیست! باور کنید! توی هیچکدام از این رخدادهای تاریخی آدم ها (دراینجا جوان ها) نقش چندان اساسی ای نداشتند؛ داشتند اما مفعول محلی بودند، همان هیچ! : اروپا که هنوز خیلی مانده تا بر روی آمریکایی ها تاثیر بگذارد!. گروه های موسیقی تماشاچی های جوانشان را بیشتر عامل تحریک کننده برای اجرایشان و خ.ود.ار.ض.ا.یی.های روحی شان می دانستند تا اینکه واقعا بخواهند آنها را در لذت خود شریک کنند!. سفر به ماه و اودیسه ی کوبریک و مرگ نویسندگان هم که کاملا معلوم الحال هستند!. می ماند یک چه گواری فکستنی و یک جنگ ویتنام که باز هم جوان ها فقط مفعول بوده اند و دیگر هیچ! یعنی اصلا انگار هیچوقت قرار نبوده در دهه ی شصت، کسی جوان ها را داخل آدم حساب کند!- مگر الان کسی حساب می کند!؟- حالا هرچه اینها، این ور و آن ور خودشان را جر داده اند تا خودی نشان بدهند بماند! و تازه شکاف بین نسل ها و اینجور حرف های دهن پرکن هم بیشتر چراغ های رابطه را در تاریکی فرو برد!... اما بالاخره باید روزی می رسید که جوان ها هم خودی نشان می دادند. حالا کی این اتفاق افتاد؟

توی یک کنسرت در اواخر دهه ی شصت، یعنی اگر بخواهیم دقیق تر بگوییم دقیقا از 15 تا 18 آگوست سال 1969، در شهر نیویورک، بِسِل، وایت لیک، منطقه ی وود استاک. حتما فکر می کنید گروه رولینگ استونزهای نسبتاً عوضی! یا لِد زپلین یا پینک فلوید های دوست داشتی یا بیتلزهای معروف و یا حتا الویس پریسلی و جانی کش و حضرت باب دیلن (حفظه الله) این حادثه مهم را رقم زده اند!؟ نه، اصلا و ابدا! برای بسیاری از این ها کسرِ شأن بود که در کنسرتِ هیپی ها، کمونیست ها و نودیست ها (طرفداران برهنگی) شرکت کنند.

بعله! قرار بود این اتفاق مهم توسط تعدای جوان مادر مرده شکل بگیرد! فکر کنید جان رابرتز، یک بچه نیویورکی خرپول که فقط یک کنسرت راک ( گروه بیچ بویز) را از نزدیک دیده، نمی داند با پولش چکار کند، با دوستش جوئل روزنمن صحبت می کند، اما آی کیوی او هم زیر 50 است! حالا تصور کنید در گوشه ی دیگری از همین شهر به قول خودشان بیگ اَپل، دو جوان مادر مرده بی پول هست؛ یکی مایکل لانگ که عاشق موسیقی است و فکرش هم حسابی کار می کند! (در 23 سالگی یک کنسرت با شرکت 40 هزار نفر را مدیریت و برگزار کرده بود) و دیگری، آرتی کورن فیلد. این چهار نفر که به زور، مجموع سن شان از 85 سال تجاوز می کند، قرار است تاریخ را بسازند.

خب اینها چه ربطی به هم دارند؟ یا درست تر بگوییم: آیا کسی نیست این ها را با هم آشنا کند؟! (باید بگویم قصه همین جا تمام می شود و وود استاک اصلا اتفاق نیفتاد و یکی از همان حوادث مذکور مهمترین حادثه ی دهه ی شصت برای جوان های مادرمرده آمریکایی شد!)... اما نه! صبر کنید! هرجور که فکر می کنی، اینجا امریکاست! و همه چیز هالیوودی پیش می رود و نمی رود... چند تا آگهی تبلیغاتی که توسط رابرتز و روزنمن چاپ شده بود، این چهار نفر را به هم رساند. آنها هم بعد از آشنایی و معارفه و اینجور مزخرفات، نشستند و مثل بچه ی آدم آرزوهایشان را برای هم گفتند: چه خوب میشد اگه میشد!... یه کنسرت راک برگزار کنیم.... آره فکر کن؛ صد هزار نفر میان واسه کنسرت ما!! شایدم بیشتر...

باری! آنها دلشان به این خیالات خوش بود. آن زمان آوردن چنین جمعیتی برای یک کنسرت، چیزی توی مایه های برگزار کردن المپبک چین بود! ولی خب جوان بودند و مغزشان پر از باد و نخوت! قرار شد یکسری تبلیغات چاپ کنند. "ورود همه به این کنسرت آزاد است، حتی شما هیپی های عزیز!" تبلیغاتی با این مضمون منتشر شد و ... همه چیز را به هم ریخت.

هیپی ها توی آن زمان چیزی شبیه ریگی و طالبان برای ملت همیشه صلح طلب آمریکا بودند. اولین جایی که برای محل برگزاری کنسرت پیدا کردند - وال کیل- با جوسازی منفی اهالی شهر و تهدید جانی صاحب مزرعه، از دست رفت. اما باز هم این خودِ اتفاق بود که جوانان مادر مرده ی ما را به سمت ووداستاک و الیوت تیبر و آقای یارگوس پاس داد. خانواده الیوت یک هتل گل و گشادِ متروکه داشتند! و چند کیلومتر دورتر از آنها، مزرعه ی درندشت آقای یارگوس قرار داشت! بعد هم که معلوم است؛ آمدند و قرارداد را بستند و بالاخره محل برگزاری کنسرت مشخص و به طور رسمی اعلام شد. آقای یارگوس هم در مقابل تمام تهدیدها، جانانه مقاومت کرد (چون پول خیلی خیلی بیشتری گرفت!).

حالا دوباره جوانان مذکور باید عزای مشکل بزرگتری را می گرفتند! خواننده برای کنسرت نداشتند! داشتند اما آنقدر معروف نبودند که بیتلز باشد، رولینگ استونز باشد و... با لد زپلین که صحبت کردند، مدیر برنامه احمق شان گفت: حضور در جمع هیپی ها، ممکنه به وجه ی هنری تون آسیب برسونه! و آنها هم نرفتند. بیتلزها که خودشان مشغول کنسرت بودند و بهترین بهانه شان مسافت طولانی بود. دورز، بیردز، موودی بلوز، جانی میچل هم این کنسرت را از دست دادند. جوانان مادر مرده که گروه "The Band" را دعوت کردند، حضو باب دیلن را قطعی می دانستند، اما دیلن دست همه را گذاشت توی پوست گردو و بهانه ی مریضی بچه اش را آورد و نیامد. (بعدش هم دزدکی بلند شد رفت لندن دیدن اون مرتیکه ها! بیتلز دیگه!) این ها هم گفتند: اینجوری نمیشه، اگه نتونیم آدمای معروف رو بیاریم، یا باید بریم غاز بچرونیم یا دانل داک!

باری! مایکل مغز متفکر گروه، فهرست بلند بالایی نوشت و داد دست جان رابرتز. مایکل گفت باید اینها را با پول تو دعوت کنیم. و بعد با هم راه افتاند تا از خواننده ها اوکی بگیرند. این هم قسمتی از فهرست مذکور که توسط سرباز.ان گم.نام امام.زمان! کشف شده: کرازبی،استیل،نش و یانگ/ جفرسن ایرپلین/ کریدنس کلیرواتر ریوایوال/ ریچی هونز/ جو کوکر/ جانیس جاپلین/ آرلو گوسری/ جوان بائز/ دِ هوو/ دِ بند/ سانتانا/ جیمی هندریکس...

با وجود اینکه جفرسن ایرپلین و گروه جیمی پیج "The Who" سر قرارداد- برای 12هزار دلار- کمی دندون گردی کردند، اما بیشتر گروه ها با مبلغی بین دو تا هفت هزار دلار اوکی دادند. همه ی اینها که درست شد، جیمی هندریکس مغرور و مدیربرنامه اش گفتند 150هزار دلار برای یک اجرای چندساعته می خواهند. اگه قرار بود 150 هزار دلار واسه یه خواننده بدیم که میرفتیم همون بیتلزهارو میاوردیم!... آخر سر دو طرف سر32هزار دلار توافق کردند. اما هندریکس گفت باید یک بند به قرارداد اضافه شود: من آخرین اجرا کننده م و هیچکس بعد از من حق اجرا نداره! همه قبول کردند. درمجموع 180 هزار دلار برای خوانندگان هزینه شد.

بلیت فروشی آغاز شد. هر کسی از هر جای آمریکا که توانسته بود، خودش را به ووداستاک رسانده بود! قرار بود مهمترین حادثه تاریخ موسیقی اتفاق بیفتد! توی فیلم مستند ووداستاک، می توانید این موج خروشان ملت شریف و همیشه در صحنه آمریکا را ببینید و از تعجب و هیجان، دچار حمله ی قلبی شوید! بیش از 180 هزار بلیت فروش رفت! [روایات متناقض است!]

تا چهل کیلومتری اطراف ووداستاک ترافیکی باور نکردنی همه را وادر کرد بود پای پیاده به زیارت مزرعه یارگوس مشرف بشوند؛ به همین خاطر برگزارکنندگان مجبور شدند از هلی کوپتر برای آوردن خواننده ها استفاده کنند. ازآنجایی که مزرعه حفاظ درست و حسابی نداشت، گروه برگزار کننده دور تا دور مزرعه چندهکتاری را نرده توری کشیدند. اینطوری حداقل از ورود افراد بدون بلیت تا حدودی جلوگیری می شد. اما سه روز قبل از اجرای کنسرت آنها مجبور بودند یا استیج رو تکمیل کنند یا نرده ها رو تقویت کنند. آنها گزینه اول را انتخاب کردند و نرده ها شبانه توسط "UAW/MF Family" بریده شد. همین مسئله باعث شد هیپی ها با سرعت سرسام آوری به سوی وود استاک هجوم بیاورند تا از موسیقی و س.ک.س و فضانوردی با "LSD" بطور کاملا قانونی بهره مند شوند و جمعیت حاضر در کنسرت را تا بیش از 500 هزار نفر افزایش دهند. [در بعضی از روایات، تا یک میلیون نفر هم ثبت شده است!] به غیر از همان بلیت های فروش رفته، دیگر کسی برای کنسرت پولی پرداخت نکرد! "موسیقی، مواد، س.ک.س" تبدیل به شعار غیررسمی ووداستاک شد!

پوستر کنسرت تصویر کبوتری است که بر روی یک گیتار نشسته است و عنوان کنسرت "جشنواره هنر و موسیقی وود استاک: سه روز صلح و موسیقی" بر روی آن نقش بسته است. اجرای نمایش توسط نودیست ها، نمایشگاه کتاب های چه گوارا، انقلابیون، کمونیست ها و... گِل بازی، توزیع رایگان وسایل فضانوردی و"LSD" [قویترین توهم زا در دنیا] بخش های جانبی جشنواره بودند.

و سرانجام اجرای 24 ساعته موسیقی: صبح روز آغاز کنسرت ریچی هونز با آن گیتار و عبای خفنش بی مقدمه رفت روی سن و سه ساعت اجرا کرد تا رسید به آهنگ آزادی و دیگر تا سه روز موسیــــــــقی بود و موسیـــــــــــــــــــــــقی. همه مست بودند و مشغول فضانوردی! به اجرای گروه سانتا دقت کنید. چشم های سانتا و براون به خاطر مصرف بیش از حد مواد، در تلاش برای خروج از حدقه است!! تماشاچی های برهنه و سرمست هم همینطور، همه غرق در دنیای خودشان... یک سکانس خیلی خوب توی فیلم معمولی آنگ لی هست که دختر و پسری از الیوت می خواهند که برای فضانوردی به آنها ملحق شود. هر سه سوار کاروان می شوند و بعد از مصرف مواد در رنگ و توهم غرق می شوند! چقدر این سکانس می چسبه! آدم یاد "Purple Haze" هندریکس میفته!

به لطف سیستم صوتی فوق العاده خفن طراحی شده توسط بیل هانلی، سه روز بی وقفه نوای موسیقی راک و فولک و... وود استاک را بیدار نگه داشت: صدای پرحجم جانیس جاپلین وقتی "Piece Of My Heart" را فریاد می کشید، صدای ناز گریس اسلیک از جفرسن "You Need Somebody To Love"، جوان بائز که حامله بود، کرازبی و استیل و نش و یانگ، گروه "The Who" و پیت تاون شند گیتارشکن!، گروه "The Band"، راوی شانکار هندی که زیر باران اجرا کرد و... آخر سر هم جیمی هندریکس آمد و سه ساعت یک هِچان، مجموعه ای از بهترین کاراهاش رو اجرا کرد ( توی یک آهنگ با دندان! گیتار میزنه). حتی طوفانی هم که آنجا را به هم ریخت، نتوانست مانع از شادی ووداستاکی ها شود. حالا دیگر دنیا به کام نسل سرخورده از جنگ بود؛ شادترین نسل بشر. شاید...

پ.ن1: جانی میچل عزیز ترانه ی "Woodstock" رو به یاد این کنسرت تاریخی خوانده است.

پ.ن2: توی فیلم آنگ لی یک نمای خیلی کوتاه هست که جوانی دست نوشته ای را در دست گرفته. روی آن نوشته شده "باب دیلن لطفا تو هم خودتو نشون بده" خیلی چسبید!.

پ.ن3: احتمالا یک پست ویژه در مورد شاهکار اسکار برده مایکل ودلی، مستند ووداستاک اینجا خواهیم داشت. تصور کنید مارتین اسکورسیزی و تلما شون میکر، دوتا از تدوینگرهای اصلی فیلمند! تازه کلی سکانس خدا داره که آدم باید بشینه دونه دونه شون رو توضیح بده!

پ.ن4: سال قبل رولینگ استون، ووداستاک رو به عنوان یکی از مهمترین رخدادهای تاریخ راک انتخاب کرد؛ "50 اتفاقی که تاریخ راک اند رول را تغییر داد". چند ماهی میشه رولینگ استون، با یکسری تغییرات احمقانه! گند زده به سایتش، به خاطر همین نمیشه درست و حسابی لینک داد.

پ.ن5: توی یک پست [با وجود این همه حرافی!!] نمیشه تمام جزئیات مهمترین حادثه تاریخ موسیقی راک اند رول رو نوشت. پس کلی حاشیه های بامزه و جالب رو درز گرفتم! نمونه ش اینکه مایکل لانگ بعدها گفته بود اصلا الیوت توی پیداکردن جای ووداستاک هیچکاره بود و الیوت هم از اون ور توی کتابش نوشته بود من چه کارها که برای برگزاری کنسرت نکردم و... . این متن یک ام.پی.تری (با کیفیت 320 کلیوبایت!) از یک کتاب ترجمه نشده، یک مستند چهار ساعته، یک فیلم سینمایی و بیش از 4 گیگ موسیقی، مقاله، نقشه و... در مورد ووداستاک است. این هم جمله ی معروفی از ووداستاک نرفتگان: منم یکی از اون 10 میلیون نفری بودم که نتونستن توی کنسرت شرکت کنند!

چکیده ای از آهنگ های شنیدنی:

Freedom – Ritchie Heavens

If I Were A Carpenter - Tim Hardin

Beautiful People – Melanie

Drugstore Truck Driving Man - Joan Baez & Jeffrey Shurtleff

Soul Sacrifice – Santana

Try (Just A Little Bit Harder) - Janis Joplin & The Kozmic Blues Band

Piece of My Heart – Janis Joplin (Studio Version)

We're Not Gonna Take It - The Who

Somebody To Love - Jefferson Airplane (Studio Version)

Rock and Soul Music - Country Joe and the Fish

Long Black Veil – The Band

Suite: Judy Blue Eyes - Crosby, Stills, Nash & Young

Voodoo Child - Jimi Hendrix (Studio Version)

داستان های این مرد را تا نصفه بخوانید !

2010-06-24T17:38:00.004+04:30

1. شانزده ساله بودم و ذهنم پر از سوالهای آزاردهنده ای درباره مذهب و خدا و تقلید و جبر و اختیار . اتفاقی کتابی به دستم رسید که نصفه اول آن را یک سره بلعیدم ! انگار که نویسنده سوال های ذهنی من را به روی کاغذ آورده بود : "روی ماه خداوند را ببوس " . اما هر چه قدر که نیمه اول کتاب برایم جذاب بود , نیمه بعدی کتاب به شدت مرا ناامید کرد ! پایان کتاب به شدت سفارشی و ضعیف بود ! اما حس می کردم که این نویسنده می تواند به سوال های من جواب دهد . این بود که کتاب های این نویسنده در قفسه کتاب خانه ام جا خوش کرد: مصطفی مستور .

2. بیست و دو ساله ام. هنوز هم کسی نتوانسته است سوال هایم را به خوبی جواب دهد . نگاهی به کتاب خانه ام می اندازم . چشمم به کتاب های مستور می افتد که هر کدام را به این امید خریده ام که شاید در این کتاب , در این داستان آقای نویسنده دست از محافظه کاری بردارد و جوابم را بدهد ! اما نه ! بازهم داستان هایی که خوب شروع میشد , با جسارت از خطوط قرمز ایرانی عبور می کرد , شک به دل راه می انداخت و اما بعد در پایان خسته و بی رمق شعار می داد و بوی گند تحول های یکباره ای و عرفان های مسخره ای که باید لزوما به خدا ختم میشد , باعث میشد کتاب را زودتر ببندی ! این گونه بود که یازده کتاب مستور کتاب خانه ام را اشغال کرده است !

3.بعد از کتاب "عشقی بی شین , بی قاف , بی نقطه " به کلی ناامید شدم ! در این حد که برای خرید کار بعدی اش – من گنجشگ نیستم – حتی وسوسه هم نشدم اما لعنت به فروشنده نشر چشمه که این کتاب را به من معرفی کرد و کلی درباره خوبی های این کتاب صحبت کرد . خودتان بهنر می دانید چشمه نشری نیست که نیازی داشته باشد که کتابی را به مراجعه کنندگانش بندازد ! همیشه فروش این نشر خوب بوده است . این بود که کتاب تازه مستور را خریدم . من همیشه در مقابل خانم های جوان و زیبا تسلیم می شوم !!!

4. اگر شما هم به هر دلیلی مجبور به خرید این کتاب شدید به شما توصیه می کنم فقط صفحات 31 تا 35 و داستان "چند روایت معتبر درباره برزخ " را بخواند ! تعابیر زیبا و جدیدی از عشق دارد . باقی صفحات کتاب می توانید پاره کنید و دور بیاندازید ! به من اعتماد کنید !

" تهران در بعد از ظهر

مجموعه داستان کوتاه مصطفی مستور

نشر چشمه "

توان جلیل به دوش کشیدن بار عذرخواهی !

2010-06-21T13:59:00.004+04:30

اگر ردیف صندلی های سالن قشقایی از یک طرف به دیوار نمی رسید , اگر من روی صندلی چسبیده به دیوار ننشته بودم و ردیف صندلی های سالن چهارده تایی نبود و اگر با ترک کردن سالن مجبور نبودم که پای 14 نفر را لگد کنم و 14 بار بگویم ببخشید , از دقیقه بیست تئاتر "پری خوانی عشق و سنگ " سالن را ترک می کردم !

نه ! بهتر است پستم را از جای بهتری شروع کنم . دیدن تئاتری از "چیستا یثربی" به تنهایی هیچ خوره تئاتری را تحریک نمی کند اما وقتی بدانی که این تئاتر تنها یک بازیگر دارد و به خاطر این بازی سیمرغ جشنواره تئاتر فجر را از آن خود کرده است و دکورش تنها یک چادر سفید زنانه و چند عدد گچ رنگی است و موسیقی آن زنده اجرا می شود ناگهان خود را بی اختیار در سالن "قشقایی" تئاتر شهر می بینید !

تئاتر شروع خوبی داشت . "سیما تیرانداز" روی سن یکه تازی می کرد و با آمادگی بدنی مناسب چندین نقش را بازی می کرد و چادر سفیدش را گاهی به سر می کرد و گاهی شتر می کرد و گاهی میت ! با گچ روی سن نقاشی های مرتبط و جالبی با حال و هوای سن می کشید و موسیقی زنده هم تقریبا پا به پای صحنه پیش می رفت . گند ماجرا جایی بود که تم اصلی نمایش نامه را می فهمیدی : فمنیسم در دوره پیامبر !!

تضعییف حقوق زنان و شکایت از نابرابری بین زن و مرد و ارائه چهره ای آسمانی و قدسی از پیامبر به قدری شعارگونه و مبتذل بیان میشد و که راهی جز فرار از سالن برایم باقی نگذاشت اما افسوس که ردیف صندلی های سالن قشقایی از یک طرف به دیوار می رسید و من روی صندلی چسبیده به دیوار نشته بودم و کم رو تر از آن بودم که پای 14 نفر را لگد کنم و 14 بار بگویم ببخشید !

پ.ن : تنها دلیلی که شاید بتوانم این خیانت را در حق شما انجام بدهم و شما را به دیدن این تئاتر دعوت کنم بازی فوق العاده "سیما تیرانداز" در شش نقش است ! اما نه ! واقعا عذاب وجدان میگیرم ! پس بی خیال !

خدای خوب , خدای مرده است !

2010-06-18T12:05:00.004+04:30

{جیمز پی فلاد

آنا بلوم

دیوید زیمر

پیتر استیلمن بزرگ

پینر استیلمن کوچک

فنشاو

سیموئل فار

سوفی

دانیل کوئین

مارکو فاگ

بنجامین ساکس }

این لیست کسانی است که پیرمرد زندگی آن ها را به گند کشیده است اما حالا حتی نمی تواند قیافه شان را به خاطر بیاورد و برای فراموش نکردنشان که هرچند وقت به دیدنش می آیند , اسمشان را روی کاغذ می نویسد . اما انگار ماجرای پیرمرد از این حادتر است که حتی برایش روی اشیای اتاق برچسب زده اند و نام شی را رویش نوشته اند ! در اتاقی که دوربینی هر یک ثانیه از تمام حرکات او عکس می گیرد و میکروفون هایی قوی که در دیوارها تعبیه شده اند , حتی نجواهای او را نبز ضبط می کنند. آیا پیرمرد نمادی از خداست ؟آیا این نوعی تصفیه حساب مخلوق با خالق است ؟ مخلوقی که به لطف تجهیزات و امکانات مدرنش توانسته است بر خالقش غلبه کند ؟

باز هم پل آستر, باز هم بحران هویت , عدم قطعیت ,سرگردانی و معلق بودن . اما این بار اینقدر وحشتناک که حتی پیرمرد مطمئن نیست که در اتاق را به رویش بسته اند یا این که خودش هم می تواند آن را باز کند . جالب تر آن که از امتحان کردن در هم می ترسد و ترجیح میدهد که با خیال بسته نبودنش سر کند !

هیجان انگیز نیست که روزی با خدایتان در اتاقی تنها بمانید و نظاره گر او باشید که حتی نمی تواند به تنهایی به دستشویی برود ؟ از همین حالا به سوال هایی که از او می خواهید بپرسید , فکر کنید .

"سفر در اتاق نسخه برداری

پل آستر

ترجمه : مهدی غبرایی

138 ص – نشر ثالث "

پ.ن : در حال نوشتن این پست این اس ام اس به دستم رسید اما متاسفانه بی نام و نشان :

و روزی میرسد که خدایان می خندند / که چه شوخی بزرگی بود / دنیایی بود و ما خدایی بودیم !

خاص های الخاص

2010-06-15T13:41:00.003+04:30

" این که کاری نداره ! منم می تونم از اینا بکشم ! " این احتمالا اولین جمله ای است که بعد از دیدن نقاشی های آبستره " هانیبال الخاص " بر زبان می آورید . تا حدودی حق هم با شماست : شکل هایی ساده که شما را به یاد نقاشی های دوره دبستانتان می اندازد , رنگ های خالص که مرزی ندارند و بدون هیچ خط بینابینی در کنار هم استفاده شده اند . اما این سبک – آبستره - علی رغم سادگی ظاهری در درون خود از پیچیدگی ها و ظرایفی برخوردار است که باعث شده است کم تری نفاشی بتواند در این سبک شاهکار خلق کند و ماندگار شود . چیزی شبیه اصطلاح " سهل و ممتنع " که برای اشعار حضرت سعدی به کار می بریم .

استاد " هانیبال الخاص " هشتاد ساله شده است و این اتفاق اینقدر برای اهالی هنر مهم است که به این مناسبت نمایشگاهی از کارهایش را در "خانه هنرمندان تهران" به راه بیاندازند . ایشان که در سال 1357 فوق لیسانس هنرهای تجسمی خود را از دانشگاه "ایلی نویز شیکاگو " گرفته است ,از همان زمان به تحقیق در آداب و رسوم قومیت های مختلف ایران پرداخته است و آن ها را به زیبایی هرچه تمام تر در آثارش منعکس کرده است . بخش دیگر نمایشگاه کارهای "فیگوراتیو " استاد است . شاملو , فروغ و به خصوص نیما موضوع اکثر پرتره های ایشان است . رنگ ها و فرم های به کار رفته در فیگورهای استاد به خوبی حال و هوا و روحیات شاعر را نشان می دهد و از این جهت حائز اهمیت هستند . به شما توصیه می کنم که در روز 29 خرداد از نمایشگاه بازدید کنید چون چند نفر از شاعران زنده ! در آن روز مدل استاد می شوند تا تابلوی بزرگ " پرتره شاعران " ایشان تکمیل تر شود : تابلویی که ایشان از سال 79 شروع به کشیدنش کرده است و قرار است همه شاعران معاصر در آن ترسیم شوند .

وقتی مبهوت فضای کارهای استاد در گالری "ممیز" شدید – که توصیه می کنم اول از این گالری دیدن کنید – به گالری "زمستان " بروید تا شاهد تابلوی غول پیکر و زیبای استاد باشید : قوم آشور .مفاهیم بزرگی مانند زندگی , مرگ , آداب و رسوم , اهریمن و مذهب در این تابلو به طرز استادانه ای به تصویر کشیده شده اند . " شاهکار " کوچک ترین کلمه ای است که این تابلو را توصیف می کند .

بعد از این که به گالری "پاییز " بروید و تابلوی "مرگ" استاد را ببینید که در بومش مرگ را با تمام تلخی , بزرگی و سردی اش به دام انداخته است دیگر این اسم را تا ابد به یاد دارید و دعا می کنید که سالیان سال زنده بماند : هانیبال الخاص .

پ.ن : برای دیدن نمایشگاه تا 2 تیر مهلت دارید . توصیه می کنم برای لذت بصری بیش تر به همین ترتیب از گالری ها دیدن کنید : ممیز – زمستان – پاییز .

1-0 به نفع "رانی"

2010-06-12T21:15:00.000+04:30

به پدرم قول داده بودم که دیگر درباره سیاست پست ننویسم اما مگر می گذارند ؟! مستند احمقانه "تقاطع " که دیشب از شبکه سه پخش شد و هنوز هم نمی دانم چرا این اسم را برایش انتخاب کرده اند- مرا مجبور کرد که چند خطی درباره اش بنویسم :

1.با انتخاب خانم "فرانکی" که معلوم نشد برای کدام خبرگزاری کار می کند و اصلا چرا به موضوع علاقه مند است سعی شده بود که این حس را القا کنند که فردی بی طرف قصد دارد ماجرای قتل "ندا آقا سلطان" را بررسی کند . اما تنها 5 دقیقه دیدن این برنامه کافی بود که به سفارشی بودن آن پی برد !

2. سازندگان , تنها هدفی که از دعوت کردن ستاره – دوست صمیمی ن د ا – داشتند تاکید بر چهره میک آپ کرده او بود که احساسات مذهبی عوام را تحریک کنند ! نورپردازی موضعی آشکار روی صورت او و گرفتن نماهای کلوز و متعدد این امر را به خوبی نشان می داد .

3. مهم ترین دلیلی که برای همدستی "آرش حجازی" در ماجرای قتل ندا عنوان شد این بود که در تصاویر تلویزیونی , دو بار "آرش" به اطراف نگاه می کند !! "اسکاتلند یار "مصرانه در پی استخدام سازندگان باهوش برنامه در بخش کشف جرم سازمان خود می باشد !!!

4. برای سازندگان برنامه که پیداکردن راننده تاکسی ای که در محل تیر خوردن ندا حضور داشت یا پیدا کردن راننده ای که ندا را به بیمارستان شریعتی رساند از روی تصاویر ضبط شده بسیار آسان بود , برقراری یک تماس ساده اینترنتی با "آرش حجازی" کار سختی بود ؟ لااقل با این کار شو احمقانه بی طرفیتان را کمی باورپذیرتر می کردید !

5. برادر عزیز و زحمتکشمان "عباس" که با لباس شخصی در صحنه قتل ن د ا حضور داشت ادعا می کرد که بعد از این ماجرا مجبور به ترک خانه اش شده است و در اتافی 6 متری زندگی می کند !! ریاضی تان که بد نیست ؟! انفرادی رفته ها می دانند که دیگر زندان انفرادی هم حداقل 8 متر است !

6. هنوز هم برای دوستانمان انتشار فیلم قتل ن د ا در کوتاهترین زمان در اینترنت هضم نشده است و از آن به عنوان یکی از دلایل همدست بودن غرب در قتل نام برده شد ! اما باید بدانند که درست است به شهروندانتان اجازه استفاده از اینترنت پرسرعت را نمی دهید اما با همین سرعت کم نیز می توان اطلاعات را با جهان مبادله کرد .

7. از آن جایی که در پایان باید گروهی را به عنوان قاتل معرفی می کردند و تکرار اتهام به انگلیس و ایتالیا تبعات دیپلماتیک داشت دیوار چه گروهی از مجاهدین خلق کوتاهتر ؟ برای سند این اتهام هم تتنها به عکسی که مریم رجبی در کنار عکس قاب گرفته شده ن د ا داشت , اکتفا شد : یک دلیل منطقی !!

8. خوشبختانه در تصاویری که قبل از تیر خوردن " ن د ا " ضبط شده بود زنی با روسری روشن دوبار در تصاویر حضور داشت و مردی با عینک آفتابی هم به ندا یک بار خیره شده بود وگرنه عوامل پشت پرده قتل " ن د ا " کشف نمی شدند !!

9. تنها کسی که از این برنامه سود برد مالکان نوشیدنی "رانی " بودند که مارکشان مجانی و به دفعات در برنامه تبلیغ شد ! شرکت "سونی" هم احتمالا تا این لحظه به علت تبلیغ آشکار برند "وایو" لپ تاپ هایش نیز پیام تشکر صمیمانه ای به صداوسیما ایران ارسال کرده باشد !

?Where Is My Dad, Auntie

2010-06-09T21:47:00.010+04:30

محسن نامجو خواننده ی بزرگی نیست. هر کسی که فرق تار و گیتار و هواپیما را بداند، این را تشخیص می دهد. اما چرا او این همه بین جوانان پیشانی بلند! ایرانی محبوب شده؟

عمده ی امتیاز خوانندگی نامجو به سبک خواندنش (خوانش او از اشعار) بر می گردد. در مستند سامان سالور«آرامش با دیازپام 10» هم به این موضوع اشاره می شود. مسئله ی دیگری که باعث معروف شدن نامجو شده، تلفیق و کنار هم قرار دادن سازهای غربی و ایرانی است. البته نباید از شعرهای طنز و جسورانه اش به راحتی گذشت. اما باقی کاری که نامجو می کند کاور زدن ملودی های خارجی یا بازخوانی ترانه های ایرانی است. از شجریان، همراه شو عزیز و مرغ سحر را کپی برداری کرده و از خارجی ها بی شمار تم و ملودی را کاور زده است. پس فقط می ماند کمی صدای آهنگین و ویژگی های مذکور... اگر قرار باشد اینها را نوآوری نامید که سندی (خواننده محبوب و محجوب ترانه های دختر آبادنی معلوم الحال!، پری، سربازی و...) را باید نوآور و بدعت گذار در موسیقی نامید. نمونه اش ترانه طلاق، یک آهنگ پاپ که از یک تکنوازی بربت به عنوان بریج آهنگ استفاده کرده یا همین ترانه خواننده پاپ با تم عربی و ترکی. اصلا بی خیال نامجو... خواننده ای که امروز قرار است با او آشنا بشوید، شاید تا حدودی نامجو را در ذهن شما تداعی کند. همین!

تصور کنید در این دنیای مجازی و بی کران رحمت آمریکایی به طور اتفاقی (بازهم اتفاق!) به آهنگی بر می خورید که شاید همزمان شما را به خنده بیندازد (به خاطر تلفیق های عجیب و غریب) و یا احساسات شما را تحریک کند (به خاطر نوستالژیک بودن) ولی در نهایت مطمئنا از خلاقیت آهنگساز شگفت زده می شوید. آهنگ را پخش می کنید: صدایی شبیه سینه زدن می شنوید (ملودی عمه بابایم کجاست؟ از کویتی پور) مطمئن می شوید اتفاق مذکور سرکاری است! اما چند ثانیه که می گذرد صدای زنی بر روی آهنگ می خواند: همه ی/ هستی ِ من/ آیه ی تاریکی ست/ که تو را/ در خود تکرار/ در خود تکرار می کند... این اتفاق دوست داشتنی انگار مدام می خواهد شما را غافلگیر کند، هنوز یک دقیقه و سی ثانیه از آهنگ نگذشته که غافلگیری تکمیل می شود، شما دارید به موسیقی سایکدلیک راک گوش می دهید. سرانجام بعد از 5 دقیقه و 20 ثانیه که تازه از خلسه بیرون آمده اید، شاید بخواهید این لذت تازه را چندباره تجربه کنید...

سالها پیش گروه های بیتلز، دورز، ولوت آندرگروند از ملودی های شرقی، مذهبی و ... در آثار خود استفاده کردند. اما معمولا نوآوری های شرقی و... در سیستم استودیویی و نظام مند غرب جایی ندارد و افراد خارج از جریان، مجبورند بصورت مستقل فعالیت کنند. سبک صوفی راک هم دچار همین مشکل بوده و هست. در دهه ی نود گروه پاکستانی «جنون» با آلبوم های «انقلاب»، «آزادی» و «پرواز» و با اشعاری از مولانا و محمد اقبال در پاکستان معروف شد، اما چندان جهانی نشد.

در سال 2007، دختر آمریکایی هاله نامی شروع به تلفیق موسیقی راک و سازهای شرقی کرد. این احساس و فضای شرقی کم کم در آثار هاله به یک ویژگی مهم تبدیل شد. این فضا حتی بر روی سازبندی و تنظیم کارها نیز تاثیر گذاشته است. در هر صورت، بعد از دو نیمه آلبوم (EP) در مارس 2008 آلبوم "No ceiling" (پراوز بدون مرز**) را به بازار فرستاد. این آلبوم در سبک ترانس- صوفی- راکِ مالیخولیایی خوانده شده است. شامل 10 تراک می باشد که شاید آهنگ هستی مهمترین قطعه ی این آلبوم برای ما ایرانی ها باشد. آهنگ هستی با شعری از فروغ فرخزاد و ملودی کُند شده ای برگرفته از نوحه ی «عمه بابایم کجاست؟» کویتی پور، ترکیبی جالبی از صوفی راک و نوحه ی ایرانی است. ترانه های آلبوم تلفیقی است از اشعار سهراب سپهری، فروغ فرخزاد و مولانا و همچنین خود هاله. (یاد نامجو افتادید؟نه!!) صدای خش دار هاله که به قول موسیقی بازهای حرفه ای، هرچند شش دانگ نیست، اما حس خوبی در شنوندگان ایرانی ایجاد می کند. لهجه ی نیویورکی او نیز به شدت بر روی خوانش اشعار فارسی تاثیر گذاشته و ناخواسته کمی شبیه خوانش های نامجو شده است (این دو تقریبا همزمان معروف شده اند). برای مثال در آهنگ های ای دل اگر عاشقی، چنان مستم، ای در شکسته و... این لهجه آمریکایی – فارسی عود می کند و بر جذابیت شنیدن این آهنگ ها تاثیر می گذارد. چندین روزنامه ی آمریکایی (واشینگتن پست، نيويورک تايمز، بوستون گلوب، بیلبورد) در ستایش هاله و این آلبوم مقاله هایی نوشته اند، حتی او و تلفیق های موسیقیایی اش را با گروه های دورز، بیتلز و ولوت آندرگروند و سایکدلیک راک های دهه ی شصت مقایسه کرده اند. (البته نباید صدای هاله تازه کار را با صدای پر دامنه و محزون ِ نیکو، خواننده دوست داشتنی گروه ولوت آندرگروند - همان بازیگر فیلم زندگی شیرین ِ فلینی- مقایسه کرد. باور کنید!)

اطلاعات تابلو(برگرفته از ویکی کریستینا پدیا!) :

هاله غفوری در برانکس نیویورک، از پدر و مادری ایرانی متولد شده است. سه تار می نوازد. دو نیمه آلبوم (یا درست تر بگوییم پیش- آلبوم) به نام های صبح و سرباز چترباز دارد. به شدت بچه مثبت است. لیسانس بیولوژی دارد و وقتی که برای دانشکده پزشکی هاروارد قبول شد نرفت! اگه می رفت که شما الان این آلبوم رو نمی شنیدید. در دانشگاه آکسفورد هم یک ترم در مورد نژداها مطالعه کرده و همینطور فارغ التحصیل از فی. بتا. کاپا است. (از فاکنر بپرسید که این دیگه چیه!) {این همه مدرک آدم رو یاد مرحوم کُردان میندازه!} و از اون جایی که پدر و مادرش ایرانی و عشق کتاب بودند، او هم از بچگی با حافظ و مولانا بزرگ شد و بعدها جایزه ی آکادمی شاعران آمریکا را گرفت. اشعار مولانا و فروغ و سهراب و ... با ترجمه های او در بازار خارج موجود است.

آهنگ های شنیدنی :

خداییش خیلی آدمای تنبلی هستین اگه حوصله ندارید مجموعا 15 تراک رو با حوصله بشنوید!

پ.ن: ترجمه عنوان آلبوم، دم دستی ترین چیزی بود که به ذهنم رسید. را.دیو. فر.دا "بی مرزی برای پرواز" ترجمه کرده.

پدر , عشق و پسر

2010-06-07T14:37:00.003+04:30

"اگر والدین می دانستند که تاثیرشان در ساخته شدن فرزند تا چه اندازه ناچیز است , به وحشت می افتادند ! چند تصویر فیلم و چند جمله کتاب بیش از تمام عوامل دیگر زندگی من را رقم زد "

کریستین بوبن . فرسودگی

برای شما هم اتفاق افتاده که در وضعیتی گیر کنید که توضیحش برای دیگران بسیار دشوار و ناممکن باشد؟ وضعیتی که هیچ کس نمی تواند شما را درک کند ؟ وضعیتی که هر کلام و توضیحی فقط اوضاع را وخیم تر می کند و سوءتفاهم ها را زیاد می کند ؟ اگر جواب شما مثبت است توصیه می کنم که در این مواقع از پدر معنویمان کمک بگیرید. پدری که در تمام سختی های زندگی آغوش گرمش را برایمان باز می کند : " ادبیات " این آخرین کمک پدرم به من است :

اگر سفر نکنی

اگر کتاب نخوانی

اگر به اصوات زندگی گوش ندهی

اگر برده عادات خود شوی

اگر همیشه از یک راه تکراری بروی

اگر روزمرگی را تغییر ندهی

اگر رنگ های متفاوت به تن نکنی

یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی

تو به آرامی آغاز به مردن می کنی !

پابلو نرودا

عشق مثل سرفه است , پنهان نمی ماند

2010-06-03T14:12:00.001+04:30

به تصویر کشیدن روحانیت و حواشی زندگی آن ها در سینمای ایران همواره با ممیزی ها و حساسیت های فراوانی همراه بوده است . به نحویکه باید روحانیت به عنوان قشری مومن و با تقوا که در تمام جریان های سیاسی و اجتماعی هدایت گر توده مردم است تصویر شوند . از " توبه نصوح " مخلمباف – که مردی سرمایه دار در اثر معاشرت با روحانی مسجد متحول می شود – این جریان در سینمای ایران رعایت شده است تا همین اواخر در فیلم مبتذل و سخیف "اخراجی ها " که تنها کاراکتر مودب و متین , روحانی فیلم بود !

هر کارگردانی هم که سعی کرده است این قشر را فارغ از این کلیشه ها به تصویر بکشد با اعتراض و بایکوت و سانسور مواجه شده است . نمونه اش فیلم "زیر نور ماه " اثر دوست داشتنی "رضا میر کریمی " و فیلم جنجالی " مارمولک " که اگر اجازه اکران کامل به آن داده می شد پرفروش ترین فیلم تاریخ سینمای ایران می شد . اکثر توجیه هایی هم که برای این مخالفت ها عنوان می شود توهین به این قشر عنوان شده است . اما اکنون فیلمی در حال اکران است که هم توانسته است چهره تازه و جالبی از روحانیت را تصویر کند و هم مورد تقدیر حوزه علمیه قم قرار گیرد : "طلا و مس " به کارگردانی "همایون اسعدیان "

اگر شغل نقش اول فیلم – آقا سید - طلبگی نبود فیلم به یک ملودرام عاشقانه معمولی اما آبرومند تنزل پیدا می کرد اما نقطه قوت فیلم نشان دادن اعمال و مسئولیت های یک طلبه که برای ادامه تحصیل به تهران مهاجرت کرده است , در مقابل زن و فرزندانش است . همواره برای خود من دانستن این که یک آخوند در منزلش چگونه زندگی می کند , چگونه با زنش عشق بازی می کند یا چگونه با فرزندانش برخورد می کند جالب بوده است !! تابویی که از این قشر در جامعه ساخته اند باعث شده است که زندگی شخصی آنها برایمان جالب و مهیج شود ! این فیلم به بهترین شکل عشق ساده و صمیمی یک زوج را به تصویر می کشد که دیوانه وار همدیگر را دوست دارند اما در بیان آن – با وجود این که 8 سال است که با هم ازدواج کرده اند و 2 بچه هم دارند – مشکل دارند .

بازی " نگار جواهریان " در نقش "زهرا سادات" فوق العاده است ! آنقدر خوب و روان که بازی خوب " مهدی شعیبی " در نقش "سیدرضا " را تحت تاثیر قرار داده است . تنها نکته آزاد دهنده فیلم بازی نچسب و دیالوگ های شعاری سحر دولتشاهی در نقش پرستار است . این فیلم نشان می دهد که روحانیت یک شغل است ! همین ! آنها هم حق دارند که تفریح کنند , عشق بورزند و همراه همسرشان پرده های خانه شان را بکشند و " نی نای نای " کنند !

" طلا و مس

کارگردان : همایون اسعدیان

فیلنامه : حامد محمدی

بازیگران : مهدی شعیبی – نگار جواهریان – سحر دولتشاهی -جواد عزتی

97 دقیقه "

پ.ن : تهیه کننده فیلم – منوچهر محمدی – پیش از این فیلم " میم مثل مادر " , "مارمولک " , " ارتفاع پست " , "زیر نور ماه " و " از کرخه تا راین " را تهیه کرده است .

پ.ن 2: پسر جوان پرویز پرستویی در "آژانس شیشه ای " را به یاد دارید ؟ او " مهدی شعیبی " است !

I'm On My Way

2010-06-01T22:19:00.007+04:30

بنظرتون وقتی یک مادینه خیلی جذاب (نه الزاماً خوشگل!) از شما می خواهد که سی دی فیلم المر گنتری را زورکی به او هدیه بدهید، حاضرید بگوید: « نه، نمیشه! آخه... ببین عزیزم، زکریا میخواد فیلم دیدن رو بصورت حرفه ای دنبال کنه و من بهش قول دادم این فیلم و چه کسی از ویرجینیا ولف می ترسد؟ رو بدم بهش!» بجاش احتمالا می گویید:« اهووم ! خب آره ... یعنی... ولش کن بابا! بعدا یه نسخه دی وی دی! از فیلم رو بهش میدم! تازه کلی هم دچار ذوق مرگی میشه!»

تا امروز که زکریا داره این مطلب رو میخونه و شما هم؛ هنوز این فیلم رو ندیده، احتمالا شما هم! زکریا چند سال بعد احتمالا از 85 یا 86 بصورت حرفه ای مشغول فیلم آرشیو کردن شد. (می گویند پشت هر حادثه ی تاریخی مهمی رد پای یک زن هست!)

المر گنتری فیلم مهمی توی تاریخ سینما نیست و البته فیلم بدی هم نیست. بازهم احتمال میدم که فقط 1/8 درصد از خوانندگان این وبلاگ این فیلم رو دیده باشند و قرار نیست هر وقت در مورد سینما صحبت میشه، حتما صحبت از یک فیلم درجه یک باشه. گاهی اوقات لازمه در مورد "امریکن پای" هم نوشت. المر گنتری رو نبینید؛ به خاطر اینکه برای دومین بار اسمش رو احتمالا اینجا می شنوید! (بار اول احتمالا خودم شما رو از وجود چنین فیلمی مطلع کردم!) و نه به خاطر اینکه سه تا جایزه اسکار برده! و نه به خاطر اینکه یک کمدی- (ضد) مذهبی است. نه بخاطر کارگردانی پر از سوتی ریچارد بروکس ( گربه روی شیروانی داغ و در کمال خونسردی). نه! این فیلم رو ببینید فقط بخاطر اینکه برت لنکستر (آپاچی / پرنده باز آلکاتراز/ پدربزرگِ دنیرون توی 1900) توش بازی می کنه، بخاطر جین سیمونز و بخاطر دوتا دیالوگ شاهکاری که در ادامه متن می خونید!

المر گنتری یک دون ژوان است که از سر اتفاق (همیشه همه ی قصه ها همین جور شروع یا تموم میشه) با خواهر فالکونه (جین سیمونز) و دارو دسته ش آشنا میشه... فیلم قصه ی عده ای مبلغ و شفادهنده و احیاء کننده ی مذهبی است که سر مردم کلاه می گذارند (و گاهی بر می دارند) - بله! کاملا موافقم در طول تاریخ هم این افراد تقریبا هیچوقت وظیفه ای جز این نداشته اند- و از شهری به شهر دیگر این کار را تکرار می کنند. لولو، زن جذاب المر که از بی بند و باری شوهرش آگاه است، خیلی زود او را ترک می کند و بعدها به شغل مهم و دوست داشتنی روسپیگری مشغول می شود.

اما المر گنتری بلد است چطور گلیمش را از آب بکشد... کم کم شهرت قدیس المر به مثابه ی پیامبری خود منصوب شده! همه جا را فرا می گیرد و بعد هم مصاحبه و تبلیغ پشت سر هم و ... این قدر معروف و مهم که برای دیدنش باید وقت ملاقات بگیری... اما همیشه پاشنه آشیل یک دون ژوان، اولین زنی است که با او معاشقه کرده یا وابستگی ای بهش داشته! و المر هم از همینجا ضربه می خورد. یک پاپاراتزی (اون زمان این لغت اختراع شده بود؟!) عکس او و لولو را توی مجله چاپ می کند و ...

این فیلم رو هفت یا هشت سال پیش دیدم؛ در نتیجه خیلی از قسمت های فیلم رو فراموش کردم. اما چند سکانسی که توی ذهنم مونده رو براتون نقل می کنم:

ابتدای فیلم : بعد از ورود دو راهبه به بار یک کافه و تقاضای پول برای کمک به فقرا، المر گنتری ِمست در یک حرکت مسیح وار میپره وسط و شروع میکنه به موعظه کردن (نقل از حافظه ی مخدوش!) : برادران! باید به این خانم های محترم کمک کنید، {همه مست و پاتیل} اینا حاضر شدند به خاطر کمک به مردم به یک همچین جایی بیاند! فکر می کنید اگه مسیح بود به اینجا نمی اومد! باور کنید مسیح برای کمک به انسان ها حاضر بود به جاهای خیلی بدتر از این هم بره! باور کنید! ...

جایی از فیلم مرد سیاهپوستی، المر گنتری را هنگام تماشای یک عکس مستهجن (عجب لغت دهن پرکنی!) غافلگیر می کند. توجیه المر گنتری در مورد عکس خیلی بامزه است.!

اواخر فیلم : المر گنتری یک کور مادرزاد را شفا میدهد! (نادرطالب زاده و مسیح توی فیلم بشارت یک منجی، طی یک عملیات محیرالوقوع مشابه این سکانس را اجرا کردند!) و بعد هم چادر محل برگزاری مراسم شفا و صفا، آتش می گیرد، انگار که خدا بعد از دیدن این بازی سرگرم کننده، از دست مبلغانش خشمگین شده. شاید هم یکی دیگر از کلک های المر گنتری و دار و دسته ش است برای فرار از مجازات و مکافات! او داند و او داند و او داند و او...

این دیالوگ ها همگی از وبلاگ مرحومم "MoviEs" (به سال 83 تا 88) کپی شده اند. نقل به عین!

قديسه!

لولو: فكر می كنم كه واقعا به اون پول احتياج داشته باشم!

المر گنتری: البته! آدرستو برام بنويس تا بازم برات بفرستم، تا وقتی كه يه كاری پيدا كنی يا با يه جوونمردی آشنا بشی و باهاش ازدواج كنی.

لولو: من هرشب ساعت هشت به بعد، سر و كارم با جوونمرداست!!

راههای رسیدن به خدا

گدای زباله جمع كن(خطاب به المر) :

من تا حالا پنج دفعه به خدا ايمان آوردم، دوبارش هم بوسيله ی همين خواهر فالكونه...

ميدونی تو اين دنيا دو چيز حسابی منو سرحال مياره؛ يكی مشروب، يكی هم موعظه های خواهر فالكونه!

پ.ن1: عنوانِ نوشته، ترانه ای از فیلم.

پ.ن2: برت لنکستر برای این فیلم اسکار گرفت. جایزه نقش دوم زن به شرلی جونز رسید و فیلمنامه اقتباسی هم به ریچارد بروکس.

He’s Our You

2010-05-30T22:19:00.008+04:30

این وبلاگ دو نویسنده داره. باور کنید! میم و زکریا. کاملا مستقل از هم می نویسند و گاهی هم ممکنه علیه هم بنویسند!! میم که من باشم، معمولا دچار سندروم ایجاز مُخِل و اطناب مُمِل است اما زکریا معمولا به تناسب می نویسه و البته همیشه هم پر سوز و گداز! (دسترسی به یک جعبه دستمال کاغذی ِ نرم در حین خواندن نوشت هاش، واجب عینی است!) و اینکه وقتی دو نفر از دیازپام برای یک وبلاگ دیگه کامنت میذارن، سوء تفاهم ها شروع میشه... پس بدانید و آگاه باشید که ما دو نفریم... در دو بدن و کلا هستیم دیگه...

33,663

2010-05-28T12:56:00.004+04:30

چند سال پیش که باز هم موج انتقادات گسترده از "علی دائی" مد شده بود , برنامه "90" میزبان او بود . وقتی که "فردوسی پور" در پایان برنامه از "دائی" خواست که برای انتخاب برندگان از فلان عدد تا فلان عدد , چند تا را انتخاب کند "دائی" در کمال خونسردی این عدد را انتخاب کرد : سی و سه هزار و ششصد و شصت و سه !به تعداد "س" هائی که هنگام گفتن این عدد شنیده می شود و مشکل گفتاری "دائی" در تلفظ حرف "س" که دقت کنید راز ماندگاری و موفقیت دائی را می فهمید : جسارت .

حالا حکایت "مارتین اسکورسیزی" است ! هر کس دیگری که جای او می بود و فیلم های "گاوخشمگین" , "راننده تاکسی" , "آخرین وسوسه مسیح " و "دارودسته نیویورکی " را در تاریخ سینما جاودانه می کرد , سعی می کرد تا جائی که می تواند این خاطره های خوب را برای طرفدارانش حفظ کند و از ریسک کردن و تجربه ژانرهای جدید خودداری کند! آن هم چه ژانری ؟ ژانر ترسناک : که از فرط تکرار و کلیشه خیلی مورد پسند کارگردان های تراز اول قرار نمی گیرد .اما او نشان داد که اهل ریسک است و هنوز هم در سینما به تکرار نرسیده است .

"اخطار:خطر لو رفتن داستان"

در نیمه اول فیلم از دیدن فلاش بک های توهمی , بچه های مرده , خون , راهروهای تاریک , چراغ هائی که تا سوژه به زیر آن می رسد شروع می کنند به قطع و وصل شدن و نماهای کلوزآپی که ناگهان با حمله چیزی یا کسی به بازیگر نقش اول قرار است شما را بترساند ناامید نشوید ! برای همه این ها در پایان دلیل منطقی گنجانده شده است .نگران نباشید !جنس ترسی که در این فیلم تجربه می کنیم چیزی فراتر از کلیشه های این ژانر است .هرچند شروع فیلم من را به یاد "بی خوابی " – فیلم تحسین شده "کرستوفر نولان " – انداخت اما به تدریج می فهمیم که آن چیزی که باید از آن بترسیم خود شخصیت اول فیلم – لئو دی کاپریو- است ! این موضوع شما را به یاد فیلم خاصی نمی اندازد ؟ آفرین . فیلم "دیگران " ! اما تفاوت مهم فیلم استاد با آن در این است که ما در "دیگران" ناگهان و در یک سکانس می فهمیم که ماجرا از چه قرار است اما در این فیلم ما به تدریج و کم کم این ماجرا را کشف می کنیم ! حتی در پایان فیلم نیز مطمئن نیستیم که تمام این شخصیت ها و داستان ها زاده ناخودآگاه "تدی دنیل" است چون نتوانسته است که تلخی جنایت هائی که خودش آنها را مرتکب شده را تحمل کند .

Shutter Island جزیره شاتر

کارگردان : مارتین اسکورسیزی

بازیگران : لئوناردو دی کاپریو – بن کینگزلی – مارک رافالو

138 دقیقه – محصول 2010

فیلمIMDB لینک

پ . ن : شخصا عاشق فیلم های ترسناکی هستم که درباره ی بیماری های خاص روانی است . اگر شما هم این حس را دارید این فیلم را نیز از دست ندهید : هویت به کارگردانی جیمز منگولد.

هزارتوی غم

2010-05-25T13:46:00.003+04:30

همیشه مردد بودم از این که در مورد رشته دانشگاهی ام پست بنویسم . حس می کردم شاید آن عشق و هیجانی که مباحث آن رشته به من منتقل می کند برای سایرین خسته کننده و بی معنی باشد . مثلا فرض کنید "میم" درباره نحوه ترجمه متون مطبوعاتی زبان انگلیسی مطلب بنویسد ! یا "شاهرخ "درباره تاثیر فلان میکروچیب بر کارکرد دستگاه سی تی اسکن یا "سیاوش" درباره تاثیر ذرات فوتو بر فلان چیز ! من یکی که این جور مطالب را نمی خوانم !!

اما حساب معماری با سایر رشته های دانشگاهی جداست . چون رشته ای است که همه ی مردم با آن سر و کار دارند و آن را درک می کنند هرچند شاید لزوما قادر به خلق آن نباشند . ما در فضاهای معماری متولد می شویم , بزرگ می شویم , عاشق می شویم و پیر می شویم . چه کسی هنوز خاطره محل زندگی بچگی اش را فراموش کرده است ؟ خوابگاه دانشگاهیتان را چه طور ؟ محلی که همیشه با عشقتان در آن قرار می گذاشتید را چه ؟چه دوست داشته باشیم و چه نداشته باشیم فضاهای معماری بخش زیادی از نوستالژی ها و خاطراتمان را به خود اختصاص داده است . پس از این به بعد برایتان هرازچندگاهی از معماری می نویسم.

یکی از مهم ترین دغدغه های معماری معاصر خلق فضائی است که غیر قابل پیش بینی باشد و بیننده را به حرکت وجست و جو مجبور کند و او را هر لحظه غافلگیر کند . علاوه بر آن باید بتواند محتوا و موضوعی که بنا برای آن ساخته می شود را به خوبی به مخاطب انتقال دهد . کار سختی است . نه ؟

یکی از بهترین پروژه هائی که به خوبی از پس این موضوع برآمده است , یادمان "یهودیان کشته شده اروپا " است اثر معمار صاحب سبک "پیتر آیزنمن" . این یادمان که در شهر برلین قرار دارد ایده ای ساده اما تکان دهنده دارد ! 2600 قصعه مکعب بتنی در اندازه ها و ارتفاع های گوناگون در زمینی به مساحت 19 هزار متر مربع طوری چیده شده اند که راهروهائی باریک , طولانی و ترسناکی را ایجاد کرده اند . راهروهایی که شما را مجبور می کند که به تنهائی از یادمان دیدن کنید و حس ترس از گم شدن , تنهائی , وحشت و غم یهودیان را به خوبی درک کنید. کف شیب دار مجموعه هم در انتقال هر چه بیش تر حس بسیار مفید عمل می کند . اگر در این یادمان گام بر می دارید از سوال پسرکی که از شما امتیازتان را می پرسد شگفت زده نشوید ! او فقط به دنبال جایزه بزرگ مسابقه است: یک تانک واقعی !

The Memorial of murdered jews of europe"

Architect : peter Eisenman

Location : berlin"

پ.ن : اگر به موضوع علاقه مند شدید این بنا را نیز از دست ندهید : موزه یهودیان اثر دانیل لیبسکیند .

پ.ن 2 : عکس های مفصل این یادمان را می توانید از این جا نگاه کنید .

ما به خرداد پر از بغض ! عادت داریم

2010-05-23T14:14:00.002+04:30

یک. "آوریل بی رحم ترین ماه هاست ... " این سطر اول بزرگ ترین منظومه شعری بشر در قرن گذشته است . احتمالا اگر "تی. اس . الیوت" ایرانی بود کتاب "سرزمین بی حاصل" ش را این گونه شروع می کرد : خرداد پر حادثه ترین ماه هاست ! نگاهی به تقویم خود بیاندازید : 2 خرداد : پیروزی محمد خاتمی در انتخابات سال 76 / 3 خرداد : فتح خرمشهر / 18 خرداد :پیروزی مجدد خاتمی در انتخابات در سال 80 / 29 خرداد : وفات دکتر شریعتی و خرداد سال قبل ...

دو.{سوم خرداد سال 1376 } خاتمی از 29 میلیون و 76 هزار و 70 رای توانست 20 میلیون و 78 هزار و 187 رای را به خود اختصاص دهد یعنی حدود 70 درصد آرا . این دو عدد را از هم کم کنید , هنوز هم باور نکردنی است !

سه.{چهار سال بعد} کارشکنی و بحران آفرینی عده ای از یک سو و عجول بودن و پر توقع بودن ما جوان هائی که می خواستیم چهرساله لذت تحول "می 68 "فرانسه را تجربه کنیم از سوئی دیگر , عرصه را به خاتمی تنگ کرده بود . اما او در سالن وزارت کشور خطاب به مردم جمله ای تاریخی گفت : " سرمایه اندکی دارم و آن سرمایه آبروی من است " و این گونه او باز هم ادامه داد تا در 18 خرداد 1380 تنها رئیس جمهور تاریخ سیاسی ایران شود که تعداد آرایش در نوبت دوم پیروزی بیش تر از نوبت اول باشد.

چهار. {سال 1385 .جشن شب چله مجله چهل چراغ } "امیر مهدی ژوله " به نیابت از همه ما جوان ها روی سن خطاب به "خاتمی" می گوید : سال هاست آرزو دارم که شما را بغل کنم ! امیدوارم وقتی از سن پائین می آیم این آرزو برآورده شود ! وقتی "ژوله" در آغوش خاتمی آرام گرفت , مگر میشد باز هم بغضمان را کنترل کنیم ؟ !

پنج.{سال 1387 } " وقتی می خواستم با آقای خاتمی در دفترش مصاحبه کنم به یک رومیزی برای میزی که در باغ ایشان گذاشته بودیم نیاز داشتیم . چیزی مانند ترمه . وقتی زنگ مجتمع رو به رو را زدیم و ماجرا را بیان کردیم خانم صاحب خانه تا نام خاتمی را شنید, بدون دریافت هیچ کارت شناسائی یک قالیچه تمام ابریشم را به اصرار به ما داد " خاطرات حجت سپهوند . عکاس و خبرنگار

شش. {سال 1388 } هنوز خیلی ها در انتخاب "کروبی" و "میر حسین" مردد بودند . نقاط تاریک و ابهام آمیز کارنامه سیاسی میرحسین خیلی ها را به شک انداخته بود اما تا خاتمی موضع خودش را در مورد حمایت از میرحسین اعلام کرد , کار تمام شد . دنیای همه ما از آن به بعد یک رنگ داشت : سبز .

هفت.وقتی به "فیدل کاسترو" گفتند می خواهیم 60 سالگی ات را جشن بگیریم و روز تولدت را روز ملی کوبا نام گذاری کنیم , پیرمرد قبول نکرد . او نمی خواست به تاریخ ملحق شود . کاسترو اجازه نداد که خیابانی را به نام او کنند یا عکسش را روی اسکناس چاپ کنند یا حتی از او مجسمه بسازند . او دستور داد که فعلا تا می توانند عکس های "چه گوارا " را چاپ کنند تا فعلا تاریخ با او کاری نداشته باشد . همه سیاستمدارها از قضاوتی که بعد از گذشت زمان در موردشان می شود وحشت دارند . تاریخ با هیچ کس شوخی ندارد !

هشت. حالا مقایسه کنید محبوبیت مردی که 13 سال پیش خودش را در تاریخ سیاسی ایران جاودانه کرد و هم چنان با آن سرمایه گران بها و کمیابش محبوب است و محبوب می ماند .

" سید محمد خاتمی" تنها فرد تاریخ سیاسی ایران است که برای رنگ عبایش هم ترانه خوانده اند .

پ.ن : عکس جاودانه "حجت سپهوند" را برای این عکس این پست انتخاب کرده ام .

پ.ن 2 : ترانه " مردی با عبای شکلاتی " را شنیده اید ؟ همان ترانه ای که چهل چراغی ها برای خاتمی اجرا کردند ؟